Reizen met de trein tussen Kerkrade en Maastricht

2012

2011-12-27T09:22:00.000-08:00

2011 loopt ten einde. Dit jaar was een retrospectief jaar voor mij. Veel dingen gedaan, maar ook afscheid genomen van verschillende zaken.

Volgens de Maya’s zou 2012 een keerpunt zijn. De beursvloeren zijn onrustig. Krantenkoppen schreeuwen: "Een wereldwijde crisis staat voor de deur".
Het Griekse woord "crisis" betekent ook mogelijkheid en kans. Griekenland is de bakermat van onze " Westerse" cultuur en democratie. Een democratie die in vele landen zwaar bevochten is.

Een optimist ziet lichtpuntjes en zal vragen of er genoeg kaarsen voorhanden zijn, een pessimist vreest bij het zien dat ze ooit zullen doven. Een realist zal de handen uit de mouwen steken en de voorraad kaarsen aanvullen.

Deze crisis geeft ook kansen. Bijvoorbeeld de kans, om iets te doen met een "gesloten" beurs. Denk aan de 2 ruilwinkels van Humanitas of de diverse weggeefwinkels in Nederland. Ook het Consuminderhuis in Landgraaf probeert mensen in materiële nood te helpen, en op een menswaardige manier zelfredzaam te maken.

Er zou gestreefd moeten worden naar een menswaardig "vangnet" voor mensen die, op welke manier dan ook, in de problemen zitten. En dan zónder te bezuinigen op zorg & welzijn.
Tegen onze premier (Mark Rutte) zou ik willen zeggen: "Praat eens met Occupy-demonstranten. Maak beleid, waardoor de banken en pensioenfondsen in hun (beleggings)beleid rekening móeten houden met de natuur, het milieu & de mensenrechten. Vraag de Nederlandse burger desnoods, wat er béter kan en moet in de maatschappij.

De mens is méér dan een productiefactor, méér dan een consument, méér dan een getalletje, méér dan een statistiek, méér dan een SOFI- of Burgerservicenummer, méér dan een fragmentje van de Nederlandse samenleving. De financiële markten en de economie mogen niet altijd het laatste woord hebben!!!

"You can fool some people sometime, but you can’t fool everyone all the time".

Vrijwilligerswerk

2011-07-31T02:51:00.000-07:00

De olie die de samenleving normaal laat functioneren

Vrijwilligerswerk is net zo divers als mensen en hun wensen & behoeften. Meestal heeft het een link met een persoonlijke interesse in iets óf met een diepere drijfveer (religieus en/of maatschappelijk). Maar áltijd is het vrijwillig. Het ideaal is "heiliger" dan simpelweg geld verdienen.
Je kunt het begrip vrijwilligerswerk omschrijven als: "Alle werk dat je doet, zonder financiële vergoeding of vergoeding in natura". Het schrijven van deze blog bijvoorbeeld is óók vrijwilligerswerk.

Dat vrijwillig meestal niet vrijblijvend is, begrijpt iedereen. Maar het gaat echt te vér, als je jezelf moet verantwoorden als je op een dag verstek moet laten gaan (bijvoorbeeld bij de dierenambulance). Soms trekt vrijwilligerswerk ook "beroepsidioten" of "statusgevoeligen" aan. Mensen die het betreffende werk zélfs zouden willen doen, als ze er (bij wijze van spreken) nog geld op moesten toeleggen. Of die een soort kick krijgen door de "status" die het betreffende vrijwilligerswerk met zich meebrengt. Deze mensen vergeten vaak, dat andermans enthousiasme soms iets minder fanatiek (of in zijn geheel net even anders) is.

De maatschappij verwacht in deze tijd érg veel van een gemiddelde burger. Om een doodgewoon huis te kunnen kopen, moet je minimaal met z’n tweeën én fulltime werken. Daarnaast heeft de crisis de werksfeer in het algemeen verslechterd: als het erop aankomt moet iedereen vechten om te houden wat hij/zij heeft. Vanzelfsprekend is dit niet bevorderlijk voor de onderlinge sfeer tussen collega’s.
Heb je de pech dat je ontslagen wordt, dan ben je ook nog eens verplicht om verantwoording af te leggen aan de uitkeringsinstantie en "mag" je gaan concurreren met duizenden andere werkzoekenden. En dát, terwijl de banen tegenwoordig niet bepaald voor het oprapen liggen (tenminste als je LBO-er of MBO-er bent). Bovendien moet je náást al die werk- of sollicitatiestress óók nog eens een goede partner, vader of moeder, schoonzoon of –dochter, buurvrouw, vriend(in), verenigingslid, etc. zijn.
Dat mensen tegenwoordig dus steeds mínder zin hebben om in hun (letterlijk) kostbare vrije tijd vrijwilligerswerk te doen, vind ik dus niet méér dan logisch!!!

Daarnaast stellen ook de vrijwilligersorganisaties allerlei eisen aan de vrijwilligers. Er zijn zat openstaande vacatures voor vrijwilligers, maar soms moet je daar zelfs op solliciteren. En dan compleet met CV en foto (...). Kan het nóg idioter???!
Ik denk dat zúlke bedrijven of organisaties op een doodgewone, ordinaire manier willen bezuinigen op beroepskrachten en dus op salarissen. Onder het motto: er is toch altijd wel een gek te vinden die dit wil doen. Zo’n gedachtengang getuigt niet bepaald van "sociale betrokkenheid en/of sociaal verantwoord ondernemen Eerder van a-socialiteit!
De maatschappij (wij met z’n allen dus) zou zulke bedrijven wat mij betreft mogen boycotten als er sprake is van dit soort "oneigenlijk gebruik van vrijwilligers", enkel en alleen om op personeelskosten te besparen. Er moet een gezonde wisselwerking zijn. In een "sociaal gezonde" en evenwichtige maatschappij moet de goede wil wél van twee kanten komen!

Ik heb in verschillende vrijwilligersorganisaties gewerkt. Nooit was er sprake van een sollicitatieprocedure. De politiek kent echter wél "mannetjesmakerij". De ene activist mag slechts folderen en actie voeren en de andere wordt met alle egards binnengehaald en binnen 5 maanden tot wethouder gebombardeerd. Natuurlijk heeft ieder mens andere capaciteiten. Maar het spel moet eerlijker gespeeld worden: met open kaarten. Geef mensen geen valse illusies.

Ik vind vrijwilligerswerk een verrijking van mijn leven. Je moet echter áltijd (kritisch) overwegen wat het je waard is. En welke organisatie jouw kostbare vrije tijd waardig is. Stel jezelf de vraag: ben ik ambitieus of wil ik gewoon een zinvolle dagbesteding? Wil ik dit doen uit sociaal plichtsbesef óf omdat ik er gewoon lol in heb? En niet onbelangrijk: wat heb ik er voor over? Ben ik over 3 maanden misschien alweer vertrokken óf ben ik zo enthousiast dat ik er een fikse discussie met mijn partner (die zich verwaarloosd voelt) voor over heb?!

Kortom: als je alle overwegingen bij elkaar optelt, vind ik het absoluut niet vreemd dat er steeds minder Nederlanders bereid zijn om vrijwilligerswerk te doen. Bedrijven en organisaties verwachten nog steeds té gemakkelijk, dat al hun vrijwilligers-vacatures vervuld zullen worden. Dit is echter géén vanzelfsprekendheid!

De volkstuin - wie zaait zal oogsten

2011-07-26T11:23:00.000-07:00

Wat leert ons de volkstuin? Het tuinieren, één van de grootste niet-georganiseerde hobbies, mag zich verheugen op een toenemende aandacht in de media.
Een volkstuin is een middel om mensen met elkaar in contact te brengen. De gemeente Heerlen gaf een braakliggend stuk grond in bruikleen aan de bewoners van Meezenbroek, Schandelen en Palemig om er een aantal moestuintjes (pockettuintjes) van te maken. Het doel was om samenhang te creëren in deze wijken.

Samen met mijn vriendin heb ik een kleine tuin van 50 m2 gehuurd in de Kerkraadse wijk Holz.
Vriendin ontving de sleutel van de tuin op vrijdag 11 februari. We hebben sindsdien een soort tijdschema bijgehouden.
In het begin was er veel tijd & energie nodig om het tuintje gebruiksklaar te maken. Het stuk grond was 3 jaar niet meer gebruikt en zodoende was er veel onkruid dat weggehaald moest worden.
We waren in totaal 29 uur bezig, om alles om te spitten en meer-of-minder onkruid vrij te maken (dus 14½ uur per persoon).
Vervolgens hebben we netjes gewacht tot de "ijsheiligen", voordat we onze zelf opgekweekte jonge plantjes aan de "volle grond" toevertrouwden. Jammergenoeg kwam niet álle zaaigoed tot volle wasdom en ook zijn een stuk of 12 plantjes voortijdig gesneuveld door pure onwetendheid.

Van een tuin-buurman kregen we als pleister op de wond twee courgetteplanten cadeau, die ons op 19-07-2011 de eerste vrucht schonken. Een courgette van 3½ kg, schoon aan de haak. En dat geheel zónder mest.
Op dat moment hebben we al minimaal zo’n 62 uur werk aan deze tuin besteed. En dan heb ik nog niet de tijd meegerekend dat we de plantjes water hebben gegeven (vanwege het droge, warme voorjaar van 2011).

Juli was al natter en zodoende hoefden we aan het ‘water geven’ minder tijd te besteden. Het onkruid groeit helaas razendsnel als het regent. Dus daar zijn we voorlopig nog niet vanaf. Maar gelukkig groeien ook de koolrabi’s, de pompoenen, de tomaten en de aardappels als ‘kool’, dus het gaat gestaag de goede kant op.

Het tijdschema van een tuin is vergelijkbaar met die van sport of studie. Het hardst moet je werken, om een basisconditie of basiskennis te verwerven. En verder is het ‘regelmatig bijhouden’ van die conditie of kennis van belang. Niet 1x láng werken, maar regelmatig. En dan mag het ook iets korter zijn. Als je langer dan twee uur aan het leren bent, is de kans groot, dat de hersenen minder opnemen dan de eerste twee uur.

Hoewel we geen echte boeren (landbouwers) zijn, merk ik dat je als tuinier meer leeft (en bezig bent) met de elementen. Voorspellen de weermannen en buienradar regen voor de volgende dag, dan moet je vandáág doen, wat je eigenlijk voor morgen had gepland. Bovendien krijg je steeds meer respect voor Moeder Aarde. Wat zij voortbrengt, wat zij tot leven wekt, daar is de mens niet toe in staat!

Bij het tuinieren gaat het echter om méér dan alleen de netto opbrengst van een stukje grond. Je leert bij het schoffelen en onkruid wieden mensen kennen. En gevraagd én ongevraagd krijg je adviezen. Vriendin en ik zullen wel zien waar het schip strandt. Maar al-met-al vind ik ons "experimentje" nu al geslaagd…

Dreamrun 2011 (1)

2011-07-02T15:25:00.001-07:00

De OV-chipkaart

2011-02-09T12:24:00.000-08:00

Het kabinet pompt enorm veel geld in asfalt. De Crisis- & herstelwet is erop gericht om in korte tijd veel snelwegen te verbreden of zelfs nieuw aan te leggen. De investeringen in het spoor zijn helaas aanzienlijk minder. Ook fietspaden worden blijkbaar (nog) niet gezien als een bevordering van de algemene mobiliteit, en dat terwijl steeds meer mensen met de elektrische fiets door de regio tuffen.

Dit kabinet kiest dus alwéér voor de Heilige Koe. Provinciale Staten van Limburg kiest openlijk voor de Buitenring Parkstad. Dit betekent concreet: nóg meer asfalt in de diverse Parkstadgemeenten. In Kerkrade is op dit moment al 11% van de totale oppervlakte geasfalteerd. Het experiment "Gratis OV voor 65-plussers" is jammergenoeg niet gecontinueerd (al had ik líever gezien dat het ook voor de overige leeftijdsgroepen gratis was geweest). Vervoersbedrijf Veolia wilde steeds méér geld zien voor dit contract met de Parkstad-gemeenten. Ik vind het trouwens erg vreemd dat zij aanvankelijk de aanbesteding kregen op grond van hun concurrerende prijs, terwijl ze een aantal jaren later hun hand weer komen ophouden omdat ze het financiële (te mooie) plaatje van destijds niet meer kunnen waarmaken.

Nu is er dan óók nog de OV-chipkaart. Een elektronisch pasje om gebruik van het openbaar vervoer mee af te rekenen. Als gebruiker van een pinpas heb ik geen angst voor dergelijke systemen. Maar… ik betreur het ten zeerste, dat de kosten van dit systeem (voor de zoveelste keer) verhaald worden op de gebruikers: de OV-reizigers.

De aanschaf van de OV-kaart kost Eur 1,50 voor de persoonlijke versie (de kosten van de daarvoor benodigde pasfoto nog buiten beschouwing gelaten) óf Eur 7,50 voor de ‘anonieme’ OV-chipkaart.
Ook het niet uitchecken van OV-reizigers kost geld: volgens De Volkskrant een half miljoen euro. 7000 reizigers per dag vergeten om langs de uitcheck-paal te lopen. Men kan het geld vervolgens wel terugkrijgen als men dit opmerkt, maar slechts weinig reizigers doen dit daadwerkelijk. De RET in Rotterdam heeft een eenvoudig claimformulier en daarvan maakt slechts 35% gebruik. Bij de NS moet men eerst een telefoonnummer bellen. Hier maakt slechts 11% gebruik van de mogelijkheid tot teruggave van de onnodige reiskosten. Onoplettendheid betekent dus onnodig betalen voor niet genoten kilometers!

De conclusie van dit alles: de maatschappelijke kosten van de milieu- en luchtvervuiling (fijnstof, kooldioxide, zware metalen, etc.) betalen we uiteindelijk tóch wel. Met dank aan al die kabinetten, die het autoverkeer en de vervuilende industrieën geen strobreed in de weg gelegd hebben!

Bedenk echter, dames & heren ministers, kamerleden en industriëlen: al deze ongezonde uitstoot vervuilt uiteindelijk ook de lucht die u zélf inademt!!! De atmosfeer heeft nou eenmaal géén "nooduitgang". Dát noem ik nou eens GERECHTIGHEID!!!

De volks-tuin

2010-09-25T07:10:00.000-07:00

In een stedelijk gebied zitten mensen vaak verlegen om "groen". Kerkrade is geen grote stad, maar in sommige wijken zijn de huizen érg dicht op elkaar gebouwd. Maar liefst 11% van de totale oppervlakte van de gemeente Kerkrade bestaat uit asfalt.
Bij de opkomst van de mijnbouw werd rekening gehouden met de behoefte aan een tuin (voor de mijnwerkers). In de late jaren zestig en vroege jaren zeventig daarentegen, wilde men véél mensen huisvesten op een kleine(re) oppervlakte (dus zónder tuin). De flats in Bleijerheide en Rolduckerveld-Chevremont waren een feit. Diezelfde flats staan momenteel op de nominatie om gesloopt te worden, omdat de Kerkraadse bevolking vergrijst en tevens krimpt.

Een tuin is voor veel mensen een verademing, een plek om tot rust te komen. Om de accu weer op te laden. Om te genieten van de rust en de natuur én je eigen groente en/of fruit te kweken.
In een volkstuintjes-complex hebben mensen bovendien meestal automatisch aanspraak van de buurman of buurvrouw. Bovendien schept het een band. Sociale rangen en standen en/of culturele verschillen vervagen. Of je nou werkzoekend, arbeidsongeschikt of ex-asielzoeker bent: niet de verschillen maar de gemeenschappelijke interessen worden benadrukt. Niet de hoogte van het salaris, maar wél hoe de komkommers en de paprika’s het "doen" is van belang voor de volkstuin-bezitter.
Kortom: een volkstuintje is dé manier om mensen ergens bij te betrekken.

Tegenwoordig wordt in Kerkrade het internet gebruikt, om oudere en gehandicapte medemensen te betrekken bij de (Kerkraadse) samenleving. Volgens mij is ook een volkstuintjes-complex een uitermate geschikte plek om andere mensen te ontmoeten. Mits er aan een aantal voorwaarden wordt voldaan (uiteraard).

Als je weet dat een doorsnee mens te weinig beweegt en te veel binnenzit (en daardoor lichamelijke en psychische klachten ontstaan), is het niet gek om lichamelijke beweging te stimuleren. Of het nou is d.m.v. het sponsoren van een atletiekwedstijd of volleybal-toernooi óf d.m.v. het "adopteren" van een volkstuintje.

Menig ziektekostenverzekeraar zou uiteindelijk stukken goedkoper uit zijn, als voor een aantal verzekerden een volkstuintje gehuurd zou worden, in plaats van deze mensen (al dan niet gedeeltelijk) dagbehandeling te bekostigen bij een instelling als "Mondriaan" (Heerlen) of Vincent van Gogh (Venray) en ze daar te laten "platspuiten".
En wat te denken van depressieve medemensen óf lichamelijk gehandicapten die de hele dag niets om handen hebben omdat ze maar geen betaald werk (kunnen) vinden? Of mensen die overspannen, opgebrand of anderszins "psychisch overbelast" zijn? Of mensen die om totaal andere redenen baat hebben bij het bezig zijn in een rustige, groene omgeving?!

Een gezond lichaam begint altijd met een gezonde geest. Voor iedereen!!!

De atlas van de macht (2)

2010-08-07T13:01:00.000-07:00

Ook in Parkstad kun je machtsstructuren noemen die niet democratisch zijn. Soms spreekt het vanzelf. Een bank bijvoorbeeld heeft alleen het doel om geld te verdienen. Ze doen alleen wat de wetgeving dwingend voorschrijft om te doen. Zoals in de Wet op de Ondernemingsraden.
Helaas zijn er ook zwarte schapen.

In Parkstad is slechts één regionaal mediacollectief actief. Zij verdient haar geld met de verkoop van advertenties, krante-abonnementen en losse verkoop. Anderzijds vinden veel mensen een betaalde krant te duur en halen het nieuws uit gratis huis-aan-huis-bladen én de regionale radio & TV.
De laatste tijd kun je bijvoorbeeld ook in "Zondagsnieuws" politieke stukken lezen. Veel politici moeten hun contacten met de media goed onderhouden. De journalist heeft dus een soort monopolie-positie.

Ik heb al eens gehoord dat een journalist (informeel) tegen iemand zei: Als jij niet vertelt wat je gaat doen, zal ik in de toekomst ook geen aandacht meer aan jullie politieke zaak schenken". Kranten hebben macht, maar wellicht zal dit machts-monopolie ooit worden doorbroken door internet…

Maastrichts Mooiste 2010

2010-06-16T12:45:00.000-07:00

Braderie Kerkrade & 10 jaar Wereldwinkel (3 juni 2010)

2010-06-12T05:56:00.000-07:00

Wereldwinkel Kerkrade viert haar 10-jarig jubileum

2010-05-25T16:06:00.000-07:00

Voor de moderne consument is niet alleen de prijs van een artikel belangrijk, maar ook of dit artikel op een verantwoorde wijze tot stand is gekomen en of het via eerlijke handel ("Fair Trade") is ingekocht. Eerlijke handel berust op rechtvaardigheid en op een eerlijke prijs voor de producten waarmee de producenten (kleine boeren en handwerkslieden) hun levensomstandigheden kunnen verbeteren.

"Fair Trade" is inmiddels een wereldwijd begrip geworden. Veel mensen weten echter niet, dat de basis van de Eerlijke Handel gelegd is in ons eigen Zuid-Limburg.
In 1959 richtte een groepje idealisten o.l.v. Paul Meijs (1919-1984) in Kerkrade de Stichting Ontwikkelings Samenwerking (S.O.S.) op. Men importeerde aanvankelijk artikelen uit Haïti en later uit andere arme landen en verkocht deze in Nederland. Al snel ontdekte de organisatie dat het effectiever was om de geïmporteerde artikelen niet via particulieren, maar in aparte winkels te verkopen. De eerste Wereldwinkel was een feit!

Dat het Fair Trade-concept enorm aangeslagen is, bewijzen de circa 350 tot 400 Nederlandse Wereldwinkels evenals de vele Wereldwinkels in het buitenland (wereldwijd).
Voor veel mensen uit de Derde Wereld was Kerkrade, waar zich lange tijd de hoofdvestiging van S.O.S. bevond, het middelpunt van de wereld!
In 1994 veranderde S.O.S. in "Fair Trade Organisation". Toen de hoofdvestiging verplaatst werd naar Culemborg werd Wereldwinkel Kerkrade opgeheven.

In het jaar 2000 werd de Wereldwinkel Kerkrade echter opnieuw opgericht. Een groep van zo’n 30 enthousiaste vrijwilligers probeert (volkomen belangeloos!) de idealen van wijlen Paul Meijs levend te houden.

Op 3 juni 2010 (tijdens de braderie) pakt Wereldwinkel Kerkrade groots uit met diverse activiteiten, om het feit te herdenken dat ze alweer 10 jaar terug is in Kerkrade-Centrum.
Bezoekers van de Wereldwinkel kunnen die dag kennis maken met producten die ter plekke verkocht worden, onder het genot van gratis koffie en exotische hapjes. Er zijn stands waar tattoo’s worden gezet, evenals diverse workshops, een "bio-shop" én een grabbelton voor de kids.

U bent dus van harte welkom op 3 juni 2010 bij de Wereldwinkel in Kerkrade-Centrum!

Stichting Wereldwinkel Kerkrade
Theaterpassage 19a
6461 DV Kerkrade
Voor informatie: 045 – 528 4144

1 mei (3)

2010-05-16T12:28:00.000-07:00

1 mei is de "Dag van de Arbeid". Een traditie die in Nederland niet of nauwelijks leeft. Terwijl er toch veel tegenstellingen te zien zijn tussen gewone mensen en het grootkapitaal. Solidariteit is nog altijd broodnodig. Of deze nu plaatsvindt uit Christelijke, Humanistische, Joodse, Islamitische of uit een andere overtuiging doet er niet toe….

Waarom gaan we de straat niet meer op om te demonstreren? Waarom accepteren we zo veel? Zijn we nog wakker te krijgen?
Wellicht zijn we verdwaasd en verdoofd door Internet, televisie en de dagelijkse sleur…

Op televisie is een reclamespotje te zien van mensen op vakantie, die erachter komen dat andere passagiers voor minder geld dezelfde reis hebben geboekt. Natuurlijk is dat flink balen.
Maar...... hoeveel mensen doen hetzelfde werk als anderen, voor een stuk minder geld. Soms zelfs met behoud van uitkering…
Voor een korte periode is hier niks mis mee, als je bijvoorbeeld ervaring wilt opdoen. Maar 3 jaar (of zelfs langer) is té lang!
Maar als je ziet hoeveel WSW-ers er zijn die 100% volwaardig werk afleveren binnen bedrijven en/of overheidsinstellingen, voor stukken minder salaris dan de vaste krachten, dan schrik je toch even!!!

Ook is de ene postbode de andere niet. De commerciële postbedrijven werken tegenwoordig met stukloon. De Tweede Kamer had de liberalisatie van de postmarkt NOOIT moeten accepteren!
De Thuiszorg is van hetzelfde laken een pak. Mensen werden ontslagen en vervolgens opnieuw aangenomen onder stukken slechtere arbeidsomstandigheden (dus zonder pensioenopbouw etc.).

Nederland moet in ieder geval van het minimum jeugdloon af. Afgevaardigden van de Abvakabo Amsterdam en Rotterdam hebben deze (en andere soortgelijke) moties al vaker ingediend bij de bondsraad van FNV-Abvakabo.
Ik ben trouwens oprecht blij, dat de Schoonmakers hun CAO-conflict gewonnen hebben. Menselijke waardigheid en een menswaardige waardering zijn jammergenoeg maar al te vaak in het gedrang.

Koninginnedag Utrecht 2010

2010-05-08T12:21:00.000-07:00

Méér foto's zien?

Kijk dan op: http://zuidenwind.blogspot.com/2010/05/no-comment-koninginnedag-2010-in.html

De Kennedymars (2)

2010-04-18T03:37:00.000-07:00

Bij deze 47e editie van de Kennedymars loste Frans Körvers (een bekende Limburgse voetbaltrainer) het startschot. Hij noemde alle deelnemers die in de plaatselijke stadssporthal aan de start waren verschenen "Toppers". Ik dacht er het mijne van, want ik wist, dat het nog een hele klus zou worden om binnen mijn "streeftijd" over de eindstreep te stappen.

Om klokslag 5 uur in de ochtend klinkt het startschot en langzaam stroomt de sporthal leeg…
Samen met mijn broer ga ik op weg. De eerste 40 km lopen we met een flink tempo door het Limburgse land. Een eindeloos lijkende lint van wandelaars vóór en áchter ons.
Even voorbij Posterholt versnel ik mijn tempo en laat mijn broer achter.
We hadden tevoren afgesproken, om ons eigen tempo te lopen. Pas naderhand zouden we ontdekken, dat hier niet zoveel verschil in zat.
Intussen is mijn vader per fiets gearriveerd en moedigt mijn broer een beetje aan.

Het "iets snellere" tempo bevalt me op een gegeven moment niet meer, dus laat ik mezelf een beetje terugvallen.
In Maasbracht komt mijn vader langszij fietsen en vertelt dat mijn broer al een eind achterop is geraakt.
Op de brug voorbij Maasbracht begint het flink te regenen. Dus komt de regenponcho tevoorschijn. Het aantrekken van dit ding levert nog een klein gevecht met mezelf op.

Moe en nat loop ik in Wessem mijn vriendin tegemoet. Bij een café aan het water drinken we een kopje koffie en een lauwe chocomel. Twintig minuten later en inmiddels weer een beetje opgedroogd, neem ik afscheid van haar, om verder te lopen richting Thorn. Het valt echter vies tegen: dít stuk van het parcours kost me zowat een uur. Door de 20 minuten zitten in het café zijn m’n beenspieren alweer behoorlijk stijf geworden.
Bij aankomst in Thorn is het gelukkig droog. Maar dat duurt helaas niet lang: een aantal kilometers achter Thorn, op Belgisch grondgebied, begint het alweer flink te plenzen.

Waarschijnlijk heeft mijn broer me dáár, tussen Thorn en Maaseik, ingehaald. Het is zó aan het regenen en waaien, dat je bij voorbaat al geen zin hebt om telefonisch contact te zoeken. Bovendien kan ik door de wind en de regenponcho mijn mobieltje niet eens meer horen. Ik kijk niet of nauwelijks meer om me heen door al het natuurgeweld dat over ons wordt uitgestort.

Mijn vader belt me, als ik ter hoogte van Maaseik ben. Wil weten wáár ik precies ben. Hij had me niet meer teruggevonden tussen alle andere lopers. Maar waarschijnlijk óók niet gedacht, dat ik inmiddels ergens áchter mijn broer loop.

Bij het ingaan van de laatste 9 km krijg ik een telefoontje van mijn moeder. Als zij vervolgens ook mijn broer belt, blijkt ook híj rond het 71-kilometer-punt te lopen. Hij is blij verrast en versnelt zijn tempo, om samen met mij over de eindstreep te kunnen komen. Naderhand blijk ik echter nog een kilometer áchter hem te lopen…
Zo eindigt híj op de 793e plaats en ikzelf op de 913e plek.

Ik ben oprecht blij als ik mijn vriendin weer zie. En nóg gelukkiger als zij me vertelt dat zij mijn broer al nabij de finish heeft zien lopen. Hij was dit keer dus (sportief gezien) íets beter dan ik.
Nadat ik mijn Kennedymars-speldje in ontvangst heb genomen, bel ik hem op, om hem te feliciteren.

Natuurlijk ben ik trots op mijn eígen prestatie, maar minimaal net zo trots op die van hém.
De week vóór de Kennedymars hadden we samen de Parelloop in Brunssum (10 km) gedaan. En ook dáár hebben we uiteindelijk een puike tijd neergezet.

Voor mij was dit de 2e keer dat ik meedeed aan de Kennedymars. De vorige editie die ik gelopen heb was in 1991/1992.
Destijds waren er nog geen mobiele telefoons. Het lange-afstand-lopen was nog heel basic.

Persoonlijk vind ik het jammer dat veel Kennedymars-deelnemers tegenwoordig met een mp3-speler op hun oren lopen. Ikzelf hou van de interactie met andere mensen.
Veel muziekkorpsen kon je al van verre horen. Zij gaven mij dat extra beetje energie om het weer een tijdje vol te houden. Evenals de mensen in de Sittardse wijk Hoogveld, die choco-repen uitdeelden. En natuurlijk de vrijwilligers die op diverse plaatsen langs de route klaar stonden met bekertjes water, sportdrank, gekookte eieren, broodjes, bananen, appels of bouillon.
Bedankt allemaal!

De Kennedymars (1)

2010-04-14T09:35:00.000-07:00

De 47e Kennedymars werd op zaterdag 3 april 2010 gelopen. De tocht voerde grotendeels door Midden-Limburg. De start en finish vonden, zoals vanouds, plaats in Sittard.

Deze traditie is ooit in 1963 gestart door toedoen van John F. Kennedy; destijds president van de Verenigde Staten.
Hij bekritiseerde het Amerikaanse leger vanwege de slechte fysieke conditie van de militairen. Ze zouden ongetraind nog geen 50 mijl (= 80,467 km) binnen 20 uur kunnen afleggen, aldus Kennedy.
Ook vroeg hij zich af, of leden van zijn eígen staf in staat zouden zijn, om de 50 mijl ongetraind te overbruggen. Kennedy’s perschef, Pierre Salinger, bedankte vriendelijk voor de eer.

Robert F. Kennedy (broer van John F. én toenmalig minister van Justitie) nam de uitdaging echter wél aan. Hij liep de 50 mijl, om het goede voorbeeld te geven, geheel ongetraind.
Op zaterdag 9 februari 1963 vertrok hij 's ochtends om vijf uur (bij - 6° Celsius) met vier andere personen en drie honden richting eindpunt: Camp David in Maryland. Het jaagpad langs het kanaal dat ze volgden was bedekt met sneeuw en ijs. De weersomstandigheden waren dus relatief slecht.
De metgezellen van Robert Kennedy haakten één voor één af. Tegen de laatste persoon, die na 35 mijl de brui eraan gaf, zei Kennedy: "You're lucky. Your brother isn’t the president of the United States."
Uiteindelijk voltooide Robert Kennedy de 50 mijl in 17 uur & 50 minuten.

Zijn voorbeeld werd door de Amerikaanse burgerbevolking overgenomen en zó ontstond de zogenaamde "Kennedymars". Dit ondanks waarschuwingen van de President's Council on Physical Fitness, die waarschuwde dat alleen getrainde personen deze tocht moesten ondernemen.
Op zondag 17 februari 1963 (nog maar 8 dagen ná Robert Kennedy’s "survival-tocht") liepen circa 5000 mensen van Pittsburgh naar Washington.

Zijn broer (en president) John Kennedy heeft deze prestatie zélf nooit geleverd!
Na diens dramatische dood (op 22 november 1963 in Dallas, Texas) waaide deze rage over naar Europa. Eerst ging Engeland voor de bijl en vervolgens ook Nederland.

Voor 11 Sittardse scholieren reden genoeg om óók de uitdaging aan te gaan. En ziedaar: de 1e Nederlandse Kennedymars is een feit…

(wordt vervolgd…)

Kennedymars 2010 (zonder woorden)

2010-04-05T11:38:00.000-07:00

De atlas van de macht (1)

2010-03-30T12:10:00.000-07:00

Vaak vraag ik mij af waar politieke en maatschappelijke macht zit.
Meestal wordt verondersteld dat een gemeenteraad veel macht heeft. Dit is maar gedeeltelijk waar.
In 1998 werd het boek "De atlas van de macht" uitgebracht door Ketch-up Press. Er worden vele bedrijven en bestuurders genoemd. Deze bestuurders blijken vaak ook politiek actief te zijn. Een aanrader om politiek Nederland beter te begrijpen (ISBN: 9067280879).

Een ander interessant boek is "Het rijke onvermogen" van Oscar van Alphen uit 1978. Dit boek laat zien dat er in West-Duitsland verbanden waren tussen de politiek en reactionaire personen, die vooral uit het zakenleven stamden. Er wordt met name verwezen naar de Deutschlandstiftung.

Politicus Franz-Joseph Strauss zei eens over medezeggenschap: "Dat stomme gezeik. Jullie hebben geen alternatieven, waardoor wij ons altijd weer laten overdonderen. 95% van de kiezers interesseert zich totaal niet voor medezeggenschap".

Het boek "Der Aufmacher" van Günther Wallraff (waarin hij zich uitgaf als journalist Hans Esser) geeft eveneens een duidelijk beeld, hoe de media burgers manipuleert (met name de BILD-Zeitung). Net als Heinrich Böll in zijn roman "Die verlorene Ehre von Katharina Blum". Hierin wordt een vrouw gecriminaliseerd, omdat ze een liefdesrelatie heeft met een voortvluchtige crimineel.

Voorbereiding op de Kennedymars

2010-03-28T12:15:00.000-07:00

Nog 1 week en dan is het paaszaterdag. Na 12 jaar wil ik weer eens de Kennedymars lopen. 80 km door het Limburgse laagland.
3 weken geleden heb ik (samen met mijn broer) de eerste "oefenwandeling" gelopen, van Heerlen naar Wittem. Gestart in Heerlen (Eikenderveld) en via Voerendaal, Klimmen, Ransdaal en Wijlre uiteindelijk ruim 4 uur later aangekomen op onze bestemming. Ons tempo zal tussen de 5 en 6 km/h zijn geweest (dus minimaal 17 km gelopen). Het Limburgse Heuvelland blijft venijnige bergjes hebben...

Voor mij was het de afsluiting van een drukke periode: de gemeenteraadsverkiezingen. Mijn partij (SP Kerkrade) stabiliseerde de zetel in de gemeenteraad die wij al hadden.
Enerzijds was de uitslag een teleurstelling, want er was veel tijd en energie gestoken in de campagne. Maar politiek is net zoals wandelen: het gaat vooral om uithoudingsvermogen. En onze boodschap zal iets langer nodig hebben, om mensen te bewegen op ons te stemmen. We zijn nou eenmaal geen populistische mooipraters, zoals andere partijen.

’s Ochtends was er nog een dun laagje sneeuw. Voor 5 maart was het eigenlijk veel te koud. De natuur lag zéker 2 weken achter op het gemiddelde weerbeeld. In Wittem aangekomen aten we een uitsmijter en dronken een kop koffie. Natuurlijk ook even een bezoekje gebracht aan de abdijkerk, om een kaarsje te branden. Want: dankbaar voor een goede lichamelijke gezondheid.

Onderweg zag je op straat nog allerlei resten van de lokale verkiezingscampagnes. Maar ook de totale uitgestorvenheid van de heuvelland-dorpjes viel mij op. 4 Maal zagen we de trein van Heerlen naar Maastricht voorbijracen. Vanuit Wittem is Maastricht nog maar 18 kilometer…

De terugweg ging via Eys en Simpelveld. Om 13.45 uur vertrokken we. Onderweg zag ik in Simpelveld de eerste sneeuwklokjes bloeien. Rond 16.00 uur was ik weer thuis. Dat wil zeggen dat ik de totale afstand in 8½ uur heb afgelegd. Met dien verstande, dat ik (vanaf het Roda-Stadion) richting Rolduckerveld (Kerkrade) liep, en mijn broer vanaf dit punt zijn reis vervolgde richting Heerlen.

In mijn hoofd voelde ik na thuiskomst een "meditatieve leegte". Een periode van geestelijke drukte kun je het beste afsluiten met lichamelijke activiteit, zoals sport. Het lichamelijke kan niet zonder het geestelijke…

Herrezen Parkstad (1)

2010-02-23T13:14:00.000-08:00

Het Maankwartier

De stad Heerlen heeft prestigieuze plannen rondom het Centraal Station. In het verleden was er nog sprake van het sluiten van het station, omdat de veiligheid niet te garanderen was. De drugshandel tierde welig in en om het stationsgebied. Door "Operatie Hartslag" is er een leefbare stationsomgeving ontstaan. De combinatie van de aanpak van de drugshandel en het organiseren van verslavingszorg heeft een goed effect gehad. Onder het motto: "eigen verslaafden eerst" heeft het verstrekken van toegangspasjes tot de dag- en nachtopvang een gunstig effect gesorteerd.

De SP Heerlen heeft haar nek uitgestoken om dit probleem op te lossen. Maar het was en ís géén onderwerp waar je veel stemmers mee trekt. Toch moet je gewoon doorgaan, omwille van de stad. En ook om de burgers (dus óók de verslaafden), een leefbare stad te bieden. Een prostituee of verslaafde is net zo goed "burger" als iemand anders. Alleen heb je problemen met het criminele en overlast-veroorzakende gedrag.
Ex-burgemeester Gresel (van Heerlen) stelde, dat toen de gemeente begon met deze problematiek, er nog geen voorbeeld (elders in Nederland) was.

Parkstad heeft een scenario van krimp en vergrijzing. Tevens is de werkloosheid aanzienlijk te noemen. Door de krimp zijn er minder inwoners in de stad en zodoende minder inkomsten vanuit het Rijk. Tevens wil men bezuinigingen op budgetten in het kader van de Wet Werk & Bijstand. En dat terwijl de werkgelegenheid in Parkstad té snel achteruit gaat.
Met andere woorden: Parkstad zal de komende tijd flink moeten lobbyen in Den Haag.

Fragment uit "Reiziger in Limburg" opgenomen in Amsterdamse literaire bundel

2010-02-09T13:13:00.000-08:00

Op zaterdag 30 januari 2010 werd de nieuwe literaire bundel van de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA) tijdens een feestelijke bijeenkomst officieel gepresenteerd. In dit boekwerkje zijn verhalen en gedichten opgenomen van de deelnemers aan het maandelijkse Open Podium, die in 2009 aldaar uit eigen werk hebben voorgedragen.
Het bijzondere van déze editie ("Van het Oosterdok 2009") is, dat er óók een bijdrage uit Parkstad is opgenomen, afkomstig uit het -in eigen beheer uitgegeven- boek "Reiziger in Limburg".
Schrijver van het verhaal, Maurice Meyers, is bijzonder in zijn nopjes met zijn aandeel in deze OBA-productie. "Het komt nou eenmaal niet elke week voor, dat een Limburgse bijdrage in een Amsterdams boekwerkje wordt opgenomen", glundert de Kerkradenaar.
Toch kwam het niet helemáál als een verrassing dat het verhaal "Toekomstwens, Rotterdam & Racoon" opgenomen zou worden in deze literaire bundel. "Het verhaal heeft namelijk een duidelijke link met Amsterdam. Vandaar dat ik voor déze bijdrage gekozen heb", aldus de sympathieke auteur.

Ook benieuwd naar het hierboven genoemde verhaal? "Reiziger in Limburg" bevat verzamelde columns over Limburg, muziek, verleiding, literatuur, maatschappij en sport, en is verkrijgbaar bij: boekhandel Winants te Heerlen, boekhandel Krings te Sittard en boekhandel Leeskunst te Kerkrade. En natuurlijk via: http://reiziger-in-limburg.blogspot.com

Boekrecensie

2010-01-17T03:02:00.000-08:00

Recensie ‘Salto Mortale’ van Claire Polders

De roman "Salto Mortale", behandelt een modern en tevens klassiek thema. De achterflap formuleert het als volgt: "Een veelstemmige roman over moeders en dochters, over de angst voor de vrijheid en het verlangen naar onafhankelijkheid".

Als man is het soms moeilijk jezelf te verplaatsen in een vrouw. Met name in de verwachtingen die worden gesteld aan iemand als dochter zijnde. Maar beetje bij beetje lukte het me om mezelf met deze vrouwen te identificeren.

Het vijftal verschilt erg van elkaar. Zijn allen door een andere website en met andere verwachtingen naar dit vervallen kasteeltje gelokt. Alle vijf willen ze iets anders leren.

De mystiek van de plek houdt de vrouwen in zijn ban. Boodschappen op de muur vertellen, hoe ze het kasteel het beste kunnen restaureren. Maar durft men deze boodschappen ook te negeren?
Ook een gevonden dagboek, waarin de vorige bewoonster schrijft hoe ze de zekerheid van een huis dreigt te verliezen, speelt een grote rol.

De vrouwen zijn totaal geïsoleerd en tot elkaar veroordeeld. Vijf individuen, die uiteindelijk zichzelf her-ontdekken.
In eerste instantie wil men liever "oppervlakkig" blijven ten opzichte van elkaar, onder het motto: "Laat niet te veel van jezelf zien". Maar gaandeweg komt er meer openheid en vertellen ze elkaar hun dromen. Tot hun verbazing lijken ze méér op elkaar, dan ze eigenlijk hadden gedacht.

Het boek verloopt in het algemeen erg traag, maar geeft een goede en levensechte beschrijving van de vijf vrouwen. Persoonlijk lees ik liever verhalen die iets "sneller" zijn geschreven. Maar als je tot rust wilt komen, is dit een aanrader!

Erotiek

2010-01-02T14:11:00.000-08:00

Patrick Swayze versus Madonna
De seksualiteit spat van de televisie. Verleiding alom in het straatbeeld. Mensen zijn zich soms niet en soms erg bewust van hun aantrekkingskracht. Het spel van de verleiding. Ook deze wereld kent zijn iconen, zoals de onlangs overleden Patrick Swayze. Mijn vrouwelijke klasgenoten op de middelbare school dweepten met deze filmgod. Wij als pukkelige tienerjongens konden hier niet aan tippen bij onze vrouwelijke klasgenoten.
Vooral toen de film "Dirty Dancing" in 1987 een hit werd. Maar ook in "North & South" speelde Swayze de schitterende karakterrol van Orry Main. Unchained Melody (uit de film "Ghost") en pottenbakken zal nooit meer hetzelfde zijn.
Patrick was een solide man, die 34 jaar lang trouw was aan zijn vrouw. Zij was de inspiratie voor het nummer "She’s like the wind". Swayze stond symbool voor de man als trouwe metgezel.
Een tijdje later was er alweer een nieuwe ster aan het firmament: John Bon Jovi.

Mannen hadden het moeilijker om een sexy vrouw te kiezen als icoon. Vrouwen als Madonna waren net in opkomst.
Madonna. Een mystieke en exhibitionistische vrouw. Speelde met haar imago en veranderde steeds; de vlinder veranderde steeds van kleur. Van "onschuldig meisje" tot "vrijgevochten punk" en vervolgens tot de "lady of control" (de vrouw die alle regie in handen heeft). Ze balanceerde op de rand van decadentie en extravaganza. Porno als design.

Andere artiesten beschouwden eenzelfde soort decadentie en extravaganza als belediging of beschuldiging. Madonna zag het als compliment én handelsmerk. Met beelden van darkrooms in haar video’s ging Madonna dáár verder, waar controversiële vrouwen als Frida Kahlo stopten. De vrouw was nog nooit zo bewust van haar seksualiteit.

Eilanden (1)

2009-10-27T15:18:00.000-07:00

Boudewijn Büch leed aan islamanie (dwangmatig eilanden bezoeken). Hij bezocht veel eilanden die voor zon- en strandvakanties totaal ongeschikt waren, maar hij had wél altijd een enthousiast verhaal.

Australië zocht voor een eiland aan haar kust een enthousiast PR-mens.
Belangrijkste taken voor de verzorgers van het eiland zijn: duiken, zwemmen, varen en vliegen rond de eilanden in het Great Barrier Reef. Oh ja, en af-en-toe een stukje voor de weblog schrijven over je belevenissen in het paradijs. Het salaris? Zo’n 150.000 Australische dollars voor zes maanden. Niet zo gek, dat maar liefst 35.000 mensen solliciteerden op deze buitengewone baan.

De Britten (en dan vooral Margareth Tatcher) leden eveneens aan een vorm van islamanie. Thatcher was ervan overtuigd dat "Britain Rules the Waves".
In de jaren tachtig was deze "fobie" nog steeds niet voorbij. Ze begon een oorlog met Argentinië om een eilandengroep (de Falkland-eilanden), met daarop vooral veel schapen en verder slechts een handjevol Britse onderdanen.
Nederland joeg velen de dood in voor Nederlands Indie in de jaren vijftig. Alleen de CPN durfde deze waanzin aan te kaarten. U begrijpt dat ik geen fan kan zijn van Maragreth Tatcher en het kabinet ….

Dierendag (3)

2009-10-04T11:18:00.000-07:00

Een traditionele dierenliefhebber kan ik mijzelf niet noemen. Thuis bij mijn ouders hielden we goudvissen en kanaries. We waren niet anti-dieren, maar een hond of kat zou nooit aangeschaft worden. Ik hou van de natuur en ben bewust bezig met het milieu, voor zover ik dit kán.

Maar ik ben wél van mening, dat andermans dieren mij geen overlast mogen bezorgen. En dan doel ik op zaken als hondepoep op de stoep en kattedrollen in de tuin.
Vooral de hondenpoep zit de gemeenteraad in Kerkrade erg hoog. In gewoon Nederlands kun je dat vertalen met: "boetes schrijven".

Het zou een goed idee zijn, om onder "kwijtschelding van gemeentelijke belastingen" ook de hondenbelasting (voor de eerste hond!) te impliceren. Een idee dat al eens is geopperd in de gemeenteraad. Met name als een kleine tegemoetkoming voor mensen met een smalle beurs. Ook gezien het feit, dat er veel mensen zijn die bijvoorbeeld geen gebruik (kunnen) maken van budgetten voor culturele bijeenkomsten (theater, bioscoop, etc.).

Een kat vind ik trouwens interessanter dan een hond. Een kat gaat zijn eigen weg en laat zich niet commanderen. Een kat heeft iets aristocratisch, ja, zelfs iets anarchistisch over zich.
Martin Gaus zal hier waarschijnlijk heel anders over denken.

We moeten natuur en milieu weer onvoorwaardelijke voorrang geven. De financiële wereld zit flink in het slop. Nieuwbouwprojecten die vertraging oplopen of zelfs afgeblazen worden, betekenen een adempauze voor de natuur en het milieu in ons land. Natuurlijk zijn er altijd een aantal belanghebbenden die dit niet leuk vinden, maar vriendelijk zijn voor natuur en milieu betekent niet persé dat je er financieel gezien niks mee opschiet. Het kan zelfs veel werkgelegenheid opleveren.

Ook is het prima, dat er meer discussie komt over alternatieve energiebronnen. Zeker nu al jaren bekend is, dat de olievoorraden niet eindeloos zijn en kernenergie levensgevaarlijk afval oplevert. Bovendien is de verbranding van olie (en oliegerelateerde producten zoals benzine, diesel, stookolie, etc.) erg slecht voor het broeikaseffect. En uiteindelijk hebben we maar één aarde, met maar één enkele dampkring. Die we ook maar één keer naar de klote kunnen helpen!

(wordt vervolgd…)

Bloemen uit Berlijn

2009-08-31T13:17:00.000-07:00

Het beroep van mijn vriendin bestaat uit het woord. Niet in mooie zinnen op papier, maar gewoon bondig en duidelijk uitgesproken door een microfoon van een headset. Zakelijk en in het Duits. De taal van Goethe maar ook van Udo Lindenberg.

Ze werkt voor een Duits automerk, waar zij de contacten onderhoudt met klanten en lokale dealers. Een ster aan het firmament van luxe en weelde.
Door de drukte in het callcenter lijkt de nabijheid van degene aan de andere kant van de lijn soms groter dan die van de zwoegende collega aan de andere kant van het geluidsabsorberende scherm.

Af en toe geeft ze een teken van (mede)leven richting haar collegae. Een klein gebaar of gewoon een oprechte glimlach. Maar vaak komt de boodschap niet tot aan de andere kant. Omdat het paar ogen, voor wie de boodschap is bedoeld, vastgeklonken zit aan het beeldscherm. Een "legbatterij" van informatie-verstrekkers.

De intensiteit van de telefoongesprekken variëren van oppervlakkig tot confronterend tot huiveringwekkend. Een klant vraagt of het mogelijk is, om de (nog te leveren) bolide te voorzien van een snelheidsbegrenzer, zodat zijn vrouw slechts 40 kilometer per uur kan rijden met het ding. "Ze heeft namelijk geen rijbewijs". Mijn vriendin kan een opkomende lachbui ternauwernood onderdrukken. Wat moet ze hierop antwoorden?

Een norse man belt op. Herr Mayer uit Berlijn. Boos en vooral teleurgesteld over de service. Door gerichte vragen te stellen, verandert de ondertoon van het gesprek. Van het ene op het andere moment is zijn slechte humeur verdwenen. Hij verontschuldigt zich zelfs nog voor zijn kwaadheid van zonet. Zijn stem intrigeert haar. "Eigenlijk best een mooie radiostem".
Met een vleugje zinnelijkheid. Zal ze mij thuis iets vertellen over deze telefonische "flirt"?

Thuis op de computer "googled" ze zijn naam. "****** Mayer, Berlin" tikt ze in. Binnen 4 seconden komt ze op een website terecht, waar Herr Mayer zich ontpopt als zijnde ingenieur. De foto ernaast valt niet tegen. Al gauw wordt duidelijk dat er ook een "Frau Mayer" bestaat. En twee leuke tienerdochters.

Een dag later krijgt vriendin een telefoontje van de receptie. Of ze even "naar beneden" wil komen.
Ze krijg een enorme bos rozen in haar armen gelegd. Verbazing en verwarring. Of misschien wel verbijstering? Ze kijkt op het kaartje dat aan de bos vastzit. De tekst is kort en veelzeggend: "Vielen Dank! M***** Mayer". Ze voelt haar wangen rood kleuren. Net zo rood als de rozen die ze in haar arm houdt.

Iedereen kijkt verbaasd in haar richting, als ze weer binnenkomt. Wat een sensatie! Ze voelt zichzelf de rest van de dag een soort kermisattractie. Iedereen wil weten, wie die prachtige bloemen heeft laten bezorgen. Ze doet het maar af met "Van een stille aanbidder gekregen". De fantasie van de collega’s slaat bijna op hol. Oók goed. Laat ze maar gissen…

’s Avonds krijg ik te horen, dat zij ondanks dit verrassende intermezzo dik tevreden is met haar eigen "Jan Doorsnee", die haar positief stimuleert en met beide benen op de Limburgse grond houdt. Maar de herinnering aan die aardige Herr Mayer, die zal ze haar hele leven met zich meedragen…

Architectuur (6)

2009-08-28T15:21:00.000-07:00

Architectuur en ethiek
Via FNV Mondiaal stuitte ik op weerzinwekkende grootheidswaan in Dubai. Het is fantastisch wat er in de Verenigde Arabische Emiraten gebouwd wordt. Bijvoorbeeld het Burj al Arab: een hotel in de vorm van het zeil van een Arabisch schip, gebouwd op een eilandje zodat de enorme schaduw van het gebouw niet over het nabijgelegen strand zou vallen.

De bouw van dit prachtige gebouw heeft een lelijke keerzijde. Rechten en veiligheidsregels worden met voeten getreden. Er is nog altijd geen duidelijkheid over 45 Indiase bouwvakkers die nog steeds gevangen zitten in Dubai. Ze werden beschuldigd van het organiseren van illegale bijeenkomsten, vandalisme én het schenden van de openbare veiligheid, nadat ze hadden deelgenomen aan een staking (voor betere werkomstandigheden). Dat leverde hun 6 maanden gevangenis op.

De werk- en leefomstandigheden van deze "gastarbeiders" zijn ronduit slecht te noemen. Stakingen worden door de Arabische regering beantwoord met deportatie of opsluiting.
De internationale bouwvakbond BWI roept op tot fatsoenlijke werk- en leefomstandigheden voor migranten in de Golfstaten en heeft de Verenigde Arabische Emiraten opgeroepen om de gemaakte afspraken binnen de International Labour Organisation (m.b.t. vrijheid van organisatie) te accepteren. Tijdens een bijeenkomst in Dubai heeft de Arabische regering toegegeven dat er veranderingen nodig zijn m.b.t. de arbeidswetten.

Al jazeera deed 3 maanden onderzoek naar de situatie van migrantenwerkers in de regio en maakte de documentaire "Blood, sweat & tears" (zie ook: http://www.bwint.org/).
Ik ben blij dat deze nieuwszender een kritische nieuwsmaker durft te zijn; ook in de Arabische wereld.

De Verenigde Arabische Emiraten zijn pas officieel opgericht in 1970. 80% van de 2 miljoen inwoners zijn Expats. Inwoners met beperkte burgerrechten. Ze mogen er hun geld verdienen, maar gezinshereniging is hier niet mogelijk, tenminste, als je geen Nederlandse voetbalcoach bent. De economie drijft op de 10% van de wereld-olie-reserves, die zich bevinden onder de woestijnbodem. Een lucratieve monocultuur. Abu Dhabi lijkt op een modern themapark. Niet-moslims kunnen lunchen tijdens de ramadan, mits dit voor de wél-moslims niet zichtbaar is.

Ook dichter bij huis zie je veel misstanden in de bouw (bijvoorbeeld: uitbuiting van Poolse arbeiders). We moeten gewoon kritisch durven te kijken naar onszelf.

(wordt vervolgd…)

Het naakte bestaan (4)

2009-08-09T11:57:00.000-07:00

Anita Witzier

In het weekblad Margriet schrijft Anita Witzier een column over haar leven. Maar door de commotie over het programma "Blootgewoon" wijdt ze een column aan haar nieuwe programma. Ze verbaasde zich over alle media-aandacht, nadat het persbericht wereldkundig was gemaakt.

De eerste vraag die werd gesteld is: "Ga jezelf óók bloot?" U begrijpt: die vraag komt als een volslagen verassing…
Verder valt iedereen over het deel "bloot" van Blootgewoon: de KRO en bloot, dat kán toch niet?
Waarom niet? We zijn toch allemáál (katholieken, protestanten, humanisten, atheïsten, moslims, joden, mormonen en boedhisten etc.) naakt ter wereld gekomen?!!

De KRO doet het vooral, om aandacht te vragen voor de Goede Doelen. Vooral het verhaal áchter de "bloot"-actie is van belang.

Mooie foto’s worden geschoten door Guy van Grinsven en Patricia Steur.
De betreffende aflevering had door de bijdrage van Guy een Limburgs tintje. De setting in de "steenkolenmijn" maakte het helemáál bijzonder.
Patricia zou daarnaast kunnen bewerkstelligen, dat vele mannen massaal de kalender gaan bekijken (en wellicht kopen), als de suggestie zou worden gewekt dat ook zíj (zonder textiel) voor de camera zou poseren.

Bij het woord "bloot" denk ik trouwens óók aan de (historische) foto’s van blote mijnwerkers onder de douche, die elkaar "poekelen". Poekele(n) is het woord dat de mijnwerkers bedachten voor het wassen van elkaars rug in het mijn-badhuis. Dit typeert heel kernachtig het "ko(e)mpel-gevoel".
Fotografen geven zichzelf daarentegen zelden of nooit bloot.

Sally Mann (die gisteren te zien was in "Het uur van de wolf") maakte schitterende foto’s van haar kinderen. Met een traditionele camera maakte ze kunstzinnige foto’s. Onschuldig en moederlijk. Time Magazine noemde haar een invloedrijke fotografe.
Ze kwam echter in opspraak omdat de kids soms naakt op de foto stonden. "Naakt" is een politiek item geworden. Het is niet langer onschuldig.

Het idee voor "Blootgewoon" kwam oorspronkelijk uit Spanje. De mediadirecteur van de KRO (Taco Rijssemus) was niet meteen dolenthousiast toen hij de beelden onder ogen kreeg. Degene die hem het programma aanbood, was echter vasthoudend en liet hem vervolgens een nieuwsitem zien over een Nederlandse vrouw, die een naaktkalender had gemaakt, nadat een vriendin van haar aan kanker was gestorven. Zij wilde, door zichzelf bloot te geven, iets goeds doen voor een stichting, die haar persoonlijk aan het hart lag.
Díe gedachte kwam dicht bij de kern wat de KRO wil uitdragen: plezier in het leven, in combinatie met het zorgdragen voor anderen.

Op 30 juli was de eerste uitzending van "Blootgewoon". De kalender is te koop via: http://webwinkel.kro.nl/

Weblogs (2)

2009-08-06T12:24:00.000-07:00

De 1e Nederlandstalige weblog was: "More Where That", die begon omstreeks juni 1999. Het is zeker een jong genre te noemen. Weblogs trekken in de loop van tijd een vast publiek. Soms ook begonnen als digitaal dagboek om je hart te luchten.
Maar je moet altijd in de gaten houden dat privacy en Internet twee totaal verschillende dingen zijn. Ik probeer mezelf altijd een publiek voor te stellen, bij de stukjes die ik schrijf. Dat ik (bijvoorbeeld) spaghetti lekker vind, is naar mijn idee niet belangrijk voor de lezer. Mits diezelfde lezer voor mij zou koken. Maar in het algemeen is micro-blogging niet aan mij besteed.

Je kunt weblogs in verschillende categorieën rangschikken:

Lifelogs (weblogs waarop regelmatig berichten geplaatst worden m.b.t. gebeurtenissen in het leven van de beheerder)
Linkdumps (weblogs die verwijzen naar andermans bijdrage(n) op het internet)
Nieuwslogs
Shocklogs
Stadsblogs / wijkblogs
Corporate blogs / businessblogs
Politieke blogs
Reisblogs
Facelogs

Het is ook een medium om begrip te kweken voor bepaalde groepen in onze samenleving. Bijvoorbeeld voor verslaafden, geschreven door een psycholoog.
Soms reageren mensen op elkaar met troostende woorden of met hun eigen verhaal. Blogs kunnen bijdragen om muren van onbegrip te slopen.

Een artikel in de Metro van 23-7-2008 stelt: "Wie blogt, die blijft".
"Volgens pop-art-kunstenaar Andy Warhol heeft iedereen recht op pakweg een kwartier roem. Waar Warhol in de sixties dacht aan de televisie, lijkt zijn uitspraak op maat gesneden richting het internet-tijdperk.

Wat wil ik met mijn weblog? Aandacht (blijven) vragen voor Cultuur, Optimisme én Menselijkheid. Politieke en maatschappelijke ambities laten stromen, als het water in de Maas en de Worm (deze laatste is een beekje tussen Kerkrade en Herzogenrath).

Een weblog die ik uitermate interessant vind, is die van de "Low Impact Man". Hij probeert (tegelijkertijd) zo milieuvriendelijk én leuk te leven. Kijk óók eens op: http://www.lowimpactman.worldpress.com/.

Wereld Muziek Concours / World Music Contest

2009-07-29T11:15:00.000-07:00

Kerkrade is momenteel weer het stralende middelpunt van het de blaasmuziek-wereld. Tot en met 2 augustus 2009 wordt in deze Zuid-Limburgse stad het 16e Wereld Muziek Concours gehouden.
Ik geniet elke keer opnieuw van de nationale en internationale belangstelling voor dit stadje.
De provinciale TV-zender L1 maakte een aardige bijdrage van een muziekcorps uit Sicilië dat haar uiterste best deed, om in Kerkrade te kunnen schitteren. Er is namelijk nogal wat inspanning en geld mee gemoeid. De amateur-muzikanten moeten vele uren oefenen en daarnaast kost het in verhouding veel geld, om alle deelnemers en instrumenten naar Kerkrade te brengen en ze hier ook nog eens onderdak te verschaffen. Bedenk wel: vele muzikanten zijn in hun dagelijkse leven gewone mensen (landbouwers, studenten, etc.) die meestal bewust moeten sparen voor dit tripje naar Limburg.

Het WMC is een "wereldgebeuren" te noemen. Blaasmuziek is een muzieksoort die niet echt met mijn persoonlijke smaak overeenkomt, maar ik kan wél horen of mensen "gepassioneerd" bezig zijn met hun muziek.
Een iets toegankelijker muzieksoort is popmuziek. Van softrock tot reggae. Er is geen grotere meltingpot als popmuziek. Zelfs mensen die zeggen, weinig op te hebben met buitenlanders, luisteren vaak buitenlandse muziek. Zonder blues zou er nooit hardrock zijn ontstaan. Ska ontstond in de arbeiderswijken van Londen, doordat westerse muziek zich vermengde met de muziek uit West-Indië (het huidige Jamaica). Afrika staat synoniem voor ritmische muziek, Oost-Europese muziek is melodieus en meeslepend, Azië staat voor "serene" en soms zelfs "kale" muziek, terwijl West-Europa melodieuzere muziek kent. Om mooie muziek te krijgen, heb je altijd meerdere "ingrediënten" nodig.

Ik hoop in de toekomst nog vele stukjes van de wereld te kunnen zien en natuurlijk te horen. Te kunnen genieten van verschillende interessante culturen en hun muzikale klanken.

People without the knowledge of their past history, origin and culture
Are like trees without roots
Marcus Garvey

Man on the moon

2009-07-20T15:53:00.000-07:00

Vandaag precies 40 jaar geleden werd de eerste Apollo richting de maan gestuurd. De eerste "maanwandelaar" was Neil Armstrong; de tweede die het maanoppervlak betrad was Edwin (Buzz) Aldrin. De onbekendere "derde" van het team was Michael Collins. Hij had de oneervolle taak in het moederschip te moeten blijven, en óm de maan te blijven cirkelen terwijl zijn beide collega’s met de "échte eeuwige roem" aan de haal gingen.

Armstrong is natuurlijk nog steeds bekend van zijn onvergetelijke quote: "Een kleine stap voor een mens, maar een reuzensprong voor de mensheid" (That's one small step for man, one giant leap for mankind).
Niet alleen Neil Armstrong, maar ook zijn collega’s Collins en Aldrin hebben veel betekend.
Milieuproblemen werden in de loop van de jaren anders en serieuzer bekeken (neem de Club van Rome & Wubbo Ockels en zijn aandacht voor het milieu).

Uiteraard speelde defensie een doorslaggevende rol binnen deze (en andere) ruimtemissie(s). Nog steeds wordt gesproken over "ruimteschilden" en "kernwapens in Europa".
Anderzijds vervagen de grenzen in de ruimte: in het ruimtestation ISS wordt gewoon samengewerkt.

Interessant was de uitzending van "Showroom" (een programma, vergelijkbaar met "Man bijt hond"), waarin een oude boer niet geloofde dat de Amerikanen de maan écht hadden betreden.
In de tijd van de koude oorlog was de verovering van de maan een prestige-project. Een aantal mensen waren sceptisch en vonden het een propaganda-stunt van Hollywood en het Pentagon…

Het naakte bestaan (3)

2009-07-09T11:46:00.000-07:00

Bonobo-gedrag

Silvio Berlusconi en wijlen Prins Bernhard zijn/waren mannen met een geldingsdrang. Veel van hun affaires waren een publiek geheim, maar Bernhard kwám en Berlusconi kómt er steeds mee weg. Macht en geld werkt voor veel mannen én vrouwen erotiserend.

Het privé-domein is ook al politiek geworden. Neem Bill Clinton en zijn voormalig stagiaire Lewinski. Niet zijn affaire stond ter discussie, maar het hebben belogen van de Senaat.

Ik ben eigenlijk wel blij met de "grijze" saaiheid van Balkenende. Het gaat om de zaak en niet om de franje. Ik was verbaasd over zijn "sms-relatie" met Jan Smit. Als vader des vaderlands zal hij Janneman wellicht een vaderlijk advies hebben gegeven. Diezelfde Balkenende die in het verleden zijn gezicht ook eens liet zien bij Shownieuws. Wellicht om ook tot dit deel van het volk door te kunnen dringen. Mensen die houden van pracht, praal, shownieuwtjes en uiteraard "roddel en achterklap".

Veel kiezers kijken niet naar programma’s als NOVA of Zembla, maar wél naar Shownieuws & co. Vooral Wilders weet, hoe de media wel én niet werkt. Wijselijk houdt hij zich op afstand van de serieuze media. Mensen gaan voor non-verbaal gedrag. Kort en rechtlijnig.
Kijken we nog even naar Berlusconi en zijn telefoongedrag (voordat hij Angela Merkel de hand kan schudden): Hij laat de Italianen geloven, dat híj de macht heeft in Europa. Hij zal het wel even regelen…

Andy Warhol schilderde onze koningin als popster. Misschien zijn politieke leiders soortgelijke iconen geworden. Kennedy & Obama zijn politici naar mijn hart. Wetend dat zij zich eveneens bedienden en bedienen van sterallures en mediatrucjes.
Obama schittert nu; zijn nieuwe horizon van hoop gloort… Er zit een boodschap achter zijn imago. Hij heeft politieke statements gemaakt. Berlusconi is slechts een opgeblazen imago. Een hol karkas. Wilders boodschap is duidelijk; hoe ergerlijk deze boodschap ook is.

The loneliness of the long-distance-runner

2009-06-25T12:28:00.000-07:00

Je hoofd moet leeg zijn om met een verhaal te kunnen komen. Het probleem van schrijvers is meestal niet dat ze te weinig aan inspiratie en indrukken hebben, maar eerder te veel.

Hardlopen dwingt je, indrukken van buitenaf te beperken tot het denken over de hard- of mulheid van de grond waarover je loopt, de groep waarin je loopt, je hartslag en/of je snelheid. Je gedachten worden meer basic. Eén van de weinige momenten dat het denken "stopt". Van verstand naar gevoel: de intense liefde tussen jezelf en het landschap.

Emoties vertroebelen vaak de vergezichten. Net als je veel moeite hebt gedaan om een berg te beklimmen, blijkt op de top een dichte mist te hangen.
Ook je innerlijke kracht kent barrières en tegenslagen. Werkloosheid, racisme, haat, miskenning en intolerantie; ze komen vaak op ons pad. Mijn interesse in kunst en cultuur bijvoorbeeld, past niet bij mijn inkomensgroep. Mijn ideeën over goed management kan ik nóóit toepassen, omdat ik een dergelijke functie niet bekleed.
Hoe kun je leven met onvolkomenheid? De hemel op aarde blijft altijd een poging tót een "hemel op aarde".

Zondag 14 juni 2009. Maastrichts Mooiste. 15 Kilometer hardlopen door de Maastrichtse binnenstad, om vervolgens onderweg naar Kanne (B) & Chateau Neercanne een mentale dood te bereiken. Voortvarend ging ik van start. De eerste 5 kilometers liep ik in 23 minuten & 19 seconden, de tweede 5 kilometer vervolgens al in 28 minuten & 44 seconden, en tenslotte de laatste 5 km in 29 minuten & 15 seconden. Het zweet gutste over mijn rug. De broeiende warmte deden me (figuurlijk) ontploffen. Ik wilde te veel en kón te weinig. In arren moede liep ik de berg op. De snelheid tussen wandelen en rennen werd nihil. Darmen die hun beklag deden. Ik was weer eens in de val gelopen van te véél willen in te weínig tijd.
Gelukkig gebaarde een meisje me, om haar te volgen voor de laatste 3 kilometers. En met mijn laatste krachten sleepte ik mezelf over de Maastrichtse kasseien, richting finish. Eindelijk! Daar was de eindstreep. Totaal leeg en uitgeput liep ik terug, over de Maasbrug, richting Platte Zaol. Blij dat ik de eindstreep tóch had gehaald! De grootste en moeilijkst te overwinnen tegenstander ben je áltijd zélf.

Toch voelde ik mezelf enkele uren later, toen de energie weer enigszins terug was, trots op mijn prestatie. Weliswaar van een ander kaliber dan het jaar ervóór. Destijds: 1 uur & 15 minuten; nu: 1 uur, 21 minuten.
Mijn naam is dit jaar verkeerd genoteerd op het wedstrijdformulier. Dus waarschijnlijk zal nooit iemand weten wie er nu werkelijk achter deze tijd schuilgaat……

Het naakte bestaan (2)

2009-06-19T12:01:00.000-07:00

Body’s & bolides

Er zijn mensen die zonder bravoure of lawaai de aandacht trekken van alle aanwezigen. Dit is een soort charisma, maar heeft voorál met non-verbale zaken te maken. Mensen zijn meer op non-verbaal gedrag gericht dan men wil toegeven. Rechtop lopen is ook zoiets. Natuurlijk is dit erg belangrijk voor je rug, maar ook belangrijk in de communicatie. Je mag gezien worden; je mag ruimte innemen.

Ruud Gullit stelt dat het als voetballer belangrijk is, hoe je het veld opstapt. Jezelf groter en imposanter maken. Ruimte innemen.
Testosteron is niet áltijd een negatief hormoon. Bij een sollicitatiegesprek wil jij die baan hebben. En dit moet je ook non-verbaal uitstralen.
Ik denk dat kinderen & jong-volwassenen zelfverzekerd maken, één van de taken van het onderwijs is. Hoe vaak zijn er super-intelligente mensen, die niet tot hun recht komen en zodoende ook zichzelf als "product" niet kunnen verkopen. Ook in de muziekwereld hebben niet alleen de bésten een hit, maar óók degenen die een goede uitstraling en dito management hebben. "De verbeelding aan de macht".

Zelfverzekerdheid heeft een negatieve bijsmaak als deze overgaat in arrogantie. Net zoals een combinatie van een auto-met-caravan die met 120 km/h langs luxe-auto’s scheurt en zelfs gevaarlijk heen-en-weer zwiept en andere auto’s snijdt (zoals laatst weer eens op de A2: een Belgische personenwagen-met-aanhangsel én een Duitser met soortgelijk sleurhut-geval (kenteken: AC-N 4214). Dit waren nu écht twee gevallen van "de goden verzoeken".

Dominante mensen zijn mensen die niet luisteren en enkel een podium zoeken voor hun eígen verhaal. Ook als de toehoorders al vier maal zijn afgehaakt. Deze mensen zijn vaak enthousiast over materiele zaken. Hun auto moet de aandacht trekken en vasthouden. Aandacht die ze het liefst zélf hadden gewild. Kings of the Road?

Het naakte bestaan (1)

2009-06-01T02:52:00.000-07:00

Anita Witzier daagt mensen uit om zich "esthetisch naakt" te fotograferen voor het goede doel. Waarschijnlijk geïnspireerd door de Engelse film Calender Girl’s. Stijlvol in beeld gebracht door de Katholieke Radio Omroep.
Jezelf figuurlijk blootgeven is soms pijnlijker en intiemer dan letterlijk "uit de kleren gaan."

Mijn (nog te verschijnen) boek zal een mix tussen werkelijkheid en eigen interpretatie worden. Je bekijkt immers alles vanuit je eigen perspectief.

Een leidinggevende die een ondergeschikte vraagt "Hoe gaat het met jou?", kan deze vraag vanuit oprecht interesse stellen. Maar hij kan deze vraag óók stellen, omdat hij dit heeft geleerd in een managements-cursus (dus als praktisch toegepast psychologisch trucje).
Hoogst zelden zal de ondergeschikte de tegenvraag stellen: "En hoe gaat het met jou?"

Een tijd geleden las ik een verhaal, dat mij intrigeerde.
Een moslimgeleerde werd moe van de vragen die een journaliste hem stelde over zijn geloof. "Kleed je maar uit", reageerde hij boud. Dit bracht bij diezelfde journaliste een behoorlijke schok teweeg.
Vervolgens zei hij eerlijk: "Mijn relatie met god is zó intiem, dat ik mezelf met het uitleggen ervan, mezelf totaal naakt voel."

Misschien is geloof (in wát dan ook), gewoonweg niet in woorden te vangen.
Ieder mens heeft wel iets, dat heilig voor hem of haar is. Ons lichaam is universeel. Het is een tempel, die naar mijn mening ook als zodanig behandeld moet worden. De mens is een samenspel van Geest, Lichaam & Verstand. Daarom heb ik diep respect voor élke godsdienst en/of levensovertuiging.

In de letterlijke naaktheid van de mens, vallen alle verschillen tussen rangen en standen weg. Naakt zijn we allemaal hetzelfde. En nét zo kwetsbaar. In Mekka zijn de pelgrims gekleed in witte gewaden, zodat niemand beter, mooier of imposanter kan lijken dan een ander. Iedereen is op dat moment gelijk voor Allah.

Een generaal, die zijn uniform niet draagt, valt totáál niet op. De "Hauptman van Köpenick" was een dakloze verschoppeling. Hij maakte zichzelf tot generaal, door het aantrekken van een imposant uniform (inclusief allerlei versierselen), voor een prikkie gekocht op de zwarte markt. In het autoritaire Pruisische rijk was men blijkbaar gevoelig voor dergelijke suggestie.
Ook Jan-Peter Balkenende zou niet echt opvallen als hij door Amsterdam of Utrecht zou lopen in een shabby trui en spijkerbroek.

Spencer Tunick fotografeerde honderden naakte mensen in Hollandse landschappen.
Grote mensenmassa’s: jong, oud, strak of uitgezakt, het maakte hem niets uit. De beelden spreken van enorme kwetsbaarheid en moed. Het tijdschrift "Hollands Diep" spreekt van het "ontwapende lichaam".

De mens is een versierde aap. In mijn boek heb ik geschreven over de "sauna-democratie". Democratie is vooral bedoeld om iedereen een eerlijke en gelijke kansen te geven.
In de naaktheid van de mens vallen de onderlinge verschillen weg. De schepper heeft ons allen gelijk geschapen. Bovendien hebben we het nódig om onze positie in het leven af en toe te relativeren, en elkaar als mens te zien. Naakt en kwetsbaar. Gelijk maar niet gelijksoortig bedeeld in kennis, kunde en kansen. Er is geen verschil tussen jou en mij, maar tóch zijn we niet precíes hetzelfde.

We wonen in deze Lage Landen met 16 miljoen mensen op een kluitje. Iedereen heeft een ander leven en ziet het leven vanuit een ander perspectief. Een goed gesprek kan vaak moeilijk zijn.
De discussie m.b.t. het dragen van hoofddoekjes (door vrouwen die werken in een openbare functie) is actueel. Maar je zou het dan óók kunnen hebben over andere levensstijlen of
-overtuigingen, die té dominant zouden kunnen overkomen bij een groot deel van de bevolking. Bijvoorbeeld het dragen van "te blote" kleding of het hebben van zichtbare tatoeages.

Maar… bekeken vanuit de privé-sfeer: topless zonnen op het strand moet eigenlijk nét zo goed kunnen, als het dragen van een hoofddoek. Evenals lesbo- of homostellen die hand in hand door de stad wandelen. Ik geloof in een Nederland waar dit zou moeten kunnen.

Laten we elkaar respecteren, en niet beoordelen om wíe of wát we zijn en hoe we eruit zien.

1 mei (2)

2009-05-19T12:01:00.000-07:00

Werk is een noodzakelijk kwaad, maar voor veel mensen vaak óók een levensinvulling. In de psychiatrie is de arbeidstherapie per toeval ontdekt, dus ik denk zéker dat werk heilzaam kan zijn. Veel mensen die vanwege psycho-sociale problemen verplicht thuis zitten, zouden graag nuttig werk willen doen. Dit zou toch mogelijk moeten zijn, maar daarvoor moet het economisch bestel op de schop.

Ik las in het blad ZOZ (http://www.omslag.nl/) een pleidooi voor een basisinkomen. De Vereniging Basisinkomen is nieuw leven ingeblazen; met name om zinvol werk te creëren, in combinatie met een radicale herziening van het belastingstelsel.
Het invoeren van een basisinkomen hoeft nauwelijks geld te kosten (http://www.basisinkomen.nl/). Men verwijst in het artikel naar een rapport van het kenniscentrum Nicis Institute (november 2008), dat het € 537.000,- kost, om een werkzoekende op dit moment aan een vaste baan te helpen. Het rapport is overigens op te vragen via http://www.nicis.nl/.

Helen Mees (econome en lid van de PvdA) stelt dat arbeid in Nederland te duur is. Vooral als dit een belemmering is voor méér kansen voor laaggeschoolden. Ze verwijst naar de New-Yorkse economie, waarbinnen zelfs illegalen tóch een bestaan kunnen opbouwen. Er is minder wetgeving m.b.t. het starten van een bedrijf en ook minder sociale premies. Kortom: een kanseneconomie. Mees noemt vooral de 24-uurs-economie, waarbinnen er veel dienstverlenings-aanbod is (metafoor: nagelstudio’s).

1 mei (1)

2009-05-03T12:24:00.000-07:00

1 mei is voor veel Nederlanders niets anders dan de dag ná Koninginnedag. De lading die deze dag heeft in Turkije, Frankrijk of Duitsland heeft ie in Nederland niet. Net zoals bij kerkelijke feestdagen, is het voor de meeste mensen niets anders dan een vrije dag. Niet werken of lekker shoppen in Heerlen. Ik betreur de rellen zoals die in Berlijn en Hamburg waren dit jaar. Dit heeft immers niks met de arbeidersbeweging te doen.

Toch wil ik stilstaan bij arbeid & de arbeidersbeweging. Maastricht kent een traditie. Door de fabrieken van Regout was er al vroeg sprake van vakbonden en socialisme. De regio Kerkrade - Heerlen kende het een beetje vanuit de mijnindustrie & mijnwerkers.

Er zijn maar enkele mensen die hart hebben voor de maatschappelijke zaak. Dat er veel wetgeving rondom werk is gekomen, is de verdienste van mijn opa’s generatie. Dat waren de mensen die gevochten hebben voor betere en socialere wetgeving. Wíj moeten deze verworvenheden nu blijven koesteren en verdedigen. Want anders werken we weer tot 67 jaar. Terug bij af. En wat wordt dán het minimumloon?
Zoals in de jaren zestig de kerken leegliepen, zo lijkt het nu te gaan met de maatschappelijke betrokkenheid.

Goethe schreef in het verleden: "Werk, en de vreugde komt vanzelf". Hij heeft gelijk én ongelijk. In Nederland gaat de kredietcrisis waarschijnlijk aan je voorbij, als je je baan kunt behouden. Maar hierin zit tegelijkertijd ook het probléém voor vele mensen.

Eupen

2009-04-28T11:41:00.000-07:00

Eupen is een Belgisch stadje waar Duits gesproken wordt. Goed te bereiken vanuit Parkstad en Aken. De snelweg brengt je in pakweg een half uurtje naar dit alleraardigst stadje vol "vergane glorie". Door het heuvelachtige landschap is het centrum verdeeld in een "Oberstadt" en "Unterstadt". Met vele terrasjes waar motorrijders, wielrenners en andere toeristen kunnen genieten van een koel Belgisch biertje of een lekker kopje koffie.
Achteraf gezien was het absoluut de moeite waard om in Eupen te gaan kijken. Eupen is, zoals vele gemeenten in Zuid-Limburg, een stad waar veel dagjesmensen komen.

In de jaren 60 en 70 was dit een hobby van menige "dagtoerist": touren door het heuvelland.
Het prototype van de Zondagsrijder.
Ik persoonlijk rijd niet graag. Ik arriveer liever op mijn bestemming. Nieuwsgierig rondkijken en sfeer proeven. En dat kun je niet, zittend in een auto of op een motor. De auto en de motor zijn voor mij enkel en alleen de middelen om ergens te komen…

Toevallig zien we, zittend op een gezellig terrasje, een bord, dat ons attendeert op een expositie. Nieuwsgierig als we zijn, besluiten we een kijkje te nemen.

Een dag later, surfend op internet, kom ik erachter, dat het de expositie "Glas" betreft, in het atelier Kunst & Bühne, Kirchstr. 17 (te Eupen).

Prachtige sculpturen van glas en steen van o.a. Constant Beerden, Christophe Genard en Hubert Carpentier. De kunstwerken van Constant Beerden kregen door zandstralen een eigen dimensie. Prachtige objecten.

De gastvrouw fêteerde ons nog (onverwachts) op een glas witte wijn.

Al met al was het een leuke en leerzame dag.

Meer info m.b.t. Constant Beerden: www.beerden-collard.net/

"Vrije tijd weten te benutten is het resultaat van cultuur en opvoeding."
Bertrand Russel

Toevallige ontmoetingen (1)

2009-04-26T02:37:00.000-07:00

Vrijdag 24 april 2009. Samen met mijn partner een bezoekje aan Heerlen gebracht. Even tijd voor elkaar, want vaak komt het er niet van, wegens afspraken, vergaderingen, cursussen, etc.

In het restaurant van de Hema komen we in gesprek met een aardige meneer. Het gesprek gaat over het leven, de hardheid, de oneerlijkheid van de economie en de uitsluiting van mensen. We zijn het er hartgrondig over eens, dat iedereen recht heeft op werk en waardering in een maatschappij als de onze.

Onze gesprekspartner, Dhr. Hoogakker, blijkt een gepassioneerd schilder/tekenaar/kunstenaar.
Hij nodigt ons spontaan uit om de kunstwerken bij hem thuis te komen bekijken. En inderdaad: zijn werk is echt de moeite waard (zie de foto’s hierboven).

De heer Hoogakker vindt het moeilijk om expositieruimten te vinden in Parkstad. Graag zou hij in contact komen met andere kunstenaars & creatievelingen, evenals met mensen die nog ideeën of suggesties hebben m.b.t. expositieruimte(n).
Uiteraard kunt u óók contact met hem opnemen, als u serieus geïnteresseerd bent in zijn werk.
Het telefoonnummer is: 045 - 5714878 (s.v.p. tussen 20 en 21 uur bellen).

De St. Joep-markt

2009-03-17T16:33:00.000-07:00

Op 19 maart is het de naamdag van Sint-Jozef (de welbekende timmerman uit Nazareth).
Het is dan altijd gezellig druk in de Sittardse binnenstad. Markthandelaren met een vlotte babbel vieren de "hoogtijdag van Pecunia". Menige euro gaat over de toonbank, om maar eens een cliché te gebruiken. Humor kan deze handelaren echt niet ontzegd worden. Equivalenten van goed, beter en best vliegen door de lucht.
Bij een café met een floristische naam, drinken we een lekkere kop koffie en een paar deuren verder verorberen we een broodje zalmsalade en een uitsmijter. Om vervolgens weer voldaan naar de auto terug te wandelen. Spontaan besluiten we de Kollenberg omhoog te lopen, langs de Rosakapel.

Sittard heeft een totaal ander karakter dan de Parkstad of Maastricht en het omringende heuvelland. Sittard lijkt te groeien, terwijl Parkstad met leegstand kampt. Ik hoop maar, dat het landschap rondom het huidige Sittard niet verder aangetast wordt door nieuwbouw van woningen.
Het mooiste zou zijn: sloop van krotten en verpauperde rotzooi, en dit vervangen door (mooie!!!) woningen die aansluiten bij het uiterlijk van de talloze historische panden in de Sittardse binnenstad. Voor verschillende mensen met nét zo verschillende inkomens (van zeer bescheiden tot iets royaler). Maar let s.v.p. erop dat de bouwstijl elegant en harmonisch is. Dus géén vloekende vormen en/of kleuren gebruiken!

Ik ben overal-en-nergens thuis. Geboren in Brunssum, opgegroeid in Schinveld. En daarna via Heerlen in Kerkrade terechtgekomen. Gewerkt bij meer dan 10 verschillende bedrijven en nu alweer 5 jaar werkzaam bij een gemeente in westelijk Zuid-Limburg. Ik bén en vóel me letterlijk "Reiziger in Limburg".
Behoeftes van mensen zijn universeel. Rust, Ruimte en Gezelligheid. Elke stad of dorp is uniek op zijn eigen wijze, ook al moet er soms het-één-en-ander bijgeschaafd en/of verbouwd worden. Persoonlijk bekijk ik alles als toerist en denk er het mijne van (zowel positief als negatief).

Limburg is een mooie provincie met veel verscheidenheid en diversiteit. Houden zo!

Hier enkele cijfers over de regio die voor zichzelf spreken:

Maastricht:
122.094 inwoners op 60,06 vierkante kilometer.
Sittard-Geleen:
96.250 inwoners op 81,41 vierkante kilometer.
Heerlen:
91.528 inwoners op 45,72 vierkante kilometer.
Kerkrade:
49.322 inwoners op 21,94 vierkante kilometer.
Brunssum:
29.632 inwoners op 17,30 vierkante kilometer.
Onderbanken:
8.396 inwoners op 21,24 vierkante kilometer.

(Bron: Limburgse Almanak 2008)

Deformaties

2009-03-10T12:46:00.000-07:00

Deformatie

Iedereen beïnvloedt iedereen. Je gezin, je familie, de stad en wijk waarin je woont. Maar ook de tijd waarin we leven. Het ongebreidelde feesten van sommigen is voorlopig voorbij. Geld is aanzienlijk minder voorhanden. AIDS zorgde voor een einde aan de decadentie in de homo én heterowereld. De kredietcrisis zorgt ervoor dat mensen hun relatie(s) misschien nog een kans geven. Ik hoop dat waarden als welzijn belangrijker worden dan welvaart.

Ik ben opgegroeid in een meelevend katholiek gezin. En ik voel nog steeds de verbondenheid met de katholieke kerk. Ben echter wars van de "politieke structuur" van deze kerk. Maar de kerkelijke gemeenschap heeft anderzijds ook een waarde. Ik hoop samen met mijn vriendin oud te worden. Natuurlijk lijkt het gras vaak groener aan de andere kant van de heuvel. Maar net zo vaak zie je pas achteraf wat voor "waardevols" je in eigen handen hebt.

Beroepsdeformatie

Waarschijnlijk hebben veel mensen daar ongemerkt last én lust van.
Thuis aangekomen heb ik, voordat ik ga eten, al mijn post doorgenomen. Hetgeen ik óók doe aan het begin van mijn werkdag. Tevens merk ik dat ik (vanuit mijn politieke interesses) bij het begin van een reclameblok op TV snel naar Teletekst pagina 101 zap. Om even het nieuws te kunnen lezen. Waarschijnlijk zullen mijn collega’s ook een soortgelijk gedrag vertonen, in relatie tot hun mailbox.

Een krantenabonnement vind ik nogal prijzig en zodoende lees ik de krant vaak in de bibliotheek en soms bij de friture en de Chinees. Veel leestijd heb ik in de trein. Daar heb ik al menig raadsstuk doorgenomen.

Waarschijnlijk zijn er véél meer deformaties, dan alleen de "beroepsdeformatie". Bijvoorbeeld: voetballiefhebbers die bij elk feestje (standaard) informeren naar de radio of de TV. Of mensen die alleen over hun werk kunnen praten en er 200% van overtuigd zijn dat "werkzoekenden" niks (of niks interessants) te vertellen hebben…

Weblogs (1)

2009-02-22T07:55:00.000-08:00

Ik heb tot nu toe een aanzienlijk aantal bijdrages geplaatst. Geen idee wie mijn "publiek" is. De teller geeft mij aan, hoeveel mensen de site bezoeken. Maar wát het effect is?! En óf het effect heeft?! Voor u een weet; voor mij een vraag…

Abdelkader Benali vergeleek in het TV-programma "Schrijvers op de veranda" (van Rick Felderhof) het schrijven van romans met (marathons) lopen. De beloning wordt zo lang mogelijk uitgesteld. Applaus krijg je niet meteen en direct. En meestal is het zeer bescheiden te noemen.
Een marathon vergt veel training. Je persoonlijke leven moet je minimaal een half jaar (kunnen) inpassen in hardloopschema’s. Om een boek te schrijven en te corrigeren, heb je een soortgelijke discipline nodig.

Weblogs schrijven is eerder sprinten, dan marathons lopen. Kort en bondig. Ik probeer verschillende takken van literatuur uit. Poëzie, weblogs en reisverslagen. Ik zie mijn blog als een soort speeltuin, waarin ik kan experimenteren met schrijven.

In "Nobiles" nr. 8 van 2007 (een blad voor studenten) las ik de quote van studente Grytsje Klijnstra: "De reacties vind ik belangrijker dan het aantal bezoekers van mijn site". Klijnstra’s blog is overigens te lezen op: http://www.bloodyhell.nl/
Vervolgens wordt Jop de Vrieze (ook 24 jaar) opgevoerd. "Schrijven heb ik echt nodig; het is mijn uitlaatklep. En eigenlijk ook een "inlaadklep" (http://jopinie.hyves.nl)/.
En tenslotte Nynke de Jong (22 jaar): "Ik zet een personage neer: een klein deel van mij dat wordt uitvergroot" (http://www.nynkeslog.blogspot.com/).

Het Limburgs Dagblad schreef een aardig overzichtsartikel over weblogs: "Iedere hersenscheet op het internet".

De Nationale Gedichtendag 2009

2009-01-31T12:28:00.000-08:00

29-01-2009: ‘s-Ochtends wakker geworden en snel mijn dagelijkse portie poëzie tot mij genomen: een spreuk van de Gerardus-kalender.

"Een verzameling wijze uitspraken is meer waard dan veel schatten".

Vervolgens een artikel gelezen uit de "Groene Amsterdammer".

Poëzie als schoffering.
Poëzie vestigd altijd de aandacht op de twijfelachtige aspecten van haar eigen medium, de taal. Is poëzie daarom niet altijd subversief, hoe slecht of braaf ze ook is?
Verderop in het artikel werd dit beter uitgelegd.
Goede gedichten nemen afstand van de wereld zonder haar te verwerpen, ze bieden alternatieven zonder partij te kiezen, ze plaatsen tegenstellingen naast elkaar zonder ze op te heffen of één ervan tot winnaar uit te roepen. Een goed gedicht is principieel getekend door tweespalt. Dat wekt ergernis op, maar ook fascinatie.
Uit: De Groene Amsterdammer, 05-09-2008

Vandaag méér tijd dan gewoonlijk vrij gemaakt voor de letteren. Abdij Rolduc als decor.
Afgelopen zondag werd de omgeving van de abdij bevolkt door zwetende en zwoegende atleten (tijdens de Abdijcross 2009). Nú was het een "feest van de geest". Mijn motto is: "een gezonde geest in een gezond lichaam".

Rolduc cross
Poëzie van het lichaam
Gebundelde krachten snellen voort
Langs hel-en hemelpoort
Kastijding rond een historisch landschap
Ter viering van de schepping van het lichaam
5 km tussen start en finish
Modder, zweet en een innerlijk gevecht
De abdij kijkt toe en zwijgt…

© M. Meyers, 2009

De "Nationale Gedichtendag" werd hier in Kerkrade vooral gewijd aan de wijncultuur van de "Winzers van Rolduc".
Rolduc is altijd een "burcht van wijsheid" geweest. Vaak dacht men deze wijsheid ook in pacht te hebben. De vroege katholieke kloosters bezaten meestal veel boeken. Vaak de soorten boeken die men voor de "normale stervelingen" als verboden beschouwde. Het "vrije woord" was destijds nog niet geboren.
Tegenwoordig is ditzelfde "vrije woord" een vloek. Nederland lijkt geen maat te kunnen houden. Een volk zoekend naar zichzelf…… Misschien dat poëzie kan helpen hierbij.

Kom, we moeten nog naar dat land
Reizen om onze lippen op elkaar af te stemmen
te zoeken naar de juiste wijnen, nu er nog tijd is,
Om zang van zinnen en rimpels
Te wissen, te deppen. Herfst
Huist. Bladersterfte in oud blijf.
Kom, er nadert niets, kom.
Hans van de Waarsenburg
Uit: Azul, Uitgeverij Wereldbibliotheek, 2006

De Nationale Gedichtendag had het thema "Wachten". Op NS-station Utrecht-Centraal was er speciaal voor deze dag een manifestatie georganiseerd.
De trein tussen Chevremont en Maastricht reed niet om 6.04 uur, niet om 6.34 uur, en om 6.45 uur besloten we te kiezen voor vier wielen en drukbereden asfalt om op ons werk te komen. 1-0 voor de auto. Ondanks het geduldige "wachten", wilde er maar geen gedicht bij me opkomen. Alleen maar ergernis. Helemaal "ontspoord" kwamen we op het werk. Om al na een halve werkdag weer terug te keren naar het thuisfront. Speciaal voor de poëzie. En natuurlijk om te genieten van het landschap rondom de abdij.

Prinses Irene sprak op deze Nationale Gedichtendag de 2e Kamer toe. Ze pleitte vurig voor het "milieubewustzijn" van kinderen. "Met de klas de natuur in", was haar devies. De 2e Kamer reageerde "lauw". Zij hebben duidelijk de essentie van het verhaal gemist!

Bruce Springsteen zingt op de achtergrond en "verlicht" mijn donkere kamer met zijn stem. Amerikaanse "Working-Class-Poetry".

You can’t start a fire without a spark...

Literatuur in Parkstad (5)

2009-01-17T02:07:00.000-08:00

Schinveldse poëzie

Schinveld is maar een klein dorp in Parkstad, maar ondanks het feit dat ik er niet woon, is het me dierbaar. Ik heb er mijn jeugd gesleten en mijn ouders wonen er nog steeds.
Bij hun thuis ontdekte ik diverse "literaire" producten uit het dorp. Er is rondom Schinveld een mooi landschapspark gecreëerd (tussen Gangelt (Dld) en Schinveld). Een gebied om te genieten en na te denken.
In de verschillende dichtbundels van Schinveldenaar Arno Merckelbagh is dit terug te lezen. Een soort weemoedig verlangen naar de wereld zoals deze vroeger was…

Het bos is, ondanks de kap van bomen voor de inmiddels beruchte militaire vliegroute (AWACS), imposant te noemen. De dorpelingen kan men typeren als vastberaden (om de natuur niet zo maar op te geven in ruil voor een (nog) lawaaierige luchthaven), eigenzinnig en muzikaal.
Het dorp heeft een eigen karakter. Van oudsher was en is het een gemeenschap van hardwerkende mensen. De naam van het dorp zou afgeleid zijn van het "harde werken op het land".

Schinveld ligt relatief geïsoleerd in Nederland. Tegen de Duitse grens aangeplakt en té vaak door toeristen voorbijgereden… Het dorp is nauwelijks van economisch belang. Om werk te vinden, moet men meestal naar elders. Maar de mensen nemen dit op de koop toe.

Een kleine literaire bloemlezing:

Wetenschappelijk zijn:
Weten-schappelijk te zijn.

Maatschappij-structuren
Zijn mensen-kuren
Die niet eeuwig duren.

Mensen slachten mensen
En dat is beestachtig
Mensen slachten beesten
Is dat mensachtig?

Uit: "Mensen" (1992); uitgebracht door Anton Gelissen

Hongersnood
Bent u het ook beu om ieder keer maar weer
Die afbeelding van uitgehongerde kinderen voorgeschoteld te krijgen?
Wordt u ook immuun van die met vliegen overdekte kinderen,
Stervend op moeders schoot?
Bedenk dan wel
Dat ze allen in leven zouden blijven
Als ze onze vuilnisemmers mochten uitschrapen!

Arbeidsvreugde
Met onze werktuigen
Deugden en geweten
Hebben wij ook
De vreugde aan onze arbeid
Weggesmeten
Bestemmingsplan
De overheid legt bestemmingsplannen
Als een netwerk over ons land
U kunt geen stap meer verzetten
Of u trapt op een bestemmingsplan
Op moeizaam verworven,
Soms onteigende grond van een ander
Worden grootschalige activiteiten ontplooid
Meestal zwaar gesubsidieerd
Bedoeld om elk persoonlijk initiatief
In de kiem te smoren…

Uit: Nonke Buusjke - een plek die stil maakt en tot nadenken stemt (Emile Beulen & Thei Berkers).

Kersttijd
Schreeuwende reclamespreuken
Lampjes zelfs tot in de bomen
Muziek in de straten, "Nu sijt wellecome"
Alles draait om eten en ’t werk in de keuken"

Het kind in mij schreeuwt om te worden geboren
Verdriet wordt weggeslikt
"Ik kan niet meer", denk ik verschrikt
"Wie zou mij willen horen"

Kersttijd, pracht en praal
Een kind in een kribbe in de kou
Herders, Jozef en Maria de heilgevende vrouw
Geschenken staan nu centraal

Mijn hart vloeit over als ik er aan denk
Ik zou je willen warmen
Graag neem ik je in mijn armen
De herinnering is mijn geschenk

Hibiscus
Bermen en tuinen laten het duidelijk zien
In de natuur krijgt "onkruid" een dikke tien

Teleurstelling
Ik had gedacht het ging om mij
Om wat ik deed
Om wat ik zei
Maar niets daarvan
Was van belang
Wat schijnbaar telt
Dat is het geld

Uit: Gedichten & gedachten - Hemelsblauw en groen, deel 1 & 2 (Arno Merckelbagh)

Ik hoop ook dat er nog meer Schinveldse dichters volgen…

NS Publieksprijs 2008 (2)

2008-12-21T13:44:00.000-08:00

Ik twijfelde tussen het boek van De Winter en Japin, wat betreft de nominatie voor de NS-publieksprijs. Om politiek-maatschappelijke redenen had ik ook Maria Mosterd en Kader Abdolah de prijs willen gunnen. Tevens is het gevecht tegen de medische dogma’s van Pim van Lommel ook lovenswaardig te noemen. Het is een levend bewijs dat wetenschap niet persé droge lectuur is.

Maar ik koos voor… Arthur Japin.

Net zoals Leon de Winters "Recht op terugkeer" is "De overgave" van Arthur Japin een roman over het verlies van een kind. Japin blinkt uit in het beschrijven van mooie details, waaruit de trots en moed spreekt van een moeder. Maar ook hoe een moeder verdacht wordt en door religieus extremisme in een hoek wordt gedreven. Ik vind de passages mooi waarin zij zich steeds verbaast over de herinnering aan een olifant van een circus, die ze ooit heeft gezien. Terwijl ze zich schuldig voelt om het feit, dat ze volgens haarzelf andere herinneringen moet koesteren. De vastberadenheid en trots om geen krimp te geven, als ze naakt aan het baden is en wordt gadegeslagen door een indiaan, om daarna langzaam uit het water te schrijden en snel haar kleren aan te doen.
Maar ook haar liefde voor het land en de pijnlijke constatering dat ze net als de indianen van dit land houdt. En ik geloof de schrijver als hij op de achterflap schrijft: "Een mens is nu eenmaal gebouwd om op te geven".

Om deze redenen vind ik dat Arthur Japin de publieksprijs moest winnen.

Grenze(n)loos bijzonder (2)

2008-12-18T12:06:00.000-08:00

Helaas zijn projecten als deze in buurstad Kerkrade vaak gedoemd te mislukken, omdat de huren meestal (minimaal!!!) 2x zo hoog zijn, en dus véél te hoog voor startende ondernemers. Maar goed, dat krijg je dus, als een stad als Kerkrade (beter gezegd: de gemeenteraad, die op het moment supreme met open ogen zat te slapen en dus een enorme kans gemist heeft) zijn ziel heeft verpatst aan projectontwikkelaars als 3W (Ruijters) en Metroprop BV.

Maar even terugkomend op „Grenzenlos" in Herzogenrath: ik vind dit winkeltje super, omdat het gezelligheid uitstraalt, en een leuk hofje heeft (achterom), waar je in de zomer heerlijk van de zon én een goeie kop koffie kunt genieten.
De inmiddels befaamde „Mangokuchen" smaakt heerlijk en draagt bovendien het predikaat „Fair-Trade".
Ontwikkelingshulp in Herzogenrath, precies tegenover Burg Rode.

Zoals je kunt zien geven de bovenstaande foto’s (gemaakt door freelance fotografe Sally) de sfeer voortreffelijk weer.

"Grenzenlos"
Kleikstrasse 81
D - 52134 Herzogenrath
Openingstijden:
Ma, di, do, vrij: 11.00 – 18.30 uur
Za: 11.00 – 14.00 uur
Wo: gesloten!

Foto's: © Sally

Nog meer lezen over kunst, cultuur en interessante dingen?
http//:zuidenwind.blogspot.com
http//:oneworldonefight.blogspot.com
http://www.kunsthaus-grenzenlos.eu/
http://www.kazapoorter,com/
http://www.kupferstaedter-kunstmarkt.de/
http://www.stolberg.de/
http://www.herzogenrath.de/
http://www.steinweg-galerie.de/
http://www.forum-herzogenrath.eu/

Grenze(n)loos bijzonder (1)

2008-12-10T03:20:00.000-08:00

Kunst is "onbegrensd" ademen. Door mijn interesse in fotografie, cultuur en kunst ontdekte ik een uniek "atelier" met de naam "Grenzenlos" (Adres: Kleikstrasse 81, Herzogenrath).
Het is echter niet alleen een atelier voor verschillende kunstenaars, maar tegelijkertijd kun je hier in een relaxte sfeer gezellig een kopje koffie drinken en een stuk taart eten (iedere week is er een andere taart in de aanbieding). Buitengewoon verrukkelijk vind ik persoonlijk de "Mangotorte", maar toen ik gisteren weer eens binnenliep bij ‘Grenzenlos’, was de "Chokoladen-Kirsch-Torte" óók een streling voor de tong…

Eveneens een eervolle vermelding waard: het atelier in het oude station van Herzogenrath, Kunst Forum Herzogenrath én Abdij Rolduc te Kerkrade.

Herzogenrath is écht de moeite waard om te bezoeken. Heel veel mooie huizen en gevels voor degenen die er oog voor hebben. Én er zijn genoeg gezellige café’s, terrasjes én galeries.
Wat betreft kunst, cultuur en gezelligheid kunnen we nog veel leren van onze oosterburen!

‚Grenzenlos‘ ligt aan de voet van een echte burcht (Burg Rode). Toeristen die Burg Rode komen bekijken, en moe zijn van het beklimmen van de vele trappen en hellingen, kunnen ná hun Burg-avontuur even (letterlijk) op adem komen bij Grenzenlos onder het genot van een kop koffie en wat lekkers.
Het ‘atelier’ draagt de Fair Trade-handel een warm hart toe, en probeert een werkervaringsplek te zijn voor werkzoekende vrouwen. Ook kunstenaars die hun naam nog niet gevestigd hebben (maar wel héél leuke dingen maken) hebben hier een gezellige plek om hun mode en kunst aan de man of vrouw te brengen.

Dus: koopt u hier uw cadeaus voor de Kerst of wilt u gewoon uzelf eens verwennen, dan draagt u tegelijkertijd een steentje bij aan een betere toekomst voor tientallen mensen.

Voor meer foto's, kijk op:
http://zuidenwind.blogspot.com/2008/06/grenzeloos-en-bijzonder.html

(wordt vervolgd)

Foto: © Sally

Architectuur (5)

2008-12-07T12:48:00.000-08:00

Het aantal winkels en de diversiteit daarvan, is met name gebaseerd op looproutes. De gemiddelde shoplustige Nederlander loopt slechts 500 meter en is erg "gehecht" aan zijn/haar auto. Moeten we dit gedrag alsmaar stimuleren? Of willen we een sterker én goedkoper Openbaar Vervoer creëren? Voor dit laatste wil ik bij deze van harte pleiten!

Maar óók architecten zouden rekening moeten houden met thema’s als energieverbruik, verkeer en milieu?
In de Duitse stad Marburg bijvoorbeeld mag alleen gebouwd worden, als er op de nieuwe gebouwen zonnecollectoren worden geïnstalleerd. De kleinere ecologische voetafdruk moet terug te vinden zijn in de stad.
Mijn mening: de architectuur moet tegemoetkomen aan de basale behoeften van de mens, zoals de psycholoog Maslow ooit beschreef: eten, rust, geborgenheid, etc.
Een woning of gebouw moet uiteraard óók functioneel, betaalbaar, milieuvriendelijk, rustgevend duurzaam van aard en niet al te klein zijn, dat spreekt voor zich.

Maastricht zal in het jaar 2030 plusminus 90.000 inwoners tellen. Dan is het qua inwoneraantal een stad die gelijkwaardig is aan (bijvoorbeeld) Heerlen.
Als krimpgemeente zijn er evengoed veel mogelijkheden voor een stad. Maar… willen de betreffende bestuurders deze mogelijkheden wel zien??! Want hun invloed én hun salaris zal kleiner worden door het verminderende aantal inwoners.

De "Club van 10 miljoen" is in Nederland een begrip (http://www.overbevolking.nl/). Zij wijzen al járen op het feit, dat Nederland te dichtbevolkt is. Absoluut níet vanwege racistische ideeën, maar met name vanwege de ecologische voetafdruk op onze planeet. Het lijkt me een prima streven voor Limburg, om wat meer ruimte te scheppen. Met name in Maastricht en Parkstad e.o.. Dus van circa 1.100.000 richting 800.000 inwoners.

Het idee van burgemeester Gresel van Heerlen is dus niet verkeerd. Drie woningen slopen en twee bouwen (op dezelfde plek uiteraard). Maar… ik vind wél, dat er ook goedkope huurwoningen (sociale woningbouw) gebouwd moet blijven worden. Er zijn nu eenmaal méér mensen die weinig verdienen of een uitkering hebben, dan het handjevol mensen dat in de luxe positie verkeert, dat ze jaarlijks een ton of méér verdienen. En u zult het met me eens zijn: iedereen heeft recht op een voor hem/haar betaalbare woning.

Wat u kiest is natuurlijk uw eigen zaak, maar ík kies voor beleving i.p.v. bezit en welzijn (voor iedereen) i.p.v. welvaart. En wat is er mooier als je alle leeftijden, alle inkomensgroepen, en alle nationaliteiten in een wijk herbergt. Want dat is het échte Nederland: een land waar niet alleen maar blanke mensen met 2 kids, een riante koopwoning én een top-inkomen wonen……

(wordt vervolgd…)

Foto's: © Sally

NS Publieksprijs 2008 (1)

2008-12-04T00:56:00.000-08:00

NS Publieksprijs 2008 – één van de 300 juryrapporten…

Het was een zware klus om 6 boeken van kwaliteit te beoordelen. Ik merkte dat mijn leestempo niet toereikend was om alle boeken helemaal uit te lezen. Wel mag ik stellen dat de genomineerde boeken goed geschreven én uitstekend geschikt waren om ook niet-lezers aan het lezen te krijgen.

Met het boek van Maria Mosterd "Echte mannen eten geen kaas" kreeg ik een collega (een notoire niet-lezer) aan het lezen, net zoals "Blauw Water" van Simone van der Vlugt mijn vader aan het lezen kreeg. In Maria Mosterds relaas bleef mij verbazen dat ze een afhankelijkheid tentoonspreidde die beklemmend was. Een gevoel tussen liefde (wat het hier ook mag betekenen) en afgrijzen riep deze snel geschreven roman op. Absoluut belangrijk kost voor opvoeders!!!

Kader Abdolah’s Koran-hertaling getuigde van poëtische schoonheid en herhaling van teksten. Dit boek kan men ook lezen als losstaande fragmenten, zoals een barokschilderij waarbij men slechts kijkt naar één facet. Kader Abdolah’s "De Boodschapper" daarentegen geeft een duidelijk beeld van de profeet Mohammed. Een man zoekend naar god. Niet uitverkoren bij uitstek maar pas na totále overgave. Het nodigt uit om ook ándere religieuze boeken te lezen.

Leon de Winters boek "Recht op terugkeer" was (ondanks het formaat, lees: dikte) goed te lezen. Hij mengde science-fiction en hedendaagse politiek op een ingenieuze manier. Biometrische paspoorten zijn nu al in omloop en gentech-onderzoek lijkt soms de fantasie al in te halen.

(wordt vervolgd…)

Foto: © Sally

Fairtrade: wereldwinkel Kerkrade (2)

2008-11-09T10:38:00.000-08:00

Een mooier voorbeeld is de Fair Trade-actie van Jos Brink op de promenade in Heerlen. Hij verkocht daar Max Havelaar-koffie aan toevallige voorbijgangers. Eerder die dag had hij in een kerk in Ubachsberg gepreekt tijdens een eucharistieviering, die gewijd was aan de Missie.
Ik geloof in positieve activiteit. Met respect voor mensen, voor tradities, voor culturele waarden. Dingen als onderdrukking, slavernij en machtsspelletjes? Die horen naar mijn mening niet thuis in een samenleving als de onze. Kortom: fair trade is actueler dan ooit!

Helaas weten slechts weinig stadsgenoten de Kerkraadse Wereldwinkel te vinden. Hij ligt een beetje verstopt in de Theaterpassage in het centrum. Bescheidenheid is een deugd, maar wat betreft deze mooie en veelzijdige winkel wil ik op dit gezegde gráág een uitzondering maken!!!
Ik hoop dat de Wereldwinkel Kerkrade (ondanks het "Centrumplan" van Gemeente Kerkrade, en de nog steeds stijgende huren) nog vele jaren mag blijven voortbestaan onder de vlag "eerlijke handel omdat het nog steeds hard nodig is".

Veel mensen zullen het (nog) niet weten, maar… je kunt bij de Wereldwinkel heel wat fijne, trendy, lekkere en mooie spullen kopen. Koffie, thee, honing, mosterd, chocolade, speculaas, kruidenzout, wierook, allerlei sieraden, vijzels, deco-artikelen, hippe hebbedingetjes, kleurige shawls, geurpakketten, geurlampjes, rietsuiker, bananenbier en zelfs wijn.
Mochten er bepaalde producten niet op voorraad zijn, dan kunnen ze uiteraard alsnog besteld worden.

Een leuke bijkomstigheid: sla de diverse woon-, styling-, en andere tijdschriften open, en je ziet het. Fair Trade is hipper dan ooit!

De openingstijden van Wereldwinkel Kerkrade:

ma: 13 - 17 uur

di t/m vrij: 10 - 18 uur

za: 10 - 17 uur

P.S.: Wanneer krijgt Paul Meijs (oprichter van de eerste wereldwinkel) eindelijk een postuum eerbetoon??? Er zijn mindere (Kerkraadse) goden geweest, die beduidend méér eerbetoon toegewuifd kregen…

Foto's: © Sally

Fairtrade: wereldwinkel Kerkrade (1)

2008-11-03T13:37:00.000-08:00

Ik ben trots op Kerkrade. En dat heeft niks te maken met Roda JC, Achilles-Top, het WMC of zwembad d’r Pool. Ik ga voor het "kleine" verhaal. Het "kleine" verhaal met de grote impact.

In de jaren 50 zijn in onze stad pioniers begonnen met de S.O.S. wereldhandel (Paul Meijs was de Kerkraadse initiatiefnemer).
In 1959 werd Komitee SOS (Steun Ontwikkelings Streken) opgericht. Hun eerste actie was het sturen van melkpoeder naar ondervoede kinderen op Sicilië. In 1967 starten de eerste handelsactiviteiten van "SOS" in Kerkrade. Het eerste product dat wordt verhandeld, is een houten beeldje uit Haïti.
De grote doorbraak komt uiteindelijk in 1973, door de import van koffie uit Guatemala. In 1986 wordt het magazijn gecentraliseerd en van Kerkrade naar Culemborg verplaatst.
De 2e Kamer kiest in 1987 (na een "blinde smaaktest") voor de Max Havelaar koffie. Deze koffie krijgt de naam "Residentie Koffie".

In de jaren daarna, volgen er nog vele successen voor de wereldwinkel en zijn producten. De belangrijkste bezigheid blijft echter het verkopen van producten uit de 3e Wereld, in ruil voor een eerlijke prijs voor de 3e Wereld-boeren. En eerlijk is eerlijk: het doet me goed om te zien, dat óók grote supermarkten als LIDL overstappen op Fair Trade-producten.
En dat de roots van de Wereldwinkels en Fair Trade-organisatie hier in ons eigen Kerkrade liggen.

De Wereldwinkels en Max Havelaar zijn een goed voorbeeld van organisaties, die 25 jaar en langer, hun "poot" stijf hebben gehouden, om de wereld beetje-bij-beetje positief te veranderen. De koffiebranders van Douwe Egberts stonden bepaald niet te springen, om in zee te gaan met de idealisten van Max Havelaar. De directie van D.E., zagen er niets in. Ze hadden geen boodschap aan wereldverbeteraars die over hun schouders mee wilden kijken, waar ze hun koffie vandaan haalden. Ze vonden het maar lastige gasten, die in de begin jaren zeventig opriepen om koffie uit de Portugese kolonie Angola te boycotten. Die boycot sloeg wonden bij de koffiebranders. Keurige mannen in witte jassen, die zich plotseling uitgemaakt zagen voor uitbuiters, handelaars in besmette waar, verkopers van bloedkoffie.

(wordt vervolgd)

Foto's: © Sally

Dag van de architectuur (4)

2008-10-24T12:50:00.000-07:00

Mosae Forum, het opmerkelijke en opvallende winkelcentrum annex gemeentehuis van Maastricht werd op 22 juni 2008 de onbetwiste winnaar van de Victor de Stuersprijs 2008.
Behalve Mosae Forum waren ook winkelcentrum Entre Deux (Helmstraat), Boschlunet (104 woningen met praktijkruimte) en een woning aan de Severenstraat/Baanderthoeve voor de prijs genomineerd.
Deze vier projecten bleven over na een grondige inventarisatie van 41 Maastrichtse nieuwbouwprojecten. De jury was uiteindelijk unaniem van mening dat de prijs naar het nieuwe stadskantoor (eigenaar: 3W) moest gaan, omdat uit het gebouw "overtuigingskracht, optimisme en karakter" spreekt.

De architectuurprijs is genoemd naar de Maastrichtenaar Victor de Stuers (1843-1916), oprichter van de Nederlandse monumentenzorg. Hij stond ook aan de wieg van het Rijksmuseum te Amsterdam; een ontwerp van Pierre Cuypers.

(wordt vervolgd…)

Foto's: © Sally

Dierendag (2)

2008-10-12T13:11:00.000-07:00

Ik vind de mens belangrijker dan een dier; in het geval dat het gaat om leven en dood.
Radicale dierenactivisten vinden dat dieren de laatste groep schepsels zijn, die nog bevrijd en geëmancipeerd moeten worden. Helaas moet ik constateren dat nog niet eens alle ménsen geëmancipeerd en vrij zijn.
Er zijn nog té veel vluchtelingen die in een Nederlandse gevangenis zitten. In de 3e Wereld leven nog steeds té veel mensen van 1 Dollar per week (of minder). Beide voorbeelden zijn ook weer in het grotere verband van het wereldoverheersende kapitalisme te zien.
Toch koester ik ook sympathie voor vreedzame dierenactivisten die het dier een "stem" geven. Het is een diep respect naar de schepping toe, die kerken, religies én onze samenleving zouden moeten koesteren en aanmoedigen. De "Ark van Noach" wordt stelselmatig bedreigd met uitsterven van de-ene-na-de-andere diersoort.

Daarom vind ik het moeilijk om een oordeel te vellen over dierproeven voor de farmaceutische industrie. Voor cosmetica vind ik het ronduit verwerpelijk. Ook ben ik een voorstander van de filosofie en het standpunt van PETA. Maar ik ben geen wetenschapper en heb te weinig verstand van deze materie, om te kunnen zeggen of men dierproeven (voor onderzoek naar bijvoorbeeld kankergezwellen) wel of niet kan uitbannen. Als er ook maar enkele dieren gespaard kunnen worden, moet dit sowieso gebeuren. Want we willen toch een "Ethische Wetenschap" in dit land. Daarom respecteer ik parlementariërs (waaronder die van de ‘Partij van de Dieren’), die kijken of de noodzaak voor dierproeven nog steeds bestaat.

Dit jaar is er een dierendag in het leven geroepen voor alle "vergeten dieren". Voor o.a. dieren zoals ik hierboven heb beschreven. En ook voor een kwart van de zoogdieren op aarde die serieus bedreigd worden. De grootste bedreiging vormt de ontbossing en het verlies van leefruimte.
Van de bedreigde zoogdier-soorten wordt 40% verjaagd van zijn territorium. De "Rode Lijst" heeft 5487 zoogdieren bekeken en concludeert dat 1141 soorten daarvan aan het verdwijnen zijn. En dat is nog maar een heel voorzichtige schatting. Volgens Jean-Christophe Vie van het International Union for Conservation of Nature (IUCN) is de financiële crisis he-le-maal niets, vergeleken met de milieucrisis (bron: De Pers).
Het zoogdier "mens" lijkt zich nog steeds te kunnen aanpassen aan zijn "biotoop". Maar ik denk, dat we nog op héél veel dingen en denkwijzen terug zullen komen.

(wordt vervolgd…)

Dierendag

2008-10-09T13:31:00.000-07:00

Door de maatschappelijke welvaart hebben dieren een andere positie gekregen (en ingenomen) in onze samenleving. Een enorme verbetering voor onze huisdieren, maar helaas is er ook een fenomeen als de bio-industrie ontstaan.
De keerzijde van deze medaille is, dat kinderen in de grote steden tegenwoordig niet (meer) weten dat vlees en melk van dieren afkomstig zijn. We zijn van een landelijk georiënteerde samenleving veranderd in een industriële samenleving. Natuur is datgene waar we hekken omheen zetten. 90% van wat we natuur noemen is cultuurlandschap. In onze eigen omgeving kunnen we nog een beetje genieten van de Brunssummerheide (deze wordt alweer eens "bedreigd" met een uitbreiding van de nabijgelegen golfbaan), Park Gravenrode en het Wormdal (ook hier meent een commercieel bedrijf haar belangen te moeten laten gelden).

Maar óók de consument kiest nog te vaak voor de "kilo-knallers" in de supermarkt. Als je denkt dat zulke kilo-knallers kwaliteitsvlees zijn, dan heb je het trouwens goed mis! Het is gewoon inferieure troep!!! Biologisch vlees en vleesvervangers zijn door o.a. deze rotzooi én een beperkte vraag nog stééds duur. Soja-producten zijn "not done", door de kap van het regenwoud.
Maar… je kunt ook gewoon op de ouderwetse manier vegetarisch zijn: geen vlees (en om eerder genoemde redenen ook geen vleesvervangers als soja) eten. Natuurlijk moet je je gezondheid op peil houden, door genoeg eiwithoudende dingen (zoals verschillende soorten noten) te eten.

Ikzelf eet wél vlees en vis, maar niet elke dag. En zélfs niet elke week! Een "Way of Life", die veel mensen met mij delen. Het scheelt trouwens nogal wat geld, als je weinig vlees eet. En bovendíen is het goed voor het milieu. Maar het allerbelangrijkste is: gezónd te eten.
Welvaartsziekten als hart- en vaatziekten hebben 100% te maken met het eten van te veel vlees en suikers. Eten en alles wat daarmee te maken heeft, is dus tegenwoordig een "hot item".
Antoinette Herzenberg heeft een boek geschreven over mediterraan en vegetarisch eten. Ook dagbladen zoals de Volkskrant besteden tegenwoordig veel aandacht aan gezonde en trendy culinaire zaken.

Kijk voor lekkere (ook vegetarische) recepten ook eens op: http://www.smikkelen.blogspot.com/

(wordt vervolgd…)

Dag van de architectuur(3)

2008-09-21T13:15:00.000-07:00

Na het bezoek aan het Eiffelgebouw en de Timmerfabriek zette de bus met ons gezelschap koers richting Luik-Guillemins, waar het nieuwe station van architect Calatrava kon worden bewonderd. Dit station is gelegen in een achterstandswijk, die waarschijnlijk over circa 15 jaar een compleet ander gezicht zal hebben. Een wijk in verandering.
Eén van de architecten had hier zijn plan "Shadow City" op gebaseerd. Hij was op zoek gegaan naar de verhalen van de stad. Elementen als prostitutie en verval niet als hinderlijk te zien, maar als één van de elementen van de stad.

Het blijft de vraag of je een bepaalde cultuur moet wegpoetsen uit een stad? Het zal immers tóch weer de kop opsteken, en dan waarschijnlijk op een plek waar men dit het liefste niet heeft.
Op plekken waar de vrouwen onbeschermd en nóg anoniemer zijn. Prostitutie en reclame hebben dezelfde impact. Het spel van doen begeren en tot "koop" verleiden.
Toen ik jaren geleden per tourincar naar Parijs reed, viel het me op, dat in alle woonwijken waar arbeiders woonden, de flats ontsierd waren door grote reclame-billboards. Visuele herrie, oftewel lawaai voor de ogen. De billboards zijn vooral gericht op de mensen die over de snelweg rijden. Satellieten van het kapitalisme, neergeplempt op het fundament van hardwerkende arbeiders.

Nadat we het superstrakke station van Luik (hetgeen op dat moment nog niet klaar was) van binnen en van buiten hadden bekeken, ging de reis weer terug naar het Nai-gebouw in Maastricht.

(wordt vervolgd…)

Foto's: © Sally

Dag van de architectuur (2)

2008-09-16T11:26:00.000-07:00

Ik maak me vaak gedachten over de openbare ruimte. In een artikel over architectuur las ik dat in de Sittardse nieuwbouwwijk Hoogveld is gekozen voor een buitenzwembad van 1,20m diep als middelpunt van de wijk. Dit is de ontmoetingsplek voor jong én (iets) oud(er).
Gedachten en ideeën zat! Ik daag het "architecten-gilde" uit, om socialer en mensvriendelijker te ontwerpen. Dus niet alleen voor de rijke stinkerds maar óók voor de mensen met een gewone beurs!

Een tijdje geleden maakte ik de "Dag van de architectuur" mee. Het was een zeer warme, maar interessante dag. We bezochten in Maastricht het Eiffelgebouw van de Sphinx én de ‘Timmerfabriek’. Industriële monumenten met méér-dan-behoorlijke afmetingen. Tijdens het bezoek aan de Timmerfabriek kon ik trouwens aan den lijve ondervinden, wat voor een impact een ‘lichtminnende’ architect heeft. De man die dit gebouw heeft ‘gemoderniseerd’ was blijkbaar zó’n grote liefhebber van lichte ruimten, dat hij niets heeft "bedacht" om de ruimte te kunnen verduisteren. Met andere woorden: voor ons was het die ochtend (met een stralend zonnetje aan de hemel) niet mogelijk om een dia-presentatie te bekijken, omdat de zaal-met-witte-muren niet donker(der) te krijgen was.

Een stad als Maastricht zal, demografisch gezien, niet meer groeien. Het is dus dubieus te noemen, dat men tóch wil groeien, terwijl de "markt" de komende tientallen jaren zal krimpen. Blijkbaar willen bepaalde personen zich er niet bij neerleggen dat Maastricht óók zal gaan vergrijzen en ontvolken.
Maarrrr…… zolang banken en investeerders deze optimistische kreten geloven zal het wel kloppen… Echter, de burgers mogen zich (terecht!) kritisch opstellen als er publiek geld in zulke projecten wordt gepompt!

Veel kantoorgebouwen zijn tijdens de bouw al voorbestemd voor leegstand. Persoonlijk denk ik dat volume-bouw (zoals kantoorgebouwen etc.) zijn langste tijd heeft gehad. Zeker als mensen steeds meer thuis (kunnen) gaan werken. In beperkte mate kun je deze ontwikkelingen ook al zien in het nieuwe Maastrichtse stadhuis Mosae Forum. Waar mínder kantoorplekken zijn dan medewerkers. En je vindt er uitsluitend flexibele werkplekken.
Mosae Forum bleek ook de winnaar te zijn van de Victor de Stuersprijs 2008, die elk jaar op de "Dag van de architectuur" wordt uitgereikt.

(wordt vervolgd…)

Manuscripta

2008-09-14T04:38:00.000-07:00

De 2e editie van de Manuscripta in de Westergasfabriek te Amsterdam was een waardige aftrap van het boekenseizoen. Net zoals politici Prinsjesdag koesteren, zoeken uitgevers een moment om de nieuwste lectuur en literatuur wereldkundig te maken. Om in december te pieken.

De Manuscripta is vergelijkbaar met een literaire Uitmarkt. Er werden o.a. thrillers, romans, kinderboeken, psychologische beschouwingen en kookboeken gepresenteerd, waaronder "Koken met Karin". Persoonlijk had ik nog nooit van deze schrijf- en kooklustige dame gehoord.
Haar boek is gebaseerd op het koken met "kliekjes" óf met wat er nog in de koelkast staat. Hier, in ons bourgondische Limburg zullen er nooit veel "kliekjes" overblijven. Dit boek voorziet echter in een behoefte. De website van de schrijfster telt per maand heel wat bezoekers, die op zoek zijn naar een passend recept.

Ook radioman Frits Spits prees zijn pennevrucht aan. Zeer goed getimed, zoals het een radiomens betaamt, vertelde hij over zijn boek en las daar uit voor. Een radio-column in boekvorm.
Frits Ritmeester (alias Frits Spits) verdient dus dúbbel aan zijn radio-passie. Dit staaltje van creatieve recycling ken ik trouwens óók van Jules Deelder… Maar een kniesoor die daarop let.
Geboeid luister ik naar Frits Spits. Een gevoel van verlangen maakt zich meester van mij: ik wil óók de bühne op!

Het volgende programmapunt is een korte lezing van Bram Bakker. Psychiater en bekend van zijn bijdragen aan ‘Psychologie Magazine’ en ‘Het Gesprek’. Hij ziet een verband tussen sporten (bewegen) en het tegengaan en behandelen van depressies. Vervolgens stelt hij dat mensen zich beter gaan voelen door te bewegen, terwijl ze bij cognitieve therapie begrijpen wáár hun gevoelens vandaan komen, maar zich door deze inzichten niet béter voelen. Cognitieve therapie is dus niet altijd een wondermiddel! Bewegen en sporten richt zich voornamelijk op het gevoelcentrum van de mens: op het totaal uitschakelen van het ‘denken’.

Daarom opper ik tijdens het "vragenrondje" van Bram Bakker de suggestie, mensen uit de 2e Kamer te benaderen, zodat er meer aandacht wordt geschonken "Running Therapy".
Weer thuis, heb ik vol goede moed de SP fractie hierover gemaild. Wetend dat Agnes Kant, maar ook mensen als Gerda Verburg, Paul Rosenmöller regelmatig hun sneakers aantrekken om te trainen. Born to Run.

De reden voor mijn bezoek aan Manuscripta: ik ben dit jaar Kernjury-lid van de NS-Publieksprijs (http://www.nspublieksprijs.nl/). De kernjury bestaat uit 300 personen, en is in het leven geroepen om te voorkomen dat boeken gehypt worden door bepaalde websites, en dat de nieuwste Suske en Wiske bij wijze van spreken de winnaar van deze publieksprijs zou kunnen worden. Aldus Henk Kraima, directeur van CPNB (Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek).
Op de besloten bijeenkomst (zelfs de partners van de juryleden mochten niet mee naar binnen!) kreeg ik een aantal boeken overhandigd. De genomineerde auteurs vertelden honderduit over hun producten.

De NS-publieksprijs-genomineerden van dit jaar zijn: Kader Abdolah (De Koran en de Boodschapper), Maria Mosterd (Echte mannen eten geen kaas), Simone Vught (Blauw water), Arthur Japin (De overgave), Pim van Lommel (Eindeloos bewustzijn), Leon de Winter (Het recht op terugkeer).

Voortvarend ben ik ’s maandags aan de boekenberg begonnen.
Het boek van Maria Mosterd heeft me geschokt en de ogen geopend. Volgens mij een "absolute aanrader" voor agenten binnen de zedenpolitie. Macht en onmacht liggen dicht bij elkaar. Gruwelijke scènes die nog harder overkomen, als je beseft (leest) dat het een gewoon meisje is, dat pannenkoeken eten bij opa en oma een feest vindt. Anderzijds is ze ge-brainwashed en vertrouwt alleen haar loverboy/pooier. Misschien omdat de jongens rondom hem nóg harder lijken of omdat iedereen bang voor hem is.
Meisjes kunnen gemanipuleerd worden, doordat de loverboy hun een gevoel van zekerheid, liefde en geborgenheid geeft. Ze zien de pooier als een beschermer. Ook omdat hij allerlei mensen om haar heen heeft gepositioneerd. Tevens is zo’n meisje zowel slachtoffer als dader. Om status te verwerven en om niet het "slachtoffer" te zijn. Want (be)dreiging ligt altijd op de loer…

(wordt vervolgd…)

Foto's: © Sally

Angst voor de psychiatrie

2008-08-31T01:51:00.000-07:00

Studenten Verpleegkunde willen niet in de GGZ werken.
Uit de enquête (gehouden onder 100 studenten van Hogeschool In Holland) blijkt, dat studenten denken, dat communicatie met psychiatrische patiënten niet goed mogelijk is. Ook noemen ze psychiatrische patiënten agressief en onbetrouwbaar, en legden ze de verantwoordelijkheid voor de stoornis bij de cliënt zelf. Ze vonden de maatschappelijke waardering van het werk in de GGZ bovendien te laag. Sommigen twijfelden, of ze wel capabel zouden zijn om in de psychiatrie te werken.
Uit: "Spits" (07-11-2007)

Ikzelf ben ambtenaar en heb niet direct te maken met de psychiatrie. Maar ik betreur het, dat er zoveel vooroordelen zijn over dit (en aanverwante) beroep(en).
Bovendien bewonderde ik Prins Claus omwille van zijn openheid over zijn depressies. De genoemde vooroordelen zie en zag ik níet terug bij hem. Persoonlijk hoop ik ooit iets te kunnen doen voor deze categorie mensen. Alleen kost het tijd. Ik denk aan het in Kerkrade bekroonde "maatjes-project". Gewoon wat aanspraak bieden. Een luisterend oor zijn voor iemand. Ik hoop dat dit project nog veel navolging krijgt. Want mensen kunnen veel voor elkaar betekenen. Helaas weten we dit vaak nog niet eens…

Foto: © Sally

Yoga op snelheid

2008-08-09T02:20:00.000-07:00

Dit is misschien wel de beste omschrijving van hardloop-wedstrijden op de lange afstand. Alleen tijd en regelmaat zijn van belang. Er wordt meestal eerder te snel gestart dan te langzaam.
Zélf loop ik niet of nauwelijks "op de klok". Ik probeer mijn snelheid op het gevoel te vinden. Mijn motto wat betreft dit thema: de laatste kilometer moet net zo snel gaan als de eerste.

Gisteren was mijn vedette op TV (bij het sportjournaal): Haile Gebresalassie. Hij twijfelt niet over zijn kracht, maar weet dat zijn tegenstanders sterk zijn.
Ethiopië kent veel sterren aan het hardloopfirmament. Gebresalassie ziet de 10 km niet veel minder zwaar dan de marathon in Peking. Wat betreft de marathon is híj heer en meester. Maar vanwege de luchtverontreiniging in Peking, in combinatie met zijn astma, durft hij het koningsnummer deze keer niet aan.
Sympathiek en ingetogen vertelt hij over zijn "weg naar Olympia". Een sportman in een kostuum. Hij heeft een imperium opgebouwd, waar 100 mensen hun brood mee verdienen. Hard werken is hem niet vreemd. Hij straalt discipline en rust uit. En doet me denken aan het aloude: "Regelmaat, Rust en Reinheid".

Foto: © Sally

Dag van de architectuur (1)

2008-07-16T12:50:00.000-07:00

De "Dag van de architectuur" stond dit jaar in het teken van "architectuur en politiek".
Een toepasselijk thema, want het College van B&W is sóms de "bouwheer" en áltijd de vergunningverstrekker. Oftewel: de "waakhond" van de openbare ruimte (al kun je dat lang niet altijd zeggen van ‘Colleges’).

Dagblad "Trouw" wijdde er een speciale editie aan. De stelling was: mag je bouwen voor een dictatuur? Verwijzend naar een ontwerp van Rem Koolhaas voor de Chinese Staatstelevisie.
Architect en voormalig Rijksbouwmeester, dhr. Patijn, stelt dat er weinig aandacht is voor ethiek in de architectuuropleidingen. Volgens Patijn moeten architecten zich bewust zijn, dat ze per definitie gelinkt zijn aan de macht. Patijn zélf zou een plan voor Nieuw Crooswijk in Rotterdam hebben geweigerd. De hele buurt werd gesloopt en mensen moesten tegen hun zin weg.

Mijn persoonlijke mening is, dat té weinig architecten oog hebben voor de "menselijke maat". In het begin van de vorige eeuw waren er bijvoorbeeld architecten (zoals Berlage en Toorop) die "bouwden" voor de arbeiders, gedreven door hun sociaal-democratische achtergrond.
Tegenwoordig wordt bouwgrond verkocht voor een dermate hoog bedrag, dat de hypotheek van een "doorsnee burger" sowieso al ruimschoots tekortschiet. Er zijn maar weinig projectontwikkelaars die bouwen voor "starters".

De gemeente Zeist kreeg het wél voor elkaar gebokst om een aantal woningen te realiseren voor een aankoopprijs van Eur 135.000,-. En dát notabene in een gemeente waar de grond kostbaarder is, dan bijvoorbeeld in Drenthe, Friesland, Overijssel of Limburg.

(wordt vervolgd…)

Foto's: © Sally

De Zonnebloem

2008-06-21T02:43:00.000-07:00

Vorig jaar (2007) ben ik meegevaren als vrijwilliger op de boot van de Zonnebloem.
Voor veel ernstige zieke mensen is dit vaak de laatste mogelijkheid om plezier te hebben, hun zorgen te vergeten en nog eventjes te genieten…

Deze vakanties zijn duur. Een deel betalen de mensen (gasten) zélf en een gedeelte wordt betaald door de Zonnebloem (o.a. door de verkoop van loten).
Er is veel nood en ellende in deze wereld. Maar ik geloof in het joodse gezegde "Eén mens gered is de hele wereld gered".

In deze samenleving zou eenzaamheid niet meer moeten en hoeven voorkomen. Tóch zitten veel ouderen alleen en eenzaam thuis. De Zonnebloem-vrijwilligers bezoeken de mensen; maken een praatje en bieden een luisterend oor. Helaas zijn er niet overál Zonnebloem-afdelingen. Dus een heleboel eenzame mensen hebben nog steeds niemand waarmee ze kunnen praten.

Aan boord van de MS Zonnebloem heb ik twee gedichten geschreven:

Regenachtige Donderdag
We varen voorbij aan de Loreley
Ik gezond, voel me gevangen op een schip
Gehandicapten die weten wat échte beperkingen zijn, voelen zich VIP
De reis is de bestemming
Ik, mijn rijkdom relativerend, bedank de Zonnebloem
Genoot van jullie enthousiasme
En begrijp iets méér van het leven
Jullie lichamen zijn gevangen, maar de geest is vrij
Helaas is het weer voorbij
Wat rest is inzicht en herinnering

Varen en zorgen
Mensen denken vaak, wat kan ik betekenen voor anderen?
Ik ben geen verpleegkundige of arts… ik voel me een niemand
Voorbij die onmacht, kan iedereen de pijn van iemand anders verzachten
Een lief woord, een schouderklopje
Ik verzamel mensen
Verhalen, lieve woordjes, menselijkheid
In dienst van de vreugde

Wanneer krijgen Snowworld en Rodahal zonnepanelen op het dak?

2008-05-30T10:52:00.000-07:00

De Stadsschouwburg te Heerlen heeft ze al op de gevel zitten… Zonnepanelen!
Samen met de zonne-tegels in de stoep, zorgen ze voor een deel van de electriciteit. Een druppeltje op de gloeiende plaat, maar… vele druppeltjes maken nog steeds één grote emmer vol…

Zouden ze in Landgraaf ook warmlopen voor zonne-energie? Toen ik laatst op de parkeerplaats van Snowworld stond, bedacht ik me dat het toch eeuwig zonde is, dat het dak van de immense ski-hal nog steeds niet bedekt is, met glanzende, zwarte zonnepanelen.

Zoals ik ergens heb gehoord of gelezen, zouden de plannen er wel degelijk zijn.
Maar dan denk ik er meteen achteraan: waar wachten ze dan nog op??? Misschien op de subsidies, die vanuit de overheid verstrekt zullen gaan worden t.z.t.?
Of zou het enkel-en-alléén daarom zijn, dat de baas van Snowworld voor deze bewuste "vertraging" kiest? Nog íets langer wachten tot je optimaal kunt profiteren van alle beschikbare subsidies??!

En waar blijft Kerkrade met de Rodahal? Aan dat ding worden naar alle waarschijnlijkheid al een miljoentje of tien vertimmerd, dus waarom niet meteen ook dáár een hele batterij zonnepanelen op het dak leggen?!! Stukken milieuvriendelijker dan ie nu is!

Foto: © Sally

Wubbo Ockels (ex-astronaut) verwijt politiek gebrek aan duurzame ambities

2008-05-21T12:53:00.000-07:00

(uit: "Spaarmotief", nieuwsbrief ASN bank (september 2006)

In Nederland hebben we geen energieprobleem, stelt Wubbo Ockels, hoogleraar Duurzame Technologie. Wél een besluiteloze overheid die niet in technologische vernieuwing durft te investeren.

"Tijdens mijn studie en promotie was ik gefocused op de kernfysica. Daarna belandde ik per toeval in de ruimte. In die tijd had ik meer aandacht voor de missie en de uit te voeren experimenten. Mijn gevoel voor de aarde is pas ná mijn ruimtereis gegroeid. Ik besefte dat onze planeet te vergelijken is met een groot ruimteschip, waar je dus heel goed voor moet zorgen.
Ik heb overigens begin jaren zeventig, láng voordat ik astronaut was, het rapport "Grenzen aan de groei" van de Club van Rome stukgelezen, over het verband tussen economische groei en de gevolgen voor het milieu."

Voor de deur staat een motor die op ethanol kan lopen. Over twee jaar hoopt u met uw vrouw in te trekken op een woon-zeilboot die in eigen elektrische energiebehoefte voorziet. Is dat -los van de boot- de toekomst voor ons allemaal?
"Ik ben ervan overtuigd dat we de milieuvervuiling het hoofd gaan bieden. We zullen wel móeten, het is een race tegen de klok met één mogelijke uitkomst: winnen!!!
Frustrerend is dat de Nederlandse overheid er op uit lijkt, het op de laatste minuut aan te laten komen. We leven in een cultuur van meningen: iedereen wil weten wat de ander denkt, maar niemand durft zélf knopen door te hakken. Dat werkt verlammend. En áls de politiek dan uiteindelijk eens besluit ergens flink in te investeren, wordt er soms alsnog halverwege afgehaakt. Neem de subsidie op zonnepanelen. Die is stopgezet, omdat het project een te groot succes was. Wat een rare redenatie."

Wat stelt u voor?
"Vóór alles moet de regelgeving aangepast worden. De ambities moeten hoog zijn, bijvoorbeeld in 2030 moet driekwart van de geleverde energie duurzaam zijn. Aan die ambities moet vervolgens ook worden vastgehouden; geen investeerder die er anders geld in zal steken. Maar de politiek is klaarblijkelijk niet zonder meer bereid tot zo’n omslag. Kijk maar naar Amsterdam. Waar blijft de regel dat alleen auto’s met een emissie van 0% in de stad mogen rondrijden? Het is daarom zaak, dat jongeren (de stake-holders van de toekomst) én moeders (!) druk op de overheid gaan uitoefenen."

Moeders?
Zij geloven in de toekomst en zijn eerder bereid dan mannen, om te accepteren dat je mag eisen zónder zelf de uitvoerende partij te zijn. Zodra moeders en jongeren de politici om hebben, zullen de ontwikkelingen snel gaan. Want in principe hebben we geen energieprobleem: wind, warmte en licht is er genoeg. En óók de noodzakelijke technologische kennis is voorhanden. Nu nog de implementatie."

Een taak voor de jongeren?
Inderdaad. Die zijn nog speels en onafhankelijk, durven buiten de "box" te denken. Mensen die zijn opgegroeid met het poldermodel, zijn hiertoe niet meer in staat. Ik vind ook dat talentvolle jongeren gestimuleerd moeten worden. Politici hameren daar keer-op-keer op, maar wederom blijft het bij woorden. Ik heb een aantal jaren geleden een plan ingediend om een "jeugdtax" in te stellen: 10% van al het overheidsgeld voor innovatieprojecten opzij leggen voor veelbelovende aanvragen voor afgestudeerden. De impact voor zo’n maatregel zou immens zijn."

Helaas, we hebben geen jeugdtax…
Ik geloof heilig in stimulerende effecten van het uitloven van prijzen. De concurrentie die daarbij komt kijken, leidt (net als bij topsport) tot extra inspanning en ongekende resultaten. Neem de Amerikaanse piloot Charles Lindbergh. Het was een wedstrijd, die hem er in 1927 toe bracht, als eerste de Atlantische Oceaan over te vliegen.
Prijzen zijn daarnaast subsidie-technisch een goede investering; je loopt geen risico’s.

Wat zijn drie onderwerpen in Nederland die per direct aangepakt moeten worden?
Als eerste de mobiliteit. We hebben wereldwijd het hoogste gehalte stikstofmonoxide in de lucht. Mogelijke maatregelen: het verbieden van tweetakt-brommers en het verplichten van elektrisch busvervoer.
Daarnaast moet er geïnvesteerd worden in zonne-energie en waterpompen, waarmee warmte uit de lucht en de grond kan worden gebruikt voor de warmte-regulering en koeling van huizen. Uit deze vormen van energiewinning valt méér winst te halen, dan uit windenergie. Dat geldt zowel met het oog op de duurzaamheid als op de Nederlandse economie; als we nu hierop inzetten, kunnen we straks onze know-how aan het buitenland verkopen.

Wubbo Wortel
De Superbus en de Laddermolen zijn twee innovatieve projecten van Wubbo Ockels op het gebied van duurzame technologie, die nu in uitvoering zijn.

De luxe Superbus loopt op electriciteit. Bijzonder is, dat de bus dankzij de lichtgewicht-constructie en de aerodynamische vormgeving een snelheid van 250 km/uur kan halen. Het voertuig zal niet stoppen bij bushaltes; passagiers kunnen per sms óf internet doorgeven waar ze precies opgehaald willen worden. De superbus moet in 2008 tijdens de Olympische Spelen in Peking zijn debuut maken.

De Laddermolen genereert energie uit de beweging van de wind. Deze uitvinding bestaat uit vliegers die met kabels aan elkaar vastzitten. Door hiermee pompende bewegingen te maken op grote hoogten, kunnen enorme vermogens worden opgewekt. In 2009 moet een prototype schip gereed zijn dat met behulp van deze toepassing tegen de wind kan invaren.
Meer informatie over deze en andere projecten is te vinden op de website: www.lr.tudelft.nl/asset

Open brief aan Frans Bauer

2008-05-15T04:16:00.000-07:00

Hoi Frans,

Ik ben erg blij voor je, dat het zo goed met je gaat. Trouwens, nog proficiat met je huwelijk op 9 mei jongstleden!
Heb de foto’s gezien in de roddelbladen. En ik kan niet anders zeggen: het was een prachtige dag!
Persoonlijk vind ik je muziek nou niet echt "je-van-hét", maar je positieve uitstraling geeft veel mensen vreugde. En daarom ben je wat mij betreft O.K.!

Mijn vriendin ("Sally", zangeres en freelance-fotografe) zou graag eens een duet met je willen zingen en eventueel een mooie fotoreportage van je willen maken (ja, ik weet het: er zijn al enorm veel foto’s van je geschoten, en je hebt al met diverse zangeressen duetjes gezongen, maar tóch…).

Ik ben op het moment dat ik dit schrijf een mooi kinderboek aan het lezen van Halil Gür. Het gaat over een Turks jongetje, die een enorme bewondering heeft voor zijn moeder en ondanks hun armoede toch een prachtige jeugd heeft (in Anatolië).

Als introductie staat er in het boek dit prachtige gedicht. Het zou geweldig zijn, als dit gedicht op muziek werd gezet en uiteindelijk zou worden gezongen door jou, Frans.
Het is maar een idee, maar wél serieus bedoeld...

Het boek is vertaald uit het Turks en heet "Mijn dappere moeder". Geschreven door Halil Gür (1986; ISBN: 90-70610-42-6).

Laat ons de aarde aan de kinderen geven
Laat ons de aarde aan de kinderen overgeven
Tenminste voor één dag
Als een bontgekleurde luchtballon om mee te spelen
Zingend tussen de sterren.
Laat ons de aarde aan de kinderen overgeven
Als een reusachtige appel, als een warm brood
Tenminste voor één dag
Zullen ze genoeg hebben
Laat ons de aarde aan de kinderen overgeven
Dan pas zal de wereld voor één dag de vriendschap kennen
De kinderen zullen ons de aarde afnemen
Zij zullen onsterfelijke bomen planten
Nazim Hikmet

Groeten van "de Reiziger" uit Kerkrade.

Foto: © Sally

Het koningshuis

2008-05-01T13:31:00.000-07:00

Gisteren was het Koninginnedag en op de televisie was dit goed te merken. De Evangelische Omroep bracht een Royalty Quiz, waarin de kennis m.b.t. ons koningshuis werd getoetst. Persoonlijk vind ik het schrikbarend, hoeveel de kandidaten wisten over de Oranjes. Nederland op zijn smalst.

Er was een vraag waaruit blijkt dat Willem-Alexander een huis kocht, en dit later weer verkocht met ruim 800% winst. En dit notabene aan de Rijksgebouwendienst (een deel van de Nederlandse staat).
Ik ben benieuwd wat voor een "vreemde constructie" dit was. De Rijksgebouwendienst heeft dit huis namelijk gefinancierd van ons aller belastinggeld. Net zoals het onderhoud van het "koninklijke schip" bij de (marine)werf in Den Helder. In deze tijd van bezuinigingen (in alle lagen van de bevolking) moet men óók kritisch durven zijn ten opzichte van de familie van Oranje.

Ik ben oprecht blij, dat de SP vragen hierover heeft durven stellen in de Tweede Kamer. Voor sommigen staat dit bijna gelijk aan vloeken in de kerk. Maar… het koningshuis zal de SP misschien nog wel dankbaar zijn, dat ze hen hiermee heeft gered. Transparantie en openheid is de enige redding voor dit "historische instituut", dat nog steeds buiten alle politieke sores staat.
Openheid is naar mijn mening gepast, ten opzichte van het financiële plaatje van de Oranjes. Persoonlijke meningen van de leden van het koninklijk huis doen in deze niet terzake.

De NCRV was gisteren de omroep, die sfeerbeelden uitzond rondom het thema "de geschiedenis van het koningshuis". De KRO had het over de weerbarstigheid van Beatrix (de doctrine van Beatrix). Hoe zij probeerde om het blazoen te reinigen van drie voorvaderen. Die een genoegen schepten in exhibitionisme en biseksualiteit. Ook probeerde Hare Majesteit de publicatie van twee historici te boycotten (gezien in KRO’s "Profiel"). Ook in recentere familiaire akkefietjes zou ze een belangrijke rol hebben gespeeld.
RTL4 was op haar beurt de omroep van de "glitter en glamour". Luchtigheid alom. Als ware het koningshuis showbizz.

Ik meen me te herinneren dat de Nederlandse homoscene het koningshuis ooit heeft verweten dat ze nooit of nauwelijks iets voor deze groep heeft gedaan. Misschien ligt hier een taak voor Maxima. In New York woonde zij in de exclusieve wijk Chelsea, waar veel "Koninginnen van de nacht" vertoefden.

Maxima was op 29 april trouwens nog in Roermond en Maastricht. In het kader van haar werk voor het Oranjefonds, dat diversiteit hoog in het vaandel heeft. Misschien een insteek om de homo-emancipatie een duwtje-in-de-goede-richting te geven. Want: niet alleen binnen de Islam en het Jodendom is er sprake van homofobie. Ook het Christendom bezondigt zich hieraan!

Het koninklijk huis mag slechts beperkte uitspraken doen over politiek. En daarom vind ik het jammer, dat ze nooit een sneer kunnen geven richting premier Balkenende.
De armoedebestrijding kwam en komt onder zijn bewind absoluut niet van de grond. Wanneer heeft het koninklijk huis trouwens voor het laatst gesproken met vertegenwoordigers van de vakbonden en andere "linksere" maatschappelijke organisaties.

De SP heeft "de afschaffing van het koningshuis" zelfs uit haar verkiezingsprogramma geschrapt. Als een soort concessie richting het Nederlandse Volk.

Anarchisten van het actiecentrum "Vrankrijk" maakten het iets té bont volgens de Partij van de Vrijheid; zij vierden een "Dood aan de Koningin"-feest te vieren. Luguber en zinloos. En dat terwijl het blijkbaar als grap bedoeld was… Waarschijnlijk doelde men op het instituut "koningin". Maar nu de PVV terrein wint, zullen niet alleen zíj, maar óók cabaretiers en kunstenaars op hun hoede moeten zijn. Alles wordt in een bepaalde context geplaatst. We gaan weer terug naar de jaren vijftig. Wederom Nederland op zijn smalst. Ik voel me echter niet áltijd thuis in zo’n land.

The Sex Pistols zongen jaren geleden "God save the Queen". Hetgeen vooral een protest was tegen de werkeloosheid in het United Kingdom.

Koninginnedag probeert ons te verbinden, maar (zoals Maxima al eens zei) DÉ NEDERLANDER bestaat niet. Dit heeft niks te maken met een "weg-met-Nederland-mentaliteit", zoals Rita Verdonk ons wil doen geloven. Net zoals vele andere landgenoten, ben ik 100% Nederlander. Ik werk voor de kost en betaal braaf mijn belastingen. En wie zich inspant ten faveure van dit (óns) Koninkrijk, heeft het recht om zijn mening te mogen uiten. Het is notabene 1 mei!!!

Tot slot: Koninginnedag is een leuke dag. Eén van de weinige "Protestantse Feestdagen". De presentatie van de Koningin is elk jaar weer amusant. De Friese vlag verwerkt in een salsa-kostuum. Laurentien als een Irene Moors van het Koningshuis. W.A. van Buuren én Maxima vermaken zich kostelijk op de schaats.
En "Ed (Raket) Nijpels beleeft zijn laatste werkdag als Commissaris der Koningin.

In Amsterdam was er zoals gewoonlijk veel muziek te horen op het Museumplein. Een Museumplein dat tjokvol staat met koninginnedag-vierders.
Het Museumplein in Kerkrade (zie foto bovenaan) bleef alwéér stil en verlaten………

Schrijven

2008-04-29T11:41:00.000-07:00

Het karakter van mijn schrijven ligt tussen een "heilig moeten" en plezier. Veel schrijfoefeningen hebben slechts een praktisch karakter. Notulen, persberichten of zakelijke brieven. Vaste of zelfs muurvaste stramienen en formats.

Schrijven is relatief anoniem. Ik weet slechts enkele mensen, die dezelfde passie delen. Meer ken ik deze mensen door hun weblogs.
Van de bekende(re) schrijvers heb ik maar enkele "in het wild" gezien. Bijvoorbeeld: Geert Mak tijdens een lezing in de bibliotheek van Maastricht. En Boudewijn Büch en Jules Deelder.

Ik heb mijn woorden altijd zo zorgvuldig mogelijk gekozen. Maar waarom?

In de politiek overheerst tegenwoordig het "testosteron", als ik politica Femke Halsema mag geloven. Bokito-gedrag door de heren politici. Hoe zit dit bij schrijvers? Wat maakt de ene persoon schrijver en de andere persoon politicus. En waarom was Jan Terlouw zowel schrijver als politicus? Trouwens, mensen zoals Wilders, Bolkestein, Marijnissen en wijlen Pim Fortuyn hebben boeken geschreven. Marijnissen verwijt ik trouwens Bokito-gedrag in het debat over de dubbele nationaliteit.

Het boek van Wilders is trouwens goed te lezen! Hij beschuldigt terecht het fundamentalistische Iraanse regime van misstanden. Maar binnen de politiek heeft hij nóóit een vinger uitgestoken om politieke vluchtelingen uit Iran te ondersteunen. Dit zijn voor mij de ware vrijheidsstrijders. Zij weten wat fundamentalisme inhoudt.
Wilders heeft notabene een wetsvoorstel ingediend (samen met Karimi van Groen Links) m.b.t. de staat Iran.

In termen van vandaag-de-dag denk ik aan activist Dirk de Vroome (alias de Rode Reus), die zich voordeed als hoge Zweedse Generaal die de gemeente Brunssum en de Headquarters van de AFCENT in Brunssum bezocht. Om zo te demonstreren tegen de Vietnam-oorlog. Literatuur en actie hebben een functie én een toekomst.

Er is trouwens een goed boek over deze activist te lezen. En in de Openbare Bibliotheek van Kerkrade kun je dit boek nog steeds uitlenen.
Mijn eigen schrijven heeft vooral te maken met mijn betrokkenheid met de wereld. Daarom ook mijn bemoeienis met o.a. Amnesty International.

Uiteindelijk zou er slechts één vraag over moeten blijven: waarom schrijft Ú nog niet???

Schrijven is een tijdelijke vlucht uit de werkelijkheid
Schrijven is voor de eeuwigheid; papier is vergankelijk. Maar "Max Havelaar" is nog steeds te lezen.
Schrijven is het sorteren van gedachten. Reden-Oorzaak-Gevolg. Causale verbanden zien tussen het "Hier en Nu" en "Dáár en Later" anderzijds.
Schrijven is kunst en meditatie in één.

Het is goed om gedachten op papier te zetten. Om de gedachte aan (bijvoorbeeld) overledenen in ere te houden. Godsdiensten bedienen zich niet-voor-niets van "het woord".
Schrijven ligt tussen inspiratie en transpiratie. En misschien is het zoals Woody Allen zegt over filmen: "Ik zou zelfs met filmen bezig zijn als ik een kantoorbaan heb"....

Boekenweek 2008

2008-04-15T12:41:00.000-07:00

Joepie! Het was weer "Boekenweek" (helaas véél te vlug voorbij gegaan). Naar aanleiding van dit jaarlijkse fenomeen wordt ook weer eens gekeken naar het literatuuronderwijs in Nederland. "Het is huilen met de pet op", zoals één van mijn leraren Nederlands ooit zei.

Literatuur lééft vaak pas door het enthousiasme van de docent(en). Het verhaal achter het boek. In Nederland wordt al 35 jaar filosofie-onderwijs gegeven op een beperkt aantal scholen in Nederland. Ik vind het jammer, dat deze vorm van onderwijs niet op alle scholen onderwezen wordt. Ik wil leren voor het leven en níet alleen voor mijn portemonnee. Materiële rijkdom en geestelijke armoede gaan vaak hand-in-hand. Maar ik wil ook niet de rijke kant van Nederland generaliseren; ik ben alleen bezorgd. Als idealist ben ik gelukkig goed terecht gekomen; "Wenn man trotz alles lacht".
Markteconomie is het eerste wat je leert in dit land. Het mechanisme van geld leer je spelenderwijs. Daarover hoeft geen enkele econoom zich zorgen te maken. Echt niet!

Ik probeer een lans te breken voor iets basaals als de literatuur. Een boek is niet te vergelijken met een weblog. Weblogs als geenstijl.nl zijn gewoon een verlengde van de sensatiegerichte Telegraaf-journalistiek. Heinrich Böll laat in het boek "Gruppenbild mit Dame", zien, hoe roddeljournalistiek iemand tot waanzin kan leiden.

Literatuur moet met grote gevoelens stoeien. Geert Mak, die ik zie als een subtiele criticus, die op de tendensen van deze tijd zachte kritiek levert. Hij bevoogdt echter niet, maar roept mensen op om zélf na te denken. Niet méér en niet minder.

Literatuur en filosofie zijn niet of nauwelijks te ontwaren in de maatschappelijke debatten en het dagelijks leven. De boekenweek had als thema: "De 3e leeftijd".
Ouderdom versus literatuur lijkt een stoffig thema, vooral omdat de wereld steeds sneller en hectischer wordt. Maar de bedachtzaamheid en het inzicht van de oudere generatie ontbreekt ons nog weleens.
De babyboom-generatie is óók behoorlijk passief geworden en niet langer innovatief. Zij krijgen de jeugd die ze verdienen. De meeste 60+-ers konden opeens genieten van een welvaart, die hun ouders nooit hebben gehad. Het hedonisme nam zienderogen toe. Reizen moesten steeds verder. Bangkok, Pretoria, Cuba, De Antillen, Sint-Petersburg… alles konden ze gaan bekijken. Maar velen zijn vergeten om te reizen in hun gedachten; vergeten om hun fantasie te gebruiken. Ze vergaten soms óók om voorbeeld te zijn voor hun kinderen.
Maar ik weet óók dat er velen van deze generatie níet tot dit clichébeeld behoren.

Grote thema’s heeft mijn generatie niet. We zijn in het algemeen redelijk verwend, al zijn er ook genoeg uitzonderingen op de regel. Mijn motto is: "Vergroot het Bruto Nationaal Geluk". Zowel voor jongeren als voor ouderen. We moeten al het goede van beide generaties met elkaar mixen.

"Ik heb geen spijt, geleefd te hebben. Omdat ik zó heb geleefd, dat ik meen niet voor niets te zijn geboren", schreef Cicero anno 44 voor Christus. In zijn boek "Over de Ouderdom". Hij was 63 toen hij zijn pleidooi schreef, voor de erkenning van de ouderdom als een waardevolle en verantwoordelijke levensfase. Dit heeft nog niets aan actualiteit ingeboet. Integendeel: in 2010 bedraagt het aantal vijfenzestigplussers naar schatting 16% van de bevolking. In 2030 zelfs 23%…
Enkele literaire aanraders vind ik: "De blinde vlek van Nederland" van Stella Braam. Dit gaat over de uitbuiting van illegalen, uitzendkrachten en andere minderheden.
Tevens is "Hersenschimmen" van Bernlef (over dementie), evenals werk van Boudewijn Büch (met zijn melancholie, eiland-liefde, pop en rock-and-roll) de moeite waard.

Wat betreft mijn eigen weblog en mijn aanstaande boek: Geert Mak heeft tien jaar gedaan over zijn boek "In Europa". Monnikenwerk, zoals ik zelf ook al heb gemerkt. Het lijkt niet meer van deze tijd te zijn. Jan Wolkers volstaat met 1 jaar "noeste arbeid" om zijn boek af te krijgen.
Voor mijn eigen boek had ik negen maanden uitgetrokken (om de aantekeningen te maken). En een vol jaar, om het tot een volwassen boek te modelleren. En in de tussentijd ben ik ook nog eens begonnen met deze weblog. Dat betekent: nog meer zelfdiscipline betrachten.

Schrijven is een oefening in doorzettingsvermogen. Woord voor woord. Gedachte na gedachte. En tenslotte alleen nog maar schrappen en weglaten. Destilleren in een schrijflaboratorium…

Met dank aan mijn vriendin, freelance-fotografe Sally, voor de mooie foto!

Surivlaanderen (2)

2008-04-05T14:00:00.000-07:00

Raymond van het Groenewoud trekt de cultuur uit de Vlaamse klei en "maakt ons blij". Onderweg komt hij de mannen van Trafassi tegen. En met z’n allen gaan ze, samen met Cherry Wijdenbosch, dansen. Iedereen is welkom. Iedereen die van muziek en eten houdt. Van Roti en Surinaamse keuken tot Vlaamse frieten en mosselen. The best of two worlds.

In de muziekwereld zie je nu langzamerhand een verschuiving plaatsvinden. Ook regionale bands/artiesten zoals Ton Engels en consorten krijgen méér kansen. Maar van een algehele muziekvernieuwing (ook óver de landsgrenzen heen), is nog lang geen sprake.
Misschien was het Boekenweekgeschenk van vorig jaar wél een stap in de goede richting. "Dubbelspel" geschreven door Frank Martinus Arion (een Antilliaan).

Ambassadeurs van Surivlaanderen zijn mensen als Jörgen Raymann, Gerard Spong, Quintis Ristie, Cherry Wijdenbosch, Raymond van het Groenewoud en Bart Peeters. Suriname is een multiculturele samenleving waar men geen spanningen kent tussen moslims en niet-moslims. Een land waar wij als intolerante Hollanders nog heel veel van kunnen leren!!!

Kerkrade weinig op internet

2008-03-22T13:10:00.000-07:00

Welke invloed heeft internet op ons leven? En zijn we allemaal zo virtueel ingesteld? De internetdichtheid is groot in Nederland. Echter, de internetvaardigheden blijven nogal achter bij de gebruikers. Vooral ouderen beperken zich tot het versturen van e-mails en het zoeken naar informatie op het internet. Hier is natuurlijk niks mis mee. Ik denk dat de digitalisering in Nederland sneller gaat dan in de omringende landen. De overheid en de belastingdienst spelen hier handig op in. Digid is een goed voorbeeld hiervan.

Slechts 58% van de Kerkraadse huishoudens beschikt over een internetaansluiting. Dat blijkt uit een mediaonderzoek dat Gemeente Kerkrade eind 2007 heeft gepresenteerd. Het landelijke gemiddelde lag in 2007 op 83%. De Kerkraadse "internet-participatie" van 58% behoort dus tot de laagste van Nederland en wordt door een gemeente-woordvoerder veroorzaakt door de vergrijzing van de bevolking. Hij kon geen andere reden bedenken, maar geldgebrek is volgens mij óók een belangrijke reden. Want laten we eerlijk wezen: het gemiddelde inkomen in Kerkrade is niet bepaald hoog te noemen.
Omliggende gemeenten hebben trouwens geen vergelijkbaar onderzoek gedaan onder hun bevolking en kunnen dan ook niets zeggen over de internetdichtheid.

Kerkrade stuurde in 2006 naar 1200 huisadressen een vragenlijst (met vragen over: de kranten die men leest, hoe men de weekbladen waardeert, óf en hoe vaak men de gemeentelijke internetsite bezoekt en wat men vindt van (bijvoorbeeld) promotionele televisiespotjes en reportages. Van de verstuurde vragenlijsten kwamen er 540 retour. Dat is (vergeleken bij een eerder onderzoek) een tegenvallende score, maar zijn de uitkomsten nog representatief.

Het bedrijfsleven ziet de burger echter alleen als consument. Als ze uw brievenbus niet meer vol kunnen proppen met reclame, dan zullen ze dit zeer zeker virtueel proberen te doen.

Met dank aan mijn vriendin, freelance-fotografe Sally, voor de mooie foto's!

Radio City

2008-03-16T12:59:00.000-07:00

Ik ben mijn zoektocht begonnen met het ontmaskeren van de magie achter basale en abstracte zaken als schilderkunst, literatuur, atletiek en de maatschappij.
Vandaag komt een andere liefde ter sprake: de radio (a wall of sound). Wat doet het met mij? En waarin zit de magie? Reinout Oerlemans legt op televisie uit, waarom zijn productiebedrijf Eyeworks een dergelijk wereldwijd succes heeft met televisie-formats. Clichés en herkenbaarheid zijn erg belangrijk. Enerzijds vind ik het een knap staaltje vakmanschap, maar anderzijds ook hééél erg goedkoop. Maar hij doet het toch maar…

Gisteren zijn wij (Sally, Fish en ik) begonnen aan ons radio-experiment. Goede muziek en échte gesprekken. Misschien schortte het nog aan redactiewerk en voorbereiding, maar enthousiasme was er volop. Het deed denken aan de kweekvijver van Radio 3. De VARA verkocht toen voor f 500,- radiozendtijd voor Radio Free South-Africa. Bedoeld om daar eerlijke nieuwsgaring te verstrekken aan de zwarte en onderdrukte bevolking. Radio zonder censuur. Dus geen Sun City maar Radio City.

Radio-interviews komen er op neer, dat je de gast(en) op de praatstoel zet. Open vragen stellen… en iemand zich "speciaal" laten voelen. Maar wel met een oprechte interesse! Natuurlijk heeft politiek en muziek met exhibitionisme te maken. Ik denk aan een liedje van Bram Vermeulen: "Pappa kijk dan, ik kan al fietsen". Een kind dat zijn kunde aan zijn vader wil laten zien. Al snel wil je met je kennis en kunde woekeren. Aandacht willen is een menselijk gegeven. Radio en TV gaan echter veel verder dan de familiaire kring.

Radio is een fantastisch en krachtig medium. Maar ook vaak misbruikt door dictaturen.
Ik wil deze column wijden aan radiohelden van weleer. Zoals Theo Koomen en Cees Schilperoort. Koomen kon een saaie wielerwedstrijd tot een bloedstollend spannende race "omtoveren". En ook zijn verslaggevingen van voetbalwedstrijden tussen Nederland en België waren echte radiomonumenten. Evenals radioprogramma’s als "9 heit de klok", "Ron flon flon" en de "Steen en been-show".

Wat brengt de toekomst voor de radio? Creatieve mensen zullen hun weg wel vinden. Via internet zal er steeds meer gepodcast worden. Ik mis ook de piratenzenders van weleer. Oeverloos gezwam en de groetjes doen aan Jan-en-alleman via de ether. De radiocontroledienst (RCD) maakte vaak een einde aan dit plezier. Ik ben voorstander van "ieder zijn/haar plezier", zolang het andere radiozenders maar niet stoort. Wat voor kwaad kan er nu in "zelfgefabriekte" radioprogramma’s zitten?

Mijn favoriete radioprogramma’s waren "VARA’s Vuurwerk". Waar in de Kerstspecial VARA-directeur Marcel van Dam, samen met Henk Westbroek, de plaatjes aankondigde. "Hier weer een nummertje van … uuuuuuuuhhhh… Iron Maiden". Helaas is dit programma een zachte dood gestorven.
De "Zalige Liefdeslijn" van de KRO was het eerste datingprogramma dat ik hoorde, nog voordat dating een commerciële markt werd.

Radio vervangt tegenwoordig de krant. Veel muziekstijlen zijn verbannen van de radio. En het wordt steeds meer "commerciële eenheidsworst". Ieder radiostation zijn eigen muziek in een eigen hokje.
Alles moet mainstream en horizontaal geprogrammeerd worden, althans: zo willen de zendercoördinatoren, muziekcoördinatoren én muzieksamenstellers van vandaag ons doen geloven. New-Wave en Hardrock lijken geen recht meer te hebben op airplay. Het is een schandaal…

Surivlaanderen (1)

2008-03-11T14:36:00.000-07:00

Dinsdag 05-02-2008, 9.09 uur.
De onafhankelijke staat Surivlaanderen is uitgeroepen. Na enkele grensschermutselingen is de onafhankelijkheid een feit. Uitgeroepen op het internet. Dit land kan helaas slechts een digitale toekomst hebben. Een vlucht uit de harde Hollandse zakelijkheid. De realiteit van nationalisme in Nederland en Vlaanderen, maar… het wordt géén Narco- of Bouterse-staat.

Waarom een nieuwe staat? Om dit te beantwoorden moeten we naar de exportproducten kijken. Heerlijke bourgondische maaltijden, oorstrelende muziek en prachtige literatuur. Voor me ligt de Top 2000 (van 2007) zoals die in december (op Radio 2 NL) is uitgezonden. Ik heb in deze lijst tot mijn enorme verbazing/verbijstering nauwelijks een Vlaamse of Surinaamse artiest kunnen ontwaren.

"Zullen we nog eens, zullen we nog eens, zullen we nog eens een potje dansen". Vlaanderen heeft mooie songs, die op de-één-of-andere-manier maar niet willen doorbreken op de Nederlandse radio. Een goed voorbeeld hiervan is de band Gorki met het nummer "Mia".
"Don’t worry, be happy", zou je zeggen. Maar we pikken het niet meer! Veel muziek in Vlaanderen en Suriname is Nederlandstalig, maar de vele Nederlandse radiostations verdommen het om verder te kijken dan Marco Borsato, Paul de Leeuw, Doe Maar, Gordon, René Froger, Ali B., Jan Smit, Boudewijn de Groot, André Hazes en Gerard Joling. Laat staan dat ze hun oor te luister leggen in Bloemfontein (Zuid-Afrika) of Paramaribo (Suriname).

Belgische muzikanten zijn vaker poëtischer in hun taalgebruik dan hun Nederlandse collega’s. Stef Bos is weliswaar een Nederlander, maar getuige zijn muziek en tekstkeuze voelde hij zich altijd al meer op zijn plek in Vlaanderen. Om het vervolgens (nóg exotischer) te proberen in Zuid-Afrika.
Ik geniet overigens ook van Adriaan van Dis (van zijn reportage over Zuid-Afrika), waarin hij met Afrikaners spreekt over misstanden in "The Rainbow Country".

Wordt vervolgd…

Geert Mak (1)

2008-03-10T13:29:00.000-07:00

Geert Mak in het Centre Ceramique te Maastricht

Interview met Geert Mak uit Libelle 26 februari 2007:

"Hoe kunnen wij overleven? "

Geert Mak is niet alleen in Nederland een begrip, ook in de rest van Europa is zijn ster rijzende. En dat voor een schrijver die jarenlang heeft gesappeld. Tien jaar na het verschijnen van zijn eerste bestseller "Hoe God verdween uit Jorwed", schrijft Geert Mak het boekenweekgeschenk "De Brug". Libelle sprak met hem over leven van vijf euro per dag, de schaduwkanten van het schrijverssucces, ouder worden en strijdlust.

"Hoe God verdween uit Jorwed", "De eeuw van mijn vader", "In Europa…". Het is zomaar een greep uit de boeken die Geert Mak de afgelopen tien jaar schreef. Het genre is mateloos populair, getuige de verkoopcijfers. Alleen al van zijn laatste boek "In Europa" vlogen 350.000 exemplaren over de toonbank. En zijn ster rijst niet alleen in Nederland. "In Europa" wordt ongeveer in tien talen vertaald. In maart verschijnt het in Engeland, in september in Amerika. Mak zelf is er nog altijd een tikkeltje gelaten onder: "Wie bekend is, leeft een adrenalineleven. Je hebt vrij weinig tijd voor andere dingen. Ik merk dat ik daar zo langzamerhand wel vanaf wil. Ik wil doen wat ik het liefste doe: schrijven.

Dit jaar (red: vorig jaar), mocht Mak het boekenweekgeschenk schrijven. "De Brug" gaat -kort gezegd– over het leven óp en ónder de Galatabrug in Istanbul (Turkije).

Waarom schrijft u een boekje hierover?

"Ik kende de brug al van eerdere reizen en dacht destijds meteen: deze plek heeft iets fascinerends. Dagelijks zaten er tientallen, soms wel honderden mensen, te vissen. Duizenden mensen passeerden die brug, overal liepen theeverkopers, handelaars in speelgoed en nep-parfums, straatverkopers met pleisters, ballpoints en zooltjes, bedelaars, zakkenrollers, van alles. Het is een stad binnen een stad. De hengelaars hadden niet de meest boeiende verhalen te vertellen. Maar de straatverkopers en de mensen die over het water stonden te turen, omdat hun gemoed te vol was van alles wat ze meemaakten, vertelden indrukwekkende verhalen. Toen ik aan deze klus begon, had ik een vrij vaag idee; het boek kon nog alle kanten op. Uiteindelijk trok dit boek zichzelf in de richting: hoe is het om te leven van 5 euro per dag? En daar soms ook nog een heel gezin van te moeten onderhouden? Hoe is het om te leven zoals een zeer groot deel van de wereldbevolking moet leven? En ook over: hoe houden mensen hun waardigheid, trots en menselijkheid overeind? Want ze stompen allerminst af. Ik vond het echt een voorrecht om deze mensen te leren kennen".

Kunt u dat uitleggen?

"Ik trok veel op met een man die ’s winters warme inlegzooltjes verkocht en ’s zomers zonnebrillen probeerde te slijten. Ik noemde hem de zolenman. In het begin maak je een praatje. Maar gaandeweg leer je hem wat beter kennen en hij jou. En op het laatst wordt het een bekende van je. Op dat moment begint het echte werk. Wij gingen wel eens -samen met een tolk- een hele ochtend onder een lekkend dakje zitten theedrinken. De zolenman kon het allemaal net redden. Hij sliep niet op straat, maar in een heel goedkoop pension. Toch stond hij erop, de thee die we samen dronken, te betalen. Al wist hij dat hij er weer een uur voor in de kou moest staan. Hij en de anderen die ik op de brug heb ontmoet, leefde heel arm en sober. Niet ergens in de rimboe, nee, midden in de grote stad. Ze worden van alle kanten omringd door luxe. En toch heb ik bij hen geen haat kunnen bespeuren ten opzichte van de rijken. Wel vergeleken ze de rijken met robots. Rijke mensen helpen ons niet. Ze hebben geen gevoelens. Ze kopen nooit iets van me. Alleen arme mensen gunnen me dat beetje klandizie, die hebben nog liefde en andere emoties", vertelde hij me. Mild en wijs gesproken. De zolenman en zijn metgezel probeerden zoveel mogelijk te maken van hun lot in dit grotendeels islamitisch land. Zonder zich gek te laten maken door welke religie of ideologie dan ook".

Had u niet heel erg de neiging hen allemaal wat geld toe te stoppen?

"Natuurlijk. Ik kwam elke ochtend uit een warm bed en dook na het wassen en scheren onder in hun wereld waar iedereen blij is met een halve euro. Dat voelde schizofreen. Toch moet je er als journalist met een zekere afstand naar kijken en de dingen laten gebeuren. Maar helemaal wennen zal het nooit. Bij dit soort intieme journalistiek zit altijd een vorm van verraad. Je solidariteit gaat nét niet zover dat je een van hen wordt. Toch wilde iedereen praten omdat ze blij waren dat hun verhaal verteld werd. Met die gedachte troost ik me maar".

In uw boeken staan vaak de verhalen van gewone mensen. Doet u dat omdat een persoonlijke geschiedenis beter beklijft?

"Je wordt een stuk wijzer als je met anderen praat. Je leert mensen beter of op een andere manier kennen. Ook mensen die je al denkt te kennen. Ik heb voor "De eeuw van mijn vader" broers en zussen intensief moeten ondervragen, en ik leerde ze daardoor zoveel beter kennen. Ik vind met mensen praten interessant en leuk. Ik houd van mensen".

Mening van de schrijver van deze blog: Een interessante man en dito interview. We kunnen hier nog veel van leren!!!

P.S.: Met dank aan vriendin Sally voor de gemaakte foto's!

De waan van de dag én Racoon

2008-03-01T14:12:00.000-08:00

In de trein terug naar huis, kwamen we tot de conclusie, hoe de waan van de dag ons bezig houdt. En vooral dat mensen zichzelf verwijten dat ze steeds de verkeerde keuze(s) maken.
"Had ik dat maar geweten toen ik achttien was", zegt de dertiger. De vijftiger stelt: "Had ik dat maar geweten, toen ik dertig was. Eigenlijk kunnen ze blij zijn, dat ze het nú weten.
In de financiële wereld zegt men altijd: "behaalde resultaten uit het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst". Misschien moeten wij gewoon stellen: "opgelopen schade(n) uit het verleden, hoeven geen belemmering te zijn voor de toekomst".

Schrikkeldag (29 februari 2008)
Eens in de 4 jaar hebben we één dag extra in februari. Achter het Centraal Station te Amsterdam, staken we met het pontje over (over het IJ welteverstaan). Waar een fraai uitgedoste dame ons vroeg: "Wat wensen jullie je voor de toekomst?" De wens mocht ik op een kleurig A4-tje schrijven, om daarna vrolijk te wapperen in de wind. Net zoals een gebedsvlaggetje in Nepal. De boodschap zal de wereld in waaien. Mijn wens luidde: "Ik wens meer verdraagzaamheid én wereldvrede". Niet méér en zéker niet minder. Wij mensen zijn de sleutels tot de vrede.

Staand aan het water, dacht ik aan de toespraak van Jules Deelder tijdens de verjaardag van de Rotterdamse haven. Waarin hij stelde, dat de haven groter was dan de stad Rotterdam.
Hij verwees naar de onverdraagzaamheid in de stad, gevoed door het nieuwe elan van Wilders en Verdonk. Terwijl nationaliteit en achtergrond niets uitmaakt in de haven van Rotterdam. Als de handel maar klopt en iedereen zijn werk goed doet. Rotterdamse havenarbeiders weten het, als er in Singapore wordt gestaakt; dat heeft effect op hun werk. Soms steunen ze stakingen, want de strijd in den vreemde wordt gevoeld als hun eigen strijd.

Terug op perron 5. De dames en heren van de pers staan gereed voor "Racoon". Hun nieuwe CD zal gepresenteerd worden in de trein. Samen met de persmensen stappen ze in. Spelen vijf nummers in een overvolle coupé. Een glimp vang ik op… Maar er zijn teveel ruggen van journaille waar ik tegenaan kijk…
Op Utrecht Centraal wordt een mini-concert gehouden, ten overstaan van vele forenzen in de grote stationshal. Vooral de song: "Love you more", blijft in mijn verliefde oren hangen. De lente is zowat begonnen. Vriendinnetje is uitvoerig bezig met het fotograferen van de 4 heren van Racoon (zie hierboven het resultaat...). Ik ga zitten naast een Indiase Sikh, die zich naast een modieus (islamitisch) meisje heeft gedrapeerd. Misschien is in enkele harten de wereldvrede al begonnen…

Veel geloof, hoop en liefde toegewenst, en veel plezier bij het bekijken van de foto’s.

M.M.

P.S.: Deze prachtige foto's zijn gemaakt door mijn vriendin Sally (freelance fotografe).

Kijk voor méér Racoon-foto’s op http://zuidenwind.blogspot.com

Abdijcross (Kerkrade)

2008-02-25T12:14:00.000-08:00

Vóór de wedstrijd:

10.45 uur, zo 27-01-2007: de cassetterecorder speelt Turkse popmuziek. Vanmiddag om 13.45 uur klinkt het startschot. Het parcours is minder zwaar dan vorig jaar, verzekert het affiche van de Abdijcross. 5 kilometer in de blubber. Het weer is (zoals het er nu uitziet) goed te noemen.
Op internet kijk ik nog even, wat de resultaten waren van de afgelopen jaren. Maar… elke prestatie staat op zichzelf!

Vanochtend nog een beetje geploeterd aan mijn boek. Een totaal andere muze dan de sport. Maar ik kan niet zonder beiden. Al is mijn verloofde mijn gróótste muze…

Achilles-Top hoopt het NK Cross te bemachtigen. Het parcours leent zich daar heel goed voor. Heuvelachtig, modderig en een schitterende omgeving. Ik hoop voor ze, dat de KNAU een goede beslissing neemt. Dus: "ja" zegt tegen dit Kerkraadse parcours.

Ik dood de tijd met het lezen van de zaterdageditie van de krant. Mijn oog valt op de "weeklog" van Erik van Muiswinkel. Waarin hij een statement vraagt van atleten m.b.t. de keuze van China als organisator van de Olympische Spelen. Het land waar de meeste mensen in dodencellen zitten en waar strafkampen een nog alledaagse realiteit zijn.

Stevig ontbijt genuttigd. Boterhammen met pindakaas. Nog nét geen "Cooking with Elvis". Tegen 11.30 uur gevolgd door een bord nasi goreng. Mijn vezelhuishouding móet nu wel in orde zijn!
De laatste tijd iets meer getraind dan de voorgaande maanden. Deze maand ook begonnen met het bijhouden van de ge-rende kilometers.
Een rondje Rolduckerveld – Herzogenrath – Haanrade – Eygelshoven - Landgraaf (Essent) – Gaiapark – Hertenpark (Kerkrade) – Rolduckerveld: ongeveer 14 km schat ik.

Voor de rest veel aan de vaste trainingsavonden vastgehouden van Fred’s atletiek-circus. Ik heb zo’n 39,6 km op mijn "maandteller" staan. Relatief weinig als ik dit vergelijk met mijn collega "toppers". De meesten zullen aan het dubbele zitten. Maar ik vind téveel dingen interessant...

11.50 uur: nog eventjes en het feest kan beginnen!

Na de wedstrijd:

De abdijcross verliep goed. De resultaten zijn te zien op: http://www.achilles-top.nl/

P.S.: De foto is gemaakt door mijn vriendin Sally (freelance fotografe).

Grote gezinnen

2008-02-20T12:39:00.000-08:00

André Rouvoet is de vleesgeworden pleitbezorger voor grote gezinnen. Vindt hij dat zaken als zwangerschapsverlof en andere fiscale maatregelen in Nederland te mager zijn ten opzichte van de ons omringende landen (zoals België en Duitsland)?!? Rouvoet gebruikt de vergrijzing als motief, maar de mééste mensen zijn tevreden met twee kinderen.
Financieel en emotioneel-sociaal is dit méér-dan-genoeg voor de huidige huishoudens. Het leven is relatief duur geworden (of was Dhr. Rouvoet daar nog niet van op de hoogte, als buitengewoon goed betaald minister?).

Bovendien vergeet Dhr. Rouvoet één belangrijk feit: dat er nog veel kinderen in dit land ónder de armoedegrens leven. Een totaal vergeten groep kinderen én hun ouders, die hier niet voor gekozen hebben!!!

Ongelimiteerd kinderen krijgen? In Nederland zijn er meerdere oplossingen te bedenken om de vergrijzing tegen te gaan! Maar als we dan al méér Nederlanders willen, zijn we moreel verplicht om (met name) de kinderen méér perspectieven te bieden. Dus niet alleen een financieel extraatje voor de ouders.
Er zijn nog steeds teveel drop-outs en spijbelaars, waar de overheid te laconiek op reageert. De kwaliteit van het onderwijs was onderdeel van het "1040-urennorm-protest".

En kijk eens naar mensen die tijdens de 2e babyboom zijn geboren (dus rond 1970/1971). Zolang de arbeidsmarkt niet fair is voor mensen uit díe generatie, én zolang méér kinderen synoniem staan voor méér concurrentie op de arbeidsmarkt (wat ook daadwerkelijk het geval is), zal het grootste deel van de bevolking er totaal geen oren naar hebben. Vooral in Zuid-Limburg, waar sinds decennia (lees: sinds de mijnsluitingen) veel-te-veel mensen langs de kant komen te staan.
En wat doet de Rijksoverheid? Die heeft er nauwelijks oog voor, en laat mensen vierkant stikken!!! Dus als je wílt werken, maar niet de papieren hebt én bovendien de pech had dat je in Zuid-Limburg bent geboren, dan mag je zélfs van mensen als Dhr. Rouvoet geen hulp verwachten. De plannen die Rouvoet heeft gepresenteerd bewerkstelligen zelfs het tegenovergestelde: het vinden van een baan zal nóg moeilijker worden op die manier!

De plannen van Dhr. Rouvoet vind ik bovendien naar discriminatie rieken! Ga je mensen met kinderen nóg meer bevoordelen, dan zijn (gewild én ongewild) alleenstaanden en kinderlozen alwéér eens de dupe: ze mogen weer eens (extra?) belasting gaan betalen. Het geld voor deze plannen moet toch érgens vandaan komen?!

Het is weer eens, zoals we al decennia lang gewend waren (en waarmee álle alleenstaanden en kinderlozen het absoluut niet mee eens zijn, en wat deze groep (terecht!) onrechtvaardig vindt): het "ouderwetse" gezin wordt de zoveelste keer bevoordeeld, terwijl de lasten voor alleenstaanden en kinderlozen weer eens ‘verzwaard’ worden. Hoe lang moet dit zo nog doorgaan?
Ik wil meneer Rouvoet er even aan herinneren, dat huwelijken en gezinnen tegenwoordig lang niet meer zo hecht zijn, als vroeger (omwille van het maatschappelijk oordeel (bijvoorbeeld de ‘moetjes’) of om welke andere reden dan ook)). Het is dan ook erg ouderwets om het-gezin-met-kind(eren) als "ijkpunt voor een solide maatschappij" te nemen. Daarmee worden singles en koppels-zonder-kids ten onrechte véél-te-veel tekort gedaan.

Een idee wat mij (en mét mij vele andere singles-en-kinderlozen) stukken beter zou bevallen: laat de rijkere en welvarender gezinnen meer belasting betalen, zodat de armere gezinnen daarvan kunnen profiteren. Oftewel: de kinderbijslag inkomensafhankelijk maken. Voor rijke gezinnen de kinderbijslag afschaffen en voor arme(re) gezinnen de kinderbijslag verdubbelen. Dat lijkt me sowieso zinvoller.
Een welvarend gezin kan best zonder de kinderbijslag; voor een ander gezin is het nét dat bedrag waarmee men het hoofd boven water kan houden. Het welvarende gezin zorgt er sowieso al voor, dat hun kinderen leuke, moderne kleding én zo-goed-mogelijk onderwijs krijgen. Terwijl het arme gezin de eindjes aan elkaar probeert te knopen, waarbij men nog niet eens dénkt over moderne, leuke kleding en goed onderwijs.

Dus wat Dhr. Rouvoet van plan is?!? Zorg eerst maar eens voor méér perspectieven voor de huidige generaties!

En bovendien wil ik géén minister in mijn slaapkamer, dat u het even wéét!!!

M.M.

Valentijnsdag

2008-02-12T13:36:00.000-08:00

Deze column is een hommage aan het leven. We hebben allemaal een taak op deze aarde. Vaak overzien we het grotere plan niet. We zijn vaak bedwelmd en verblind door materiele zaken: geld, aanzien en materiele zaken als auto’s, huizen en luxe vakanties. Maar ik geloof dat er méér tussen hemel en aarde is.

In de jeugdserie "Polleke" komt de volgende dialoog voor: "Pappa, ik heb geen geloof. Ik wil óók een geloof zoals de andere kinderen in mijn klas." Zegt vader (Daan Schuurmans) tegen zijn dochter: "Polleke, kun je van andere mensen houden? Geloof je dat andere mensen ook van jóu houden? Als je deze vragen met "ja" kunt beantwoorden, dan heb je een geloof."

Terug naar de liefde. Want dit is misschien het grootste cadeau dat we hebben gekregen van "hogere machten".
De liefde is de knuffel die je je kinderen geeft, de zoen van je partner. De (oprecht gemeende) hand op de schouder van een collega.

14 februari…… Mijn schoonmoeder wordt dan 65 jaar. Ze is jarig op deze mooie dag. Toevallig óók de verjaardag én sterfdag van Ischa Meijer. Die ik niet altijd met "de liefde" associeer, maar die ik wél een grappig en aandoenlijk mannetje vond en vind.
Mijn schoonmoeder is trouwens altijd heel zorgzaam. We zullen haar sowieso in het zonnetje zetten op deze rood-en-roze-gekleurde donderdag.

Radiozender 100%NL heeft op haar site een poll voor de mooiste Nederlandstalige valentijnsliedjes. Ik heb óók enkele suggesties, want: liefde is waarschijnlijk het meest bezongen thema in 2000 jaar popmuziek.

Ik heb geen "Top 100" gemaakt, maar ik noem een aantal (pop)songs, die ik zeer de moeite waard vind, en die de liefde in de volle omvang en in alle facetten beschrijven:

Mijn lijst met valentijnsliedjes-suggesties begint met het "Hooglied" uit de bijbel. Waarschijnlijk het mooiste en meest poëtische gedicht ooit geschreven. Voor zover ik weet, is dit nooit voorzien van muziek. Misschien een uitdaging voor een musical-componist?!?

Verdere mooie en toepasselijke valentijn-songs:
René Klijn - Mr. Blue
Elvis Presley "I can’t help falling in love (with you)
Benny Neyman - Waarom fluister ik je naam nog?
Splitsing - Recht uit het hart
Stef Bos - Tussen de liefde en de leegte
Stef Bos - Ik heb je lief
Jazz Politie - Liefdesliedjes
Sting - Secret wedding
Sting - They dance alone
Willeke Alberti - Samen zijn
Robert Long - Kalverliefde
Nazareth - Love hurts
John Farnham - You're the voice
Jan Rot - de CD "Ja, ik wil"
Ravel - Bolero
Miss Saigon - Last night of the world
Lord of the Nile - When you believe
Sheryl Crow - The first cut is the deepest
Peter Maffay - Du
Marianne Rosenberg - Ich bin wie du
Anita Meijer - They don’t play our lovesong anymore
Gerhard Wendland - Tanze mit mir in den Morgen
Pat Benetar - Love is a battlefield
Roy Black - Ganz in weiss
Elton John - Can you feel the love tonight?

De spoorwegen (3)

2008-02-11T09:38:00.000-08:00

Bij deze weer een aantal "fragmenten van artikelen" die over de Spoorwegen gaan.

Vakbondsrechten
Schrijnend: de CAO van 70 schoonmakers die de Limburgse treinen schoonhouden, worden niet volgens de ‘CAO Schoonmaak’ beloond. Ook zijn ze niet op de hoogte van de veiligheidsregels.
Het schoonmaakbedrijf CSU (dat voor NS-dochter ‘NedTrain’ de treinen schoonmaakt), werkt met Polaris: een Duitse "onderaannemer". Dit bedrijf neemt het niet erg nauw met de Nederlandse regelgeving.
"Het gaat om Duitse mannen van Turkse komaf, die in dienst zijn van Polaris. Wij vinden het broodroof van Nederlandse werknemers én uitbuiting van buitenlanders", zegt Ron Meyer, bestuurder van FNV Bondgenoten".

Mijn persoonlijke mening: hij heeft groot gelijk. Het is mij op dit moment nog niet duidelijk of er ondertussen verandering in deze situatie is gekomen.

Het spoorwegnet is net een museum
"Ik kom regelmatig met mijn vader op het rangeerterrein in Aken om treinen te kijken", vertelt Pieter Giesbertz, student moleculaire levenswetenschappen. Giesbertz, zijn vader én zijn opa, zijn alledrie helemaal weg van treinen. Zowel van modeltreinen als van echte treinen. Van kinds af aan nam zijn vader hem al mee naar allerlei stations. Geen enkele vakantie ging voorbij zonder een trein te fotograferen: van Polen tot Slovenië van Italië tot Frankrijk. "Ik heb er duizenden gezien, nog niet genoeg in ieder geval". Lachend: "Ik kan het moeilijk uitleggen aan andere mensen. Die snappen vaak niet waarom wij dit doen, maar het is ontspannend. Het leuke aan treinen kijken (sommigen zeggen ook trainspotting), is dat je het spoorwegnet kunt zien als museum, maar in dit museum is het steeds een verrassing waar de schilderijen –de treinen- hangen".
De techniek speelt ook een rol. "Je ziet dat de locomotief kracht uitstraalt. En als je je er meer in verdiept, zie je verschillen: is het een diesel of een elektrische? Nederland heeft maar weinig weinig verschillende locomotieven, omdat het hier overal vlak is. Bovendien zijn hier de meeste treinen geel. Duitsland heeft meerdere kleuren en omdat er meer gebergte is, heb je ook meerdere types. Sinds de val van de muur zie je treinen uit het voormalige Oost-Duitsland rondrijden".
Zoals vogelaars elkaar waarschuwen als ze een zeldzaam exemplaar zien vliegen, zo tippen trainspotters -er zijn diverse forums op internet- elkaar ook. "Soms reis ik de hele dag met de trein om er eentje op de foto te zetten. Je belandt op de gekste plaatsen, maar vaak kom ik niet verder dan het station. Als je langs het spoor staat te kijken, heb je grote kans dat je andere liefhebbers tegenkomt. Je ziet mensen uit alle lagen van de bevolking. In Nederland mag je trouwens niet overal staan kijken. Sommige terreinen zijn verboden. In België en Duitsland zijn ze minder streng. In Aken wordt je niet weggejaagd. We proberen één keer per week een uurtje te gaan; het is een belangrijk knooppunt voor transport. Je ziet altijd weer iets nieuws.

Uit: "Observant" (weekblad van Universiteit Maastricht), 8-11-2007

Tenslotte nog een vijftal spoorweg-gedichten:

Achterlangs
De meeste treinen rijden achterlangs het leven
Ik zie een schuurtje met een fiets ertegenaan
Een kleine jongen is nog op, hij mag nog even
Je ziet een keukendeur een eindje openstaan
Als je maar niet door deze trein wordt voortgedreven
Zou je daar zonder meer naar binnen kunnen gaan
Zodra de schemer was gedaald
Was je niet langer meer verdwaald
En je ontmoette daar niet eens verbaasde blikken.
Je zou toch komen? Iedereen had het vermoed
Ze zouden even haast onmerkbaar naar je knikken
Want wie verwacht is, wordt maar nauwelijks begroet
Je zou je zomaar aan hun tafel kunnen schikken
En alle dingen waren plotseling weer goed
Zodra de schemer was gedaald
Was je niet langer meer verdwaald
Je hoefde daar geen druppel alcohol te drinken
Want grenadine zou je smaken als cognac
Je zag het haardvuur achter micaruitjes blinken
Er kwam een merel zitten zingen op het dak
En die paar mensen die je nooit hebt kunnen missen
Kwamen daar binnen met een lach op hun gezicht
Je zou je voortaan nooit meer in de weg vergissen
Je deed het boek van alle droefenissen dicht
Maar ach, de trein is doorgegaan
En kilometers daarvandaan

Willem Wilmink
(uit: "Op het spoor", uitgeverij Contact)

Uitzicht
Hoe dikwijls ik dit eendere traject
Heb afgelegd in de vergane jaren
Steeds voel ik de vervoering in mij varen
Wanneer de trein bij avondval vertrekt
Het land ligt met zijn voren en zijn aren
Windstil tot aan den einder uitgestrekt
Ik wilde dat ik alles zo perfect
Zo roerloos tot het einde toe kon bewaren
Maar niets van wat met goddelijk geduld
Op het bestaan bevochten werd hield stand
In alle jaren die mij zijn ontvlogen
En dit? Nog even, dan wordt ook dit land
Als alles wat wolmaakt was in mijn ogen
In nevel en in duisternis gehuld
Jean Pierre Rawie
(uit: "Op het spoor", uitgeverij Contact)

Trein
Jij spoort. Kan niet weg uit je baan
Kan niet eens aankomen waar je niet hoort
Kan niet eens een omweg maken
Pet af. Hoe vaak werd ik niet
Ontijdig door mij naar een plaats
Gevoerd waar ik niets had te vinden
Toch zou ik geen trein willen zijn

Anton Korteweg
(uit: "Op het spoor", uitgeverij Contact)

Man met verlopen dienstregeling
Hele landstreken niet langer bereikbaar
Doods glanzen lege rails in de zon
Het rangeerterrein zonder een enkele wagon
Verzaligd bladert hij op het verlaten perron
Mompelt de naam van ieder station
Het knooppunt van waaruit alles begon
Hij klampt zich aan de tabellen vast
Daarin heerst snelheid, aankomst en vertrek
Daarin zingt nog het trotse lied der bielzen

J. Bernlef
(uit: "Op het spoor", uitgeverij Contact)

"Slechts éénmaal heb ik u gezien.
Gij waart gezeten in een sneltrein
Die de trein waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.
De kennismaking kon niet korter zijn".
Piet Paaltjes

Tot zover de gedichten…

De foto hierboven is trouwens gemaakt door mijn vaste "leverancier"
: freelance-fotografe Sally.

Trein en spot voorzichtig!

Met stomende groeten,
Uw Machinist

De spoorwegen (2)

2008-02-05T10:50:00.000-08:00

Bekende Limburgers waar een trein naar vernoemd wordt

Veolia kwam met de volgende lijst Bekende Limburgers (waarbij de evenredige verdeling over de gehele provincie ver te zoeken was):

Maaslijn (Roermond-Venlo-Nijmegen):
Chriet Titulaer ==> (Hout-Blerick; ruimtevaartdeskundige & tv-presentator)
Connie Palmen ==> (St.Odiliënberg; schrijfster)
Ge Reinders ==> (Roermond; zanger)
Hanna van de Voort ==> (Tienray; verzetsstrijder)
Jack Poels ==> (America; zanger Rowwen Heze)
Jan Linders ==> (Gennep; oprichter supermarktketen)
Lodewijk van der Grinten ==> (Venlo; grondlegger printergigant Océ)
Mat Vestjens ==> (Neer; oud-gedeputeerde; waarn. burgemeester Helden)
Pater Karel ==> (Munstergeleen; heiligverklaard priester)
Pierre Cuypers ==> (Roermond; architect)
Bart Brentjens ==> (Haelen; gouden Olympisch mountainbiker)
Mariken van Nieumeghen ==> (Nijmegen; hoofdpersoon middeleeuws mirakelspel)
Titus Brandsma ==> (Bolsward; zaligverklaard pater & oud-rector Universiteit Nijmegen)

Heuvellandroute Maastricht-Kerkrade:
Andre Rieu ==> (Maastricht; violist/orkestleider)
Beppie Kraft ==> (Maastricht; zangeres & eigenaresse geluidsstudio)
Charles Eyck ==> (Meerssen; schilder en glas-in-lood-kunstenaar)
Jac. P. Thijsse ==> (Maastricht; mede-oprichter Natuurmonumenten)
Sjef Diederen ==> (Valkenburg; zanger en liedjesschrijver)
Sjeng Kremers ==> (Nieuwenhagen; oud-gouverneur)

Uit: het Limburgs Dagblad, 20-11-2007

Ik zie trouwens totaal geen "Bekende Kerkradenaar" in de lijst. Waar blijft Jack Vinders?

(Wordt vervolgd…)

P.S.: Met dank aan mijn vriendin, freelance-fotografe Sally, voor de mooie foto’s!

Voor u majesteit!

2008-02-04T03:41:00.001-08:00

De koningin was onlangs jarig. 70 jaar is ze geworden. Als hommage plaats ik hier foto’s van haar geliefde Claus en haar schoondochter Maxima.
En ik wil de Nederlandse burgers bij deze tevens een suggestie aan de hand doen: steun organisaties die hun best doen op het gebied van ontwikkelingssamenwerking. Denk aan Oxfam/Novib, de wereldwinkel en Max Havelaar.

Persoonlijk ben ik vóór de republiek, maar ik vind dat Beatrix het als staatshoofd goed doet. Alleen het vele geld én de ondoorzichtigheid rond hun inkomsten en beleggingen zouden aanzienlijk minder kunnen en moeten. Tevens zou deze familie "groener én mondialer" moeten beleggen op de beurs. Want de aarde moet blijven bestaan. Ook als wij er niet meer zijn.
De koninklijke familie zou een ethisch voorbeeld kunnen zijn. Waar de pensioenfondsen en andere grote beleggers zich op zouden kunnen "ijken". Er is een wereld te winnen.
Aandelen Shell en aandelen in de wapenindustrie zijn uit den boze. Ik hoop bijvoorbeeld dat Hare Majesteit de onderstaande campagne onderschrijft…

Campagne tegen Wapenhandel
Nederland ’s werelds vijfde wapenexporteur
Ongecontroleerde doorvoer naar conflictgebieden en dictaturen.

Amsterdam, 11-12-2007 – Nederland verstevigt zijn positie als wapenexporteur met uitvoervergunningen ter waarde van ruim een miljard euro. Nederland behoort daarmee tot de top 5 van de wereld. Grote hoeveelheden nachtzichtapparatuur gaan naar China, Israël en Pakistan, waarheen normaal gesproken geen wapens geëxporteerd mogen worden. Doorvoer van wapens legt Nederland geen strobreed in de weg; ook niet naar oorlogsgebieden, zo blijkt uit een vandaag verschenen jaarrapport over het Nederlandse wapenexportbeleid in 2006. Volgende week donderdag debatteert de Tweede Kamer over de Nederlandse wapenhandel.

Voor de derde maal publiceert de "Campagne tegen Wapenhandel" vandaag haar alternatieve jaarrapport van de Nederlandse wapenhandel, dat inzicht biedt in de grote hoeveelheid ruwe gegevens die de overheid sinds enkele jaren publiceert. In dit jaarrapport is een duidelijk stijgende lijn te zien in de wapenverkopen van de laatste tien jaar, in het bijzonder de afgelopen vier jaar. De verkoop van tweedehands defensiematerieel speelt daarbij een grote rol.Zo blijkt uit het rapport dat Nederland militair materieel levert aan India en Pakistan, ondanks hun gespannen relatie en ondanks de precaire situatie waarin Pakistan verkeert.

Ook Israël ziet inmiddels weer mogelijkheden om Nederlandse militaire technologie te kopen – Nederland zet daarvoor de deur weer op een ruime kier.Miljoenenexporten van in Nederland gebouwde onderdelen voor nachtzichtapparatuur vinden hun weg naar vooral China, ondermeer naar grensbewakingstroepen. Terwijl tegen dit land vanwege de slechte mensenrechtensituatie een Europees wapenembargo loopt, gelden voor onderdelen van nachtzichtkijkers amper beperkingen vanwege het zogeheten dual-use karakter ervan.

Voor doorvoer van wapens gelden amper beperkingen, omdat Nederland leveranties die afkomstig zijn uit bevriende landen zonder controle door laat gaan. Zo leverden de VS zelfs tijdens de Libanon-oorlog (in de zomer van 2006) probleemloos vrachten munitie via Schiphol aan Israël. Datzelfde gold voor Spaanse en Tsjechische wapenzendingen aan bijvoorbeeld Bangladesh, de Filippijnen, Guatemala en Kazachstan.

Het rapport "Analyse Nederlandse Wapenexportvergunningen 2006" is te vinden op http://www.stopwapenhandel.org/; een gedrukt exemplaar is op aanvraag beschikbaar.- voor meer informatie kunt u bellen met Frank Slijper (050-3133247/06-28504778/frank@stopwapenhandel.org)

Het vrije Limburgse woord

2008-02-03T12:12:00.001-08:00

Bij de Limburgse pers dreigen vijftien redacteuren ontslagen te worden. Te weinig abonnees voor beide kranten die qua nieuwsgaring een kopie van elkaar zijn. Waar slechts de lay-out het verschil maakt. Voor veel mensen is het abonnement op de krant te duur en via de gratis kranten nemen mensen het nieuws evengoed tot zich. In Limburg is een slecht klimaat voor een "kritische massa". Het opleidingsniveau is in de voormalige Oostelijke Mijnstreek laag, en vaak is eenoog dus koning.

Mensen volgen politiek niet of nauwelijks. Alleen wat op de televisie wordt vertoond slikt men voor zoete koek.
We leven in de tijd van "soundbytes". Korte statements. Geen nuances. In een dergelijk klimaat kan Wilders groot worden. Presentatie is belangrijker dan inhoud.

De gemeenteraden van de verschillende gemeenten wordt bevolkt door "bekende" stads-, en dorpsgenoten. Die vooral hun positie hebben te danken aan de plaatselijke sport-, en muziekverenigingen. Hier is op zich niks mis mee, maar het ontbreekt vaak aan visie en totaaloverzicht. Vooral lokale sentimenten voeren de boventoon.

We moeten groter denken om werkgelegenheid te scheppen én het probleem van de "versnelde ontgroening" en de "toenemende vergrijzing" het hoofd te kunnen bieden. Het "zwarte pieten" tussen Heerlen, Kerkrade, Landgraaf, Simpelveld en Brunssum is niet productief. Het schept chaos en verdeeldheid. De media en vooral de kranten kunnen een bastion zijn van kritiek op dit spel. Maar de mensen lezen minder en de artikelen die verschijnen hebben aan kwaliteit ingeboet.

De "versimpeling" is een feit. Misschien dat de krant ooit helemaal digitaal zal zijn. En men bezuinigt op het distributie-netwerk. Echter, een gedeelte van de bevolking zal deze slag niet meer kunnen maken. En een krant zal áltijd afhankelijk blijven van de adverteerders. Net zoals bepaalde weblogs: wat (bijvoorbeeld) niet in de Telegraaf kan, kan wél op deze weblogs.

Er is vaak sprake van misverstanden. Erik van Muiswinkel roept de Olympia-gangers op, om een statement te maken tegen de dictatuur in China. Het NOS-journaal interpreteert het echter als een oproep tot boycot van de Olympische Spelen. Nuance maakt het wezenlijke verschil. Politici en journalisten hebben te vaak een verborgen agenda.

Massacommunicatie is altijd een "hot issue" geweest. Lenin wist, dat een deel van zijn Communistische Revolutie eruit bestond, zijn mening wereldkundig te maken door middel van een krant (in het Rusland van 1900).
Déze (mijn eigen) weblog is ook "meningsvorming". Er bestaat geen neutraliteit in journalistiek of literatuur. Je bent vóór iets, of tégen iets.

De spoorwegen

2008-01-26T12:14:00.000-08:00

Treinliteratuur

Over treinen is en werd altijd al veel geschreven. Ook in de literatuur. Veel mensen kennen het spoor alleen van krante-artikelen.
Bij deze een korte bloemlezing over onlangs verschenen artikelen in kranten. Hier ga ik later verder op in…

Hoopvolle berichten:
“Spoorverbinding tussen Noord- en Zuid-Korea” (De Pers 12-12-2007).
Een goederentrein vertrekt van station Dorsan (Zuid-Korea). Na meer dan vijftig jaar hebben Noord- en Zuid-Korea de spoorverbinding tussen beide landen hersteld. Gisteren passeerde de eerste goederentrein de zwaarbewaakte grens tussen de twee landen. De verbinding werd verbroken tijdens de Korea-oorlog van 1950-1953.

Opening station “De Kissel” en “Eygelshoven Markt” op het traject Heerlen – Aken - Stolberg. Al het toegestroomd publiek kreeg een gratis kaartje op beide stations. Althans, dit was de bedoeling. Mensen uit Heerlen moesten naar station Eygelshoven-Markt om daar hun gratis kaartje op te halen. Ook begreep ik uit betrouwbare bron, dat beide stations niet bepaald toegankelijk zijn voor de gehandicapte medemens.

Een reactie hierop, was te lezen op de website van De Limburger. Daar schrijft Anna Boulanger waarom er misschien ook een dergelijk “Bahn”-verbinding mogelijk is naar Gulpen en Maastricht.
Sinds Veolia is er geen behoorlijke openbaar-vervoer-verbinding meer tussen Maastricht en Aken. Tenzij je bereid bent om de 35 kilometer af te leggen in anderhalf uur. Het autoverkeer op die route is weer flink toegenomen…

“Bekende Limburgers waar een trein naar vernoemd wordt” (uit: het Limburgs Dagblad)
Veel Limburgers hebben hun suggestie opgestuurd om een trein te vernoemen naar een bekende provinciegenoot. Toon Hermans is de enige waar géén trein naar wordt vernoemd, omdat de rechten voor het gebruik van zijn naam in een stichting zitten. Men vond het niet geschikt om een trein naar Toon te vernoemen.

In zijn “Sinnieklaas-conference” was híj de locomotief/machinist en zijn broers en zussen waren de wagons (die door de kamer liepen). Hiermee gaf hij aan, hoe karig vroeger het Sinterklaasfeest in Huize Hermans was.

De erven van Toon zeiden “nee”, maar deze “nee” is geen probleem voor Veolia. Ze hebben nog dertig namen in voorraad.
Denkend aan een Chantal Janzen of Brigitte Heitzer (de nieuwe ‘Evita’ uit Noorbeek).

Wordt vervolgd…

Eurode

2008-01-19T10:33:00.000-08:00

Een Liechtenstein is Eurode nooit geworden

Zelf is ze eigenlijk een soort vleesgeworden Eurode: Duitse vader, Nederlandse moeder, gewoond in beide landen, gestudeerd en gewerkt in Nederland en Duitsland. Nas zes jaar van onderzoek promoveert Nicole Ehlers volgende week maandag aan de Radbouduniversiteit te Nijmegen op “de bi-nationale stad Eurode”, die Herzogenrath en Kerkrade sinds 1998 vormen. Graag had ze andere uitkomsten gezien over waar het allemaal toe heeft geleid. Want de samenwerking tussen beide steden (samen goed voor 100.000 inwoners) gaat haar aan het hart. Maar Eurode is - behoudens enkele uiterlijkheden zoals een bi-nationale Neustrasse/Nieuwstraat – niet het Liechtenstein geworden dat bestuurders zich er sinds begin jaren negentig bij hadden voorgesteld. ”Kwestie van geld en organisatie”, zegt Ehlers.
Op papier ziet het er allemaal mooi uit: 88% van de Kerkradenaren had volgens een enquête van Ehlers wel eens gehoord van Eurode; bij de inwoners van Herzogenrath lag dat percentage zelfs op 95%. Samenwerking tussen beide steden werd door de ondervraagden in even grote mate bejubeld en samenwerking vinden ze ook prima. “Ja” zegt 51,5% van de Kerkradenaren en 64% van de inwoners van Herzogenrath. “Je zou kunnen zeggen dat ze de Rijnlandse mentaliteit in elkaar waarderen”.

Maar het stichten van een stad gaat de inwoners van beide steden nog wat ver, al zegt een kwart van de inwoners van Herzogenrath daar volmondig “ja” op. Kerkradenaren zijn ook hier (17 procent), zoals over de hele linie, wat terughoudend als het gaat om de liefde voor Eurode.

Met de sluiting van het vriendschapsverbond in 1991, hoopten beide steden de historische band, maar óók de gezamenlijke concurrentiepositie te verstevigen en zich te onderscheiden van naburige steden in de strijd om Europese fondsen. En gezien de unieke ligging had het een unieke proeftuin kunnen worden voor de Europese Unie. In 1998 gaan ze tot de meest vergaande samenwerkingsvorm: die van een openbaar lichaam (de Stichting Eurode 2000+). De stichting heeft echter te weinig geld om te kunnen slagen. En ze slaan niet de brug naar jongeren. Het Eurode Business Center leidt niet tot verhoogde burger-betrokkenheid. “Zelfs een gezamenlijke kantine waar beide nationaliteiten elkaar zouden kunnen ontmoeten ontbreekt. Het EBC is nooit dat bruisende gebouw geworden” aldus Ehlers.

Het voorbeeld van een Nederlandse bouwonderneming die volgens Nederlandse bouwvoorschriften in Merkstein huizen mocht bouwen, vindt ze een succes, net zoals het hameren op een gemeenschappelijk verleden. Maar het project Eurobabel is daarentegen in haar ogen een gemiste kans. Op vier basisscholen hadden docenten uit de buurstad kinderen de buurtaal moeten bijbrengen. “Maar door geldgebrek en organisatorische problemen, is van het project niet meer overgebleven dan een cd-rom die op scholen kan worden ingezet”.

Uit: het Limburgs Dagblad, 20-11-2007 (geschreven door: Jos van den Camp)