1 mei (2)

Werk is een noodzakelijk kwaad, maar voor veel mensen vaak óók een levensinvulling. In de psychiatrie is de arbeidstherapie per toeval ontdekt, dus ik denk zéker dat werk heilzaam kan zijn. Veel mensen die vanwege psycho-sociale problemen verplicht thuis zitten, zouden graag nuttig werk willen doen. Dit zou toch mogelijk moeten zijn, maar daarvoor moet het economisch bestel op de schop.

Ik las in het blad ZOZ (http://www.omslag.nl/) een pleidooi voor een basisinkomen. De Vereniging Basisinkomen is nieuw leven ingeblazen; met name om zinvol werk te creëren, in combinatie met een radicale herziening van het belastingstelsel.
Het invoeren van een basisinkomen hoeft nauwelijks geld te kosten (http://www.basisinkomen.nl/). Men verwijst in het artikel naar een rapport van het kenniscentrum Nicis Institute (november 2008), dat het € 537.000,- kost, om een werkzoekende op dit moment aan een vaste baan te helpen. Het rapport is overigens op te vragen via http://www.nicis.nl/.

Helen Mees (econome en lid van de PvdA) stelt dat arbeid in Nederland te duur is. Vooral als dit een belemmering is voor méér kansen voor laaggeschoolden. Ze verwijst naar de New-Yorkse economie, waarbinnen zelfs illegalen tóch een bestaan kunnen opbouwen. Er is minder wetgeving m.b.t. het starten van een bedrijf en ook minder sociale premies. Kortom: een kanseneconomie. Mees noemt vooral de 24-uurs-economie, waarbinnen er veel dienstverlenings-aanbod is (metafoor: nagelstudio’s).

1 mei (1)

1 mei is voor veel Nederlanders niets anders dan de dag ná Koninginnedag. De lading die deze dag heeft in Turkije, Frankrijk of Duitsland heeft ie in Nederland niet. Net zoals bij kerkelijke feestdagen, is het voor de meeste mensen niets anders dan een vrije dag. Niet werken of lekker shoppen in Heerlen. Ik betreur de rellen zoals die in Berlijn en Hamburg waren dit jaar. Dit heeft immers niks met de arbeidersbeweging te doen.

Toch wil ik stilstaan bij arbeid & de arbeidersbeweging. Maastricht kent een traditie. Door de fabrieken van Regout was er al vroeg sprake van vakbonden en socialisme. De regio Kerkrade - Heerlen kende het een beetje vanuit de mijnindustrie & mijnwerkers.

Er zijn maar enkele mensen die hart hebben voor de maatschappelijke zaak. Dat er veel wetgeving rondom werk is gekomen, is de verdienste van mijn opa’s generatie. Dat waren de mensen die gevochten hebben voor betere en socialere wetgeving. Wíj moeten deze verworvenheden nu blijven koesteren en verdedigen. Want anders werken we weer tot 67 jaar. Terug bij af. En wat wordt dán het minimumloon?
Zoals in de jaren zestig de kerken leegliepen, zo lijkt het nu te gaan met de maatschappelijke betrokkenheid.

Goethe schreef in het verleden: "Werk, en de vreugde komt vanzelf". Hij heeft gelijk én ongelijk. In Nederland gaat de kredietcrisis waarschijnlijk aan je voorbij, als je je baan kunt behouden. Maar hierin zit tegelijkertijd ook het probléém voor vele mensen.

Eupen

Eupen is een Belgisch stadje waar Duits gesproken wordt. Goed te bereiken vanuit Parkstad en Aken. De snelweg brengt je in pakweg een half uurtje naar dit alleraardigst stadje vol "vergane glorie". Door het heuvelachtige landschap is het centrum verdeeld in een "Oberstadt" en "Unterstadt". Met vele terrasjes waar motorrijders, wielrenners en andere toeristen kunnen genieten van een koel Belgisch biertje of een lekker kopje koffie.
Achteraf gezien was het absoluut de moeite waard om in Eupen te gaan kijken. Eupen is, zoals vele gemeenten in Zuid-Limburg, een stad waar veel dagjesmensen komen.

In de jaren 60 en 70 was dit een hobby van menige "dagtoerist": touren door het heuvelland.
Het prototype van de Zondagsrijder.
Ik persoonlijk rijd niet graag. Ik arriveer liever op mijn bestemming. Nieuwsgierig rondkijken en sfeer proeven. En dat kun je niet, zittend in een auto of op een motor. De auto en de motor zijn voor mij enkel en alleen de middelen om ergens te komen…

Toevallig zien we, zittend op een gezellig terrasje, een bord, dat ons attendeert op een expositie. Nieuwsgierig als we zijn, besluiten we een kijkje te nemen.

Een dag later, surfend op internet, kom ik erachter, dat het de expositie "Glas" betreft, in het atelier Kunst & Bühne, Kirchstr. 17 (te Eupen).

Prachtige sculpturen van glas en steen van o.a. Constant Beerden, Christophe Genard en Hubert Carpentier. De kunstwerken van Constant Beerden kregen door zandstralen een eigen dimensie. Prachtige objecten.

De gastvrouw fêteerde ons nog (onverwachts) op een glas witte wijn.

Al met al was het een leuke en leerzame dag.

Meer info m.b.t. Constant Beerden: www.beerden-collard.net/


"Vrije tijd weten te benutten is het resultaat van cultuur en opvoeding."
Bertrand Russel

Toevallige ontmoetingen (1)

Vrijdag 24 april 2009. Samen met mijn partner een bezoekje aan Heerlen gebracht. Even tijd voor elkaar, want vaak komt het er niet van, wegens afspraken, vergaderingen, cursussen, etc.

In het restaurant van de Hema komen we in gesprek met een aardige meneer. Het gesprek gaat over het leven, de hardheid, de oneerlijkheid van de economie en de uitsluiting van mensen. We zijn het er hartgrondig over eens, dat iedereen recht heeft op werk en waardering in een maatschappij als de onze.

Onze gesprekspartner, Dhr. Hoogakker, blijkt een gepassioneerd schilder/tekenaar/kunstenaar.
Hij nodigt ons spontaan uit om de kunstwerken bij hem thuis te komen bekijken. En inderdaad: zijn werk is echt de moeite waard (zie de foto’s hierboven).

De heer Hoogakker vindt het moeilijk om expositieruimten te vinden in Parkstad. Graag zou hij in contact komen met andere kunstenaars & creatievelingen, evenals met mensen die nog ideeën of suggesties hebben m.b.t. expositieruimte(n).
Uiteraard kunt u óók contact met hem opnemen, als u serieus geïnteresseerd bent in zijn werk.
Het telefoonnummer is: 045 - 5714878 (s.v.p. tussen 20 en 21 uur bellen).

De St. Joep-markt

Op 19 maart is het de naamdag van Sint-Jozef (de welbekende timmerman uit Nazareth).
Het is dan altijd gezellig druk in de Sittardse binnenstad. Markthandelaren met een vlotte babbel vieren de "hoogtijdag van Pecunia". Menige euro gaat over de toonbank, om maar eens een cliché te gebruiken. Humor kan deze handelaren echt niet ontzegd worden. Equivalenten van goed, beter en best vliegen door de lucht.
Bij een café met een floristische naam, drinken we een lekkere kop koffie en een paar deuren verder verorberen we een broodje zalmsalade en een uitsmijter. Om vervolgens weer voldaan naar de auto terug te wandelen. Spontaan besluiten we de Kollenberg omhoog te lopen, langs de Rosakapel.

Sittard heeft een totaal ander karakter dan de Parkstad of Maastricht en het omringende heuvelland. Sittard lijkt te groeien, terwijl Parkstad met leegstand kampt. Ik hoop maar, dat het landschap rondom het huidige Sittard niet verder aangetast wordt door nieuwbouw van woningen.
Het mooiste zou zijn: sloop van krotten en verpauperde rotzooi, en dit vervangen door (mooie!!!) woningen die aansluiten bij het uiterlijk van de talloze historische panden in de Sittardse binnenstad. Voor verschillende mensen met nét zo verschillende inkomens (van zeer bescheiden tot iets royaler). Maar let s.v.p. erop dat de bouwstijl elegant en harmonisch is. Dus géén vloekende vormen en/of kleuren gebruiken!

Ik ben overal-en-nergens thuis. Geboren in Brunssum, opgegroeid in Schinveld. En daarna via Heerlen in Kerkrade terechtgekomen. Gewerkt bij meer dan 10 verschillende bedrijven en nu alweer 5 jaar werkzaam bij een gemeente in westelijk Zuid-Limburg. Ik bén en vóel me letterlijk "Reiziger in Limburg".
Behoeftes van mensen zijn universeel. Rust, Ruimte en Gezelligheid. Elke stad of dorp is uniek op zijn eigen wijze, ook al moet er soms het-één-en-ander bijgeschaafd en/of verbouwd worden. Persoonlijk bekijk ik alles als toerist en denk er het mijne van (zowel positief als negatief).

Limburg is een mooie provincie met veel verscheidenheid en diversiteit. Houden zo!


