The loneliness of the long-distance-runner

Je hoofd moet leeg zijn om met een verhaal te kunnen komen. Het probleem van schrijvers is meestal niet dat ze te weinig aan inspiratie en indrukken hebben, maar eerder te veel.

Hardlopen dwingt je, indrukken van buitenaf te beperken tot het denken over de hard- of mulheid van de grond waarover je loopt, de groep waarin je loopt, je hartslag en/of je snelheid. Je gedachten worden meer basic. Eén van de weinige momenten dat het denken "stopt". Van verstand naar gevoel: de intense liefde tussen jezelf en het landschap.

Emoties vertroebelen vaak de vergezichten. Net als je veel moeite hebt gedaan om een berg te beklimmen, blijkt op de top een dichte mist te hangen.
Ook je innerlijke kracht kent barrières en tegenslagen. Werkloosheid, racisme, haat, miskenning en intolerantie; ze komen vaak op ons pad. Mijn interesse in kunst en cultuur bijvoorbeeld, past niet bij mijn inkomensgroep. Mijn ideeën over goed management kan ik nóóit toepassen, omdat ik een dergelijke functie niet bekleed.
Hoe kun je leven met onvolkomenheid? De hemel op aarde blijft altijd een poging tót een "hemel op aarde".

Zondag 14 juni 2009. Maastrichts Mooiste. 15 Kilometer hardlopen door de Maastrichtse binnenstad, om vervolgens onderweg naar Kanne (B) & Chateau Neercanne een mentale dood te bereiken. Voortvarend ging ik van start. De eerste 5 kilometers liep ik in 23 minuten & 19 seconden, de tweede 5 kilometer vervolgens al in 28 minuten & 44 seconden, en tenslotte de laatste 5 km in 29 minuten & 15 seconden. Het zweet gutste over mijn rug. De broeiende warmte deden me (figuurlijk) ontploffen. Ik wilde te veel en kón te weinig. In arren moede liep ik de berg op. De snelheid tussen wandelen en rennen werd nihil. Darmen die hun beklag deden. Ik was weer eens in de val gelopen van te véél willen in te weínig tijd.
Gelukkig gebaarde een meisje me, om haar te volgen voor de laatste 3 kilometers. En met mijn laatste krachten sleepte ik mezelf over de Maastrichtse kasseien, richting finish. Eindelijk! Daar was de eindstreep. Totaal leeg en uitgeput liep ik terug, over de Maasbrug, richting Platte Zaol. Blij dat ik de eindstreep tóch had gehaald! De grootste en moeilijkst te overwinnen tegenstander ben je áltijd zélf.

Toch voelde ik mezelf enkele uren later, toen de energie weer enigszins terug was, trots op mijn prestatie. Weliswaar van een ander kaliber dan het jaar ervóór. Destijds: 1 uur & 15 minuten; nu: 1 uur, 21 minuten.
Mijn naam is dit jaar verkeerd genoteerd op het wedstrijdformulier. Dus waarschijnlijk zal nooit iemand weten wie er nu werkelijk achter deze tijd schuilgaat……

Het naakte bestaan (2)

Body’s & bolides

Er zijn mensen die zonder bravoure of lawaai de aandacht trekken van alle aanwezigen. Dit is een soort charisma, maar heeft voorál met non-verbale zaken te maken. Mensen zijn meer op non-verbaal gedrag gericht dan men wil toegeven. Rechtop lopen is ook zoiets. Natuurlijk is dit erg belangrijk voor je rug, maar ook belangrijk in de communicatie. Je mag gezien worden; je mag ruimte innemen.

Ruud Gullit stelt dat het als voetballer belangrijk is, hoe je het veld opstapt. Jezelf groter en imposanter maken. Ruimte innemen.
Testosteron is niet áltijd een negatief hormoon. Bij een sollicitatiegesprek wil jij die baan hebben. En dit moet je ook non-verbaal uitstralen.
Ik denk dat kinderen & jong-volwassenen zelfverzekerd maken, één van de taken van het onderwijs is. Hoe vaak zijn er super-intelligente mensen, die niet tot hun recht komen en zodoende ook zichzelf als "product" niet kunnen verkopen. Ook in de muziekwereld hebben niet alleen de bésten een hit, maar óók degenen die een goede uitstraling en dito management hebben. "De verbeelding aan de macht".

Zelfverzekerdheid heeft een negatieve bijsmaak als deze overgaat in arrogantie. Net zoals een combinatie van een auto-met-caravan die met 120 km/h langs luxe-auto’s scheurt en zelfs gevaarlijk heen-en-weer zwiept en andere auto’s snijdt (zoals laatst weer eens op de A2: een Belgische personenwagen-met-aanhangsel én een Duitser met soortgelijk sleurhut-geval (kenteken: AC-N 4214). Dit waren nu écht twee gevallen van "de goden verzoeken".

Dominante mensen zijn mensen die niet luisteren en enkel een podium zoeken voor hun eígen verhaal. Ook als de toehoorders al vier maal zijn afgehaakt. Deze mensen zijn vaak enthousiast over materiele zaken. Hun auto moet de aandacht trekken en vasthouden. Aandacht die ze het liefst zélf hadden gewild. Kings of the Road?

Het naakte bestaan (1)

Anita Witzier daagt mensen uit om zich "esthetisch naakt" te fotograferen voor het goede doel. Waarschijnlijk geïnspireerd door de Engelse film Calender Girl’s. Stijlvol in beeld gebracht door de Katholieke Radio Omroep.
Jezelf figuurlijk blootgeven is soms pijnlijker en intiemer dan letterlijk "uit de kleren gaan."

Mijn (nog te verschijnen) boek zal een mix tussen werkelijkheid en eigen interpretatie worden. Je bekijkt immers alles vanuit je eigen perspectief.

Een leidinggevende die een ondergeschikte vraagt "Hoe gaat het met jou?", kan deze vraag vanuit oprecht interesse stellen. Maar hij kan deze vraag óók stellen, omdat hij dit heeft geleerd in een managements-cursus (dus als praktisch toegepast psychologisch trucje).
Hoogst zelden zal de ondergeschikte de tegenvraag stellen: "En hoe gaat het met jou?"

Een tijd geleden las ik een verhaal, dat mij intrigeerde.
Een moslimgeleerde werd moe van de vragen die een journaliste hem stelde over zijn geloof. "Kleed je maar uit", reageerde hij boud. Dit bracht bij diezelfde journaliste een behoorlijke schok teweeg.
Vervolgens zei hij eerlijk: "Mijn relatie met god is zó intiem, dat ik mezelf met het uitleggen ervan, mezelf totaal naakt voel."

Misschien is geloof (in wát dan ook), gewoonweg niet in woorden te vangen.
Ieder mens heeft wel iets, dat heilig voor hem of haar is. Ons lichaam is universeel. Het is een tempel, die naar mijn mening ook als zodanig behandeld moet worden. De mens is een samenspel van Geest, Lichaam & Verstand. Daarom heb ik diep respect voor élke godsdienst en/of levensovertuiging.

In de letterlijke naaktheid van de mens, vallen alle verschillen tussen rangen en standen weg. Naakt zijn we allemaal hetzelfde. En nét zo kwetsbaar. In Mekka zijn de pelgrims gekleed in witte gewaden, zodat niemand beter, mooier of imposanter kan lijken dan een ander. Iedereen is op dat moment gelijk voor Allah.

Een generaal, die zijn uniform niet draagt, valt totáál niet op. De "Hauptman van Köpenick" was een dakloze verschoppeling. Hij maakte zichzelf tot generaal, door het aantrekken van een imposant uniform (inclusief allerlei versierselen), voor een prikkie gekocht op de zwarte markt. In het autoritaire Pruisische rijk was men blijkbaar gevoelig voor dergelijke suggestie.
Ook Jan-Peter Balkenende zou niet echt opvallen als hij door Amsterdam of Utrecht zou lopen in een shabby trui en spijkerbroek.

Spencer Tunick fotografeerde honderden naakte mensen in Hollandse landschappen.
Grote mensenmassa’s: jong, oud, strak of uitgezakt, het maakte hem niets uit. De beelden spreken van enorme kwetsbaarheid en moed. Het tijdschrift "Hollands Diep" spreekt van het "ontwapende lichaam".

De mens is een versierde aap. In mijn boek heb ik geschreven over de "sauna-democratie". Democratie is vooral bedoeld om iedereen een eerlijke en gelijke kansen te geven.
In de naaktheid van de mens vallen de onderlinge verschillen weg. De schepper heeft ons allen gelijk geschapen. Bovendien hebben we het nódig om onze positie in het leven af en toe te relativeren, en elkaar als mens te zien. Naakt en kwetsbaar. Gelijk maar niet gelijksoortig bedeeld in kennis, kunde en kansen. Er is geen verschil tussen jou en mij, maar tóch zijn we niet precíes hetzelfde.

We wonen in deze Lage Landen met 16 miljoen mensen op een kluitje. Iedereen heeft een ander leven en ziet het leven vanuit een ander perspectief. Een goed gesprek kan vaak moeilijk zijn.
De discussie m.b.t. het dragen van hoofddoekjes (door vrouwen die werken in een openbare functie) is actueel. Maar je zou het dan óók kunnen hebben over andere levensstijlen of
-overtuigingen, die té dominant zouden kunnen overkomen bij een groot deel van de bevolking. Bijvoorbeeld het dragen van "te blote" kleding of het hebben van zichtbare tatoeages.

Maar… bekeken vanuit de privé-sfeer: topless zonnen op het strand moet eigenlijk nét zo goed kunnen, als het dragen van een hoofddoek. Evenals lesbo- of homostellen die hand in hand door de stad wandelen. Ik geloof in een Nederland waar dit zou moeten kunnen.

Laten we elkaar respecteren, en niet beoordelen om wíe of wát we zijn en hoe we eruit zien.

1 mei (2)

Werk is een noodzakelijk kwaad, maar voor veel mensen vaak óók een levensinvulling. In de psychiatrie is de arbeidstherapie per toeval ontdekt, dus ik denk zéker dat werk heilzaam kan zijn. Veel mensen die vanwege psycho-sociale problemen verplicht thuis zitten, zouden graag nuttig werk willen doen. Dit zou toch mogelijk moeten zijn, maar daarvoor moet het economisch bestel op de schop.

Ik las in het blad ZOZ (http://www.omslag.nl/) een pleidooi voor een basisinkomen. De Vereniging Basisinkomen is nieuw leven ingeblazen; met name om zinvol werk te creëren, in combinatie met een radicale herziening van het belastingstelsel.
Het invoeren van een basisinkomen hoeft nauwelijks geld te kosten (http://www.basisinkomen.nl/). Men verwijst in het artikel naar een rapport van het kenniscentrum Nicis Institute (november 2008), dat het € 537.000,- kost, om een werkzoekende op dit moment aan een vaste baan te helpen. Het rapport is overigens op te vragen via http://www.nicis.nl/.

Helen Mees (econome en lid van de PvdA) stelt dat arbeid in Nederland te duur is. Vooral als dit een belemmering is voor méér kansen voor laaggeschoolden. Ze verwijst naar de New-Yorkse economie, waarbinnen zelfs illegalen tóch een bestaan kunnen opbouwen. Er is minder wetgeving m.b.t. het starten van een bedrijf en ook minder sociale premies. Kortom: een kanseneconomie. Mees noemt vooral de 24-uurs-economie, waarbinnen er veel dienstverlenings-aanbod is (metafoor: nagelstudio’s).

1 mei (1)

1 mei is voor veel Nederlanders niets anders dan de dag ná Koninginnedag. De lading die deze dag heeft in Turkije, Frankrijk of Duitsland heeft ie in Nederland niet. Net zoals bij kerkelijke feestdagen, is het voor de meeste mensen niets anders dan een vrije dag. Niet werken of lekker shoppen in Heerlen. Ik betreur de rellen zoals die in Berlijn en Hamburg waren dit jaar. Dit heeft immers niks met de arbeidersbeweging te doen.

Toch wil ik stilstaan bij arbeid & de arbeidersbeweging. Maastricht kent een traditie. Door de fabrieken van Regout was er al vroeg sprake van vakbonden en socialisme. De regio Kerkrade - Heerlen kende het een beetje vanuit de mijnindustrie & mijnwerkers.

Er zijn maar enkele mensen die hart hebben voor de maatschappelijke zaak. Dat er veel wetgeving rondom werk is gekomen, is de verdienste van mijn opa’s generatie. Dat waren de mensen die gevochten hebben voor betere en socialere wetgeving. Wíj moeten deze verworvenheden nu blijven koesteren en verdedigen. Want anders werken we weer tot 67 jaar. Terug bij af. En wat wordt dán het minimumloon?
Zoals in de jaren zestig de kerken leegliepen, zo lijkt het nu te gaan met de maatschappelijke betrokkenheid.

Goethe schreef in het verleden: "Werk, en de vreugde komt vanzelf". Hij heeft gelijk én ongelijk. In Nederland gaat de kredietcrisis waarschijnlijk aan je voorbij, als je je baan kunt behouden. Maar hierin zit tegelijkertijd ook het probléém voor vele mensen.

Eupen

Eupen is een Belgisch stadje waar Duits gesproken wordt. Goed te bereiken vanuit Parkstad en Aken. De snelweg brengt je in pakweg een half uurtje naar dit alleraardigst stadje vol "vergane glorie". Door het heuvelachtige landschap is het centrum verdeeld in een "Oberstadt" en "Unterstadt". Met vele terrasjes waar motorrijders, wielrenners en andere toeristen kunnen genieten van een koel Belgisch biertje of een lekker kopje koffie.
Achteraf gezien was het absoluut de moeite waard om in Eupen te gaan kijken. Eupen is, zoals vele gemeenten in Zuid-Limburg, een stad waar veel dagjesmensen komen.

In de jaren 60 en 70 was dit een hobby van menige "dagtoerist": touren door het heuvelland.
Het prototype van de Zondagsrijder.
Ik persoonlijk rijd niet graag. Ik arriveer liever op mijn bestemming. Nieuwsgierig rondkijken en sfeer proeven. En dat kun je niet, zittend in een auto of op een motor. De auto en de motor zijn voor mij enkel en alleen de middelen om ergens te komen…

Toevallig zien we, zittend op een gezellig terrasje, een bord, dat ons attendeert op een expositie. Nieuