Column Maud Schaepkens

In de Zuid-Limburger lees ik de column van Maud Schaepkens. Zij reist hetzelfde traject als ik.
Haar reis naar Maastricht heeft een andere reden dan ik. Zij is nog jong en idealistisch én student. Ik ben iets ouder, werkend en ambtenaar. Echter, de liefde voor het gedrukte en het gesproken woord is datgene wat ons verbindt. De titel van haar stukje is "Mauds Mijmeringen". Ik vind dit net zo’n Aha-Erlebnis, als het feit dat Pierre Kemp ons honderd jaar geleden "tegemoet reisde" op hetzelfde traject.

In het verleden waren er in de intercity-treinen treinstellen, waar studenten (als ze zin hadden) een kleine lezing konden geven over een bepaald thema, voor iedereen die belangstelling had. Maar gezien het onderstaande artikel, zal dat in de boemeltrein tussen Kerkrade en Maastricht een fictie blijven. Al reizend meer kennis verwerven.

Misschien wel een idee om zo’n "literaire spoorclub" op te richten. Ik denk ook aan de woorden van Mandela, die stelt dat scholing overal kan plaatsvinden (zelfs in de gevangenis).

Robbeneiland was de uitgelezen plek waar de gevangenen van het apartheidsregime konden nadenken over het bestuur van het nieuwe Zuid-Afrika na de Apartheid. Terwijl ze "verstoken" waren (en bleven) van informatie van buitenaf. Daarom werd de gevangenis liefkozend "Universiteit Robbeneiland" genoemd.

Zo kunnen alle plaatsen waar mensen elkaar ontmoeten, plekken voor onderwijs en kennisvergaring zijn. Bibliotheken en Internet zijn dit dus ook. De Romeinen hadden destijds hun badhuizen, en de democratie werd in Athene geboren in de open lucht...

Over boeken en idealisme

Idealistische winkel in Parkstad

Mensen lopen langs drukke winkelstraten, op zoek naar het ultieme cadeau.
Vindt u dat het gebaar belangrijker is dan het cadeau? Wilt u een cadeau dat verder werkt dan alleen het blije gezicht van degene die het cadeau ontvangt?

Ik moet denken aan een artikel in het Limburgs Dagblad, dat stelt dat de groene Sinterklaas niet bestaat. Niet duidend op de actie van Oxfam/Novib met Dolf Jansen (want… een Afrikaans gezin een geitje doneren kan daadwerkelijk een wereld van verschil maken in Afrika), maar het feit dat veel producten natuur- en milieuonvriendelijk zijn. Denk aan de verhalen over kinderspeelgoed, waar voor € 20,- aan batterijen in moet. "Mensen letten niet op het milieu als ze Sinterklaascadeaus kopen." stelt Fred van Raay, hoogleraar economische psychologie aan de Universiteit van Tilburg (in de krant van 4 december 2007).

"Mensen worden niet zozeer milieuonvriendelijker", meent van Raay "maar wanneer de welvaart stijgt, neemt de vraag naar luxere goederen toe. Ouders kopen dan veel sneller een cadeau dat op batterijen of op elektriciteit werkt omdat ze dan ook het geld ervoor hebben."

Bezoek daarom eens de site van Goede Waar & Co, die op de duurzaamheid letten van leuk kinderspeelgoed. Toch zijn er ook in Parkstad leuke en idealistische winkels. Denk maar eens aan de wereldwinkel in Kerkrade, Heerlen, Landgraaf en Brunssum. Eerlijk handwerk dat verkocht wordt voor een eerlijke prijs (http://www.wereldwinkel.nl/). Er zullen ongetwijfeld méér zijn, dan die ik op dit moment kan noemen.

Net zoals bijvoorbeeld biologische boerenwinkels. Bent u de bio-industrie ook zo ontzettend zat? En wilt u deze kerst een eerlijk stuk vlees op uw bord? Loop dan eens binnen bij de biologische slagers die Parkstad rijk is! Ook dierenwelzijn telt deze Kerstdagen. Elke euro die u uitgeeft, is een soort stembiljet voor de producent. Zo lang mensen kiloknallers kopen, zal er op een dieronvriendelijke én milieuvervuilende manier worden geproduceerd in de bio-industrie.

Een bijzondere boekenwinkel

In het voormalige postagentschap van de Heerlense wijk Bekkerveld, is een ideële boekenzaak gevestigd. Het assortiment is ruim te noemen en de gehele opbrengst is voor het goede doel. Stichting Boekensteun kiest per jaar waar de baten van de boekenverkoop naartoe gaan.

De opbrengst van dit jaar is/was voor KiKa (Kinderen Kankervrij) waar Inge de Bruijn ambassadrice van is.

"Dankzij informatie uit afgerond genen-onderzoek zijn we er van overtuigd, dat we nieuwe behandelingsmogelijkheden kunnen ontwikkelen om kinderkanker vaker te genezen en " vriendelijk" te behandelen. Daarvoor is het wel absoluut noodzakelijk om vernieuwend onderzoek in gang te zetten, specifiek gericht op kinderkanker".
Prof. Dr. Tom Voute, kinderspecialist en voorzitter KiKa (www.kika.nl)

Het adres van deze bijzondere boekenwinkel:
Van Weerden Poelmanstraat 1
Heerlen
045-5412786

De openingstijden zijn:
Woensdag van 15:00 tot 18:00
Donderdag van 12:00 tot 15:00
Zaterdag van 12:00 tot 15:00
Zondag van 12:00 tot 15:00

Aanleveren van boeken graag tijdens deze uren.

De kracht van een boek

In mijn leven zou ik niet zonder boeken en tijdschriften kunnen. Vaak om inzicht in moeilijke processen te krijgen. Vaak denkt men, dat men alleen is met zijn problemen. Maar in een boek (of nog beter: een gesprek) ervaart men dat het leven mooi kan zijn.

Er zijn veel redenen voor mensen om verdrietig te zijn. De kerstdagen kunnen altijd moeilijke momenten opleveren voor mensen. Rouwverwerking, eenzaamheid, uitsluiting en ruzies. Gewoon wat kreten die bij mij opkomen. Ik ben gecharmeerd door mensen die het leven draagbaar proberen te maken voor anderen. Vooral door mensen te laten ervaren, dat men zijn leven niet moet laten leiden door de mening van de ander/anderen.

Als je rouw enigszins kunt verwerken door een stevige wandeling te maken, óf door de hele dag in bed te blijven liggen, moet je dat gewoon doen. Niemand is expert op dit gebied, en je weet zélf meestal wat het beste is voor jezelf (http://www.rouwverwerking.nl/).
Ik wens iedereen wijsheid en steun, om díe dingen te doen, die het beste voor jezelf zijn. Los van de commercie of wat anderen ervan vinden.

Deze (míjn) mening en eigenwijsheid is vooral gebaseerd op "boerenverstand" en "boekenverstand". Een goed boek kan op honderden manieren een uitwerking hebben op mensen, is mijn persoonlijke mening.

Daarom lijkt het me leuk, in de toekomst binnen Parkstad te experimenteren met zwerfboeken. Je laat een boek achter, met als doel dat iemand anders dit (gratis) kan lezen, en op die manier bijvoorbeeld steun haalt uit het betreffende boek óf zich een bepaalde mening over iets kan vormen óf bijstellen.
Je zou ook kunnen vragen om een reactie van degene die het zwerfboek ná jou leest (bijvoorbeeld in de trein), d.m.v. een email waarin hij/zij een reactie geeft op het boek (kan vanalles zijn: kanttekeningen, gevoelens en emoties die dit boek opriep bij die lezer, etc.).
Opeens merk je dat je niet alleen bent. Voorbij de anonimiteit…

Goede ideeën en initiatieven zijn uiteraard van harte welkom!

P.S.: De foto's zijn wederom gemaakt door mijn vriendin Sally (freelance fotografe).

Straatkrant

Beste landgenoten,

Ik wil via deze weblog een beetje reclame maken voor de straatkrant die in (bijvoorbeeld) Heerlen verkocht wordt.
Koop dit "Straatmagazine" en help dak- en thuislozen aan een klein inkomen.
Er zijn wel spelregels aan deze krant: verkopers dragen een badge en de artikelen zijn alléén in het Nederlands. In steden als Kerkrade (o.a. bij de verkoopster vóór de Albert Heijn (Hertogenlaan)) duikt tegenwoordig een Frans-Nederlandse versie op. Dit vind ik op zijn zachtst gezegd "een beetje vreemd".
In "Straatmagazine" staan regelmatig nieuwtjes. Zoals deze maand een exclusief interview met Boudewijn de Groot, die speciaal voor dit tijdschrift zich liet interviewen (ofschoon hij momenteel eigenlijk een interview-stop hanteert).
Het voorbeeld van "Straatnieuws" is de Engelse straatkrant "Big Issue".

De volgende gedichten zijn afkomstig uit de actueelste straatkrant:

Eerste dag
Vandaag is de dag
Dat ik weer naar school mag
Een agenda, pen en papier
En misschien ook nog
Een beetje plezier
Want is alweer
Een tijdje geleden
Dat er cijfers en letters
Van mijn vingers gleden
Maar ik ga met frisse moed
Een nieuwe periode tegemoet.
John de H.

Goed Nieuws
Hoe moet ik het vertellen
Wie kan ik nu nog bellen
Om te zeggen hoe het met mij gaat
Om te zeggen hoe het in het leven staat
Want het gaat steeds beter met mij
Voel me met de dag steeds meer vrij
Desnoods loop ik mijn blote billen
Maar zo ver laten we het niet gaan
Ik blijf hier gewoon rechtop staan.
Roland S.

In de moestuin van Rolduc

Rolduc was de vroegere kweekvijver van de "katholieke intelligensia". Katholieke én geïnspireerde bestuurders afleveren voor politiek en maatschappij. Gelukkig zijn de tijden van de verzuiling voorbij.

Drie Rolduc-priesters hebben het tot (hulp-)bisschop geschopt. De "Priesterstal van Gijssen" werd het instituut weleens genoemd. Toonbeelden van de conservatieve katholieke kerk: Bisschop Punt (van Haarlem), Kardinaal Van Eijk en Hulpbisschop De Jong (van Roermond).

Helaas ging de ontkerkelijking óók gepaard met de teloorgang van de maatschappelijke samenhang. Armoede en uitsluiting is helaas geen vreemd element in de wijk Rolduckerveld; een overwegend jaren 60-wijk, pal tegenover de Abdij. Vanuit mijn raam zie ik in de verte de "Kerst-ster" van Rolduc schitteren op de toren.
We wonen bovenop de vroegere moestuinen van de Abdij. Duizenden bloemen kunnen bloeien, het ontbreekt alleen aan voedingsstoffen voor die bloemen. Want onkruid kunnen we niet hebben (=racisme en uitsluiting).

30 november kreeg Waris Dirie, de strijdster tegen vrouwenbesnijdenissen uit het Afrikaanse Somalië, de Martin-Buber Plaquette.
Burgemeester Som van de gemeente Kerkrade opende de avond, en herinnerde eraan dat ontmoetingen met andere culturen confronterend kunnen zijn, vooral voor onszelf. Door stil te worden, te luisteren én door ons af te vragen wat er aan de hand is, kunnen we onrecht ontdekken en de strijd aangaan.
Ik verwijs bij deze graag naar mijn andere weblog (in de Engelse taal): http://oneworldonefight.blogspot.com, waar ik met hetzelfde thema worstel.

Waris Dirie gaat met jongeren het gesprek aan. Want: er is maar één wereld. Dit alles in de geest van Martin Buber. Hij maakte duidelijk hoe mensen in een dialoog met elkaar (in een "ik-jij-gesprek"), pas écht tot mens rijpt. Het is een ontdekkingsreis naar de ander, maar uiteindelijk naar zichzelf.
Er zijn maar weinig mensen in onze wereld, die op de barricaden klimmen, protesteren, iets willen veranderen. Zij luisteren naar anderen, horen hun woorden en zien hun honger, eenzaamheid, vertwijfeling en pijn, en trekken hier consequenties uit voor hun eigen leven.

Waris Dirie ontvluchtte als 13-jarige haar familie en land. Zij weigerde een huwelijk met een oude man en nam vanuit de woestijn (waar zij geboren was) het vliegtuig naar Londen. Ze kon noch lezen noch schrijven, maar leerde (tijdens haar dienstboden-werk bij familie) deze vaardigheden. Op 18-jarige leeftijd werd de beeldschone Waris fotomodel. Zodra het mogelijk was, stopte zij hiermee, om zich het lot van onderdrukte en verminkte Afrikaanse vrouwen aan te trekken. Een inspirerende vrouw.

500 meter verwijderd van onze woning vond de uitreiking van de prijs plaats. Maar gevoelsmatig lijkt het duizenden kilometers verwijderd van deze wijk.

M.M.

Do it yourself

Punk is een levenswijze. Vooral het "Do it yourself - principe" en "Support your local acts."
Hieraan dacht ik, toen ik de folder las van Oxfam-Novib, waarin burgers opgeroepen werden om actiever de wereld in te stappen.

Acties ondersteunen van charitatieve organisaties hoeft geen geld te kosten. Amnesty International vindt een handtekening belangrijker dan een donatie.
Maak je werkgever "warm" voor eerlijke koffie in de kantine.
Maak gebruik van spaarlampen.
Sta iets korter onder de douche. Water is een ongekende luxe in de Derde Wereld.
Koop eerlijke producten. Een trouwring mag nooit gemaakt worden door uitbuiting in de (goud)mijnbouw. Kijk op: http://www.flamingoring.nl/
Maak zoveel mogelijk gebruik van het openbaar vervoer, en steun de reizigers-belangenvereniging (http://www.rover.nl). Met klachten en verhalen en eventueel een donatie.

Lobby en bespeel de lokale politiek voor schone energie en sociaal beleid. Partijloos maar actief. Bespeel de media. Want… wie de media aan zijn zijde heeft, heeft ook de aandacht van de gemeenteraad. Want veel raadswerk gebeurt helaas in de anonimiteit en dat vinden de heren en dames prima zo. Wij moeten ervoor zorgen, dat politieke beslissingen uit de anonimiteit én vrijblijvendheid gehaald worden. Steun "progressieve" politici binnen de linkse partijen.

Ik voel me nog steeds een soort "Punker uit de jaren ‘80". Terwijl ik toen nog te jong was om de intentie te snappen van die beweging. Ik ben bewust geworden van politiek en maatschappij door de vredesdemonstraties. Waar miljoenen mensen "Nee!" zeiden tegen de kernwapens.
Helaas beslisten Ruud Lubbers en zijn kabinet destijds anders. Maar gelukkig is de koude oorlog geschiedenis.

M.M.

Drie gedichten van Shi Tao

Uit: "Voor de Moeders van het Plein van de Hemelse Vrede"
Hier zal ik blijven staan, want hier ben ik
de ambassadeur van de nieuwe lente
hier bewaar ik heimelijk dicht aan mijn hart
de adem van al die kinderen
en waar je ook kijkt zullen wilde bloemen
weer bloeien in het wit van de herfst
en nooit zal mijn moeder ophouden
in eenzaamheid naar hem uit te kijken
2 juni 2004


Juni
Alle dagen die me resten
zal ik ‘juni’ niet achter me laten.
Juni, toen mijn hart stierf
toen mijn gedichten stierven
en toen mijn geliefde
stierf in een plas alleen gelaten bloed
Juni, de verzengende zon brandt door mijn huid
en legt de waarheid open van mijn wond.
Juni, vissen verlaten de bloedrode zee
en zwemmen naar elders voor hun winterslaap
Juni, de aarde transformeert, de rivier maakt geen geluid
en stapels brieven komen niet meer aan bij hen die dood zijn.
9 juni 2004


Pijn
Het portret aan de muur verloor z’n kracht van herinnering
en de storm buiten maakte geen einde aan het geweld;
met een hele nacht van passie martelde ik jou
tot we elkaar volledig hadden uitgeput
en achterbleven als twee vliegers na de regen.
Ooit was ik de ster van het toneel dat kinderen spelen,
ooit dirigeerden mijn handen om kinderen een lied te leren,
ooit op een maanverlichte nacht hoorde ik tersluiks
het gesprek dat twee kraaien voerden.
Maar de brute werkelijkheid dwong me zacht maar beslist
te neer. Pijn ontbeert die tederheid van maanlicht.
In een ijzeren kist vol leugens worstel ik,
probeer uit alle macht mezelf een voorbeeldige kalme zieke
aan te praten, een eetlepel wrok door de keel van het vaderland.
Taiyuan, 6 januari 2004

Deze gedichten heb ik op deze weblog gezet ter gelegenheid van 10 december (de Internationale Mensenrechtendag).

Sint & Piet aan het Kolenfront...

De Sint was op zijn ronde
door het vlakke Nederland
toen keek hij plots op, verwonderd
wat was hier wel aan de hand?

Zijn de dijken doorgebroken?
boeien los, dit is genant!
Overal zie 'k water stijgen,
was dit eerst niet polderland?

En overal die zwarte wolk
doet mijzelf ook sterk verbazen
zwart gerand de ogen van 't volk
het lijken wel mijn pieterbazen!

Snel de schimmel laarzen en
een wulps mondkapje aangedaan
nu dat beest nog zwemmen leren
en ons schikken in een nieuw bestaan?

Wacht! Waar komt deze verand'ring
van klimaat zo vlug vandaan?
Dat daar aan die horizon, zie
ik daar 'n... KOLENCENTRALE STAAN???

Was dat niet iets uit MIJN jonge jaren?
Verzuipt men liever dan krimpen gaan?
moet ik mij NOG nader verklaren?
DAT SCHONE KOLEN NIET BESTAAN?

Sint en Piet gaan dat niet slikken,
rooft niet de aardse rijkdom leeg!
Zout is nog te veel eer voor zulke stouterikken
Hierbij dus een kooltje van eigen deeg...


Sint Nicolaas en zijn Pieterbazen