Hier enkele cijfers over de regio die voor zichzelf spreken:

Maastricht:
122.094 inwoners op 60,06 vierkante kilometer.
Sittard-Geleen:
96.250 inwoners op 81,41 vierkante kilometer.
Heerlen:
91.528 inwoners op 45,72 vierkante kilometer.
Kerkrade:
49.322 inwoners op 21,94 vierkante kilometer.
Brunssum:
29.632 inwoners op 17,30 vierkante kilometer.
Onderbanken:
8.396 inwoners op 21,24 vierkante kilometer.

(Bron: Limburgse Almanak 2008)

Deformaties

Deformatie

Iedereen beïnvloedt iedereen. Je gezin, je familie, de stad en wijk waarin je woont. Maar ook de tijd waarin we leven. Het ongebreidelde feesten van sommigen is voorlopig voorbij. Geld is aanzienlijk minder voorhanden. AIDS zorgde voor een einde aan de decadentie in de homo én heterowereld. De kredietcrisis zorgt ervoor dat mensen hun relatie(s) misschien nog een kans geven. Ik hoop dat waarden als welzijn belangrijker worden dan welvaart.

Ik ben opgegroeid in een meelevend katholiek gezin. En ik voel nog steeds de verbondenheid met de katholieke kerk. Ben echter wars van de "politieke structuur" van deze kerk. Maar de kerkelijke gemeenschap heeft anderzijds ook een waarde. Ik hoop samen met mijn vriendin oud te worden. Natuurlijk lijkt het gras vaak groener aan de andere kant van de heuvel. Maar net zo vaak zie je pas achteraf wat voor "waardevols" je in eigen handen hebt.


Beroepsdeformatie

Waarschijnlijk hebben veel mensen daar ongemerkt last én lust van.
Thuis aangekomen heb ik, voordat ik ga eten, al mijn post doorgenomen. Hetgeen ik óók doe aan het begin van mijn werkdag. Tevens merk ik dat ik (vanuit mijn politieke interesses) bij het begin van een reclameblok op TV snel naar Teletekst pagina 101 zap. Om even het nieuws te kunnen lezen. Waarschijnlijk zullen mijn collega’s ook een soortgelijk gedrag vertonen, in relatie tot hun mailbox.

Een krantenabonnement vind ik nogal prijzig en zodoende lees ik de krant vaak in de bibliotheek en soms bij de friture en de Chinees. Veel leestijd heb ik in de trein. Daar heb ik al menig raadsstuk doorgenomen.

Waarschijnlijk zijn er véél meer deformaties, dan alleen de "beroepsdeformatie". Bijvoorbeeld: voetballiefhebbers die bij elk feestje (standaard) informeren naar de radio of de TV. Of mensen die alleen over hun werk kunnen praten en er 200% van overtuigd zijn dat "werkzoekenden" niks (of niks interessants) te vertellen hebben…

Weblogs (1)

Ik heb tot nu toe een aanzienlijk aantal bijdrages geplaatst. Geen idee wie mijn "publiek" is. De teller geeft mij aan, hoeveel mensen de site bezoeken. Maar wát het effect is?! En óf het effect heeft?! Voor u een weet; voor mij een vraag…

Abdelkader Benali vergeleek in het TV-programma "Schrijvers op de veranda" (van Rick Felderhof) het schrijven van romans met (marathons) lopen. De beloning wordt zo lang mogelijk uitgesteld. Applaus krijg je niet meteen en direct. En meestal is het zeer bescheiden te noemen.
Een marathon vergt veel training. Je persoonlijke leven moet je minimaal een half jaar (kunnen) inpassen in hardloopschema’s. Om een boek te schrijven en te corrigeren, heb je een soortgelijke discipline nodig.

Weblogs schrijven is eerder sprinten, dan marathons lopen. Kort en bondig. Ik probeer verschillende takken van literatuur uit. Poëzie, weblogs en reisverslagen. Ik zie mijn blog als een soort speeltuin, waarin ik kan experimenteren met schrijven.

In "Nobiles" nr. 8 van 2007 (een blad voor studenten) las ik de quote van studente Grytsje Klijnstra: "De reacties vind ik belangrijker dan het aantal bezoekers van mijn site". Klijnstra’s blog is overigens te lezen op: http://www.bloodyhell.nl/
Vervolgens wordt Jop de Vrieze (ook 24 jaar) opgevoerd. "Schrijven heb ik echt nodig; het is mijn uitlaatklep. En eigenlijk ook een "inlaadklep" (http://jopinie.hyves.nl)/.
En tenslotte Nynke de Jong (22 jaar): "Ik zet een personage neer: een klein deel van mij dat wordt uitvergroot" (http://www.nynkeslog.blogspot.com/).

Het Limburgs Dagblad schreef een aardig overzichtsartikel over weblogs: "Iedere hersenscheet op het internet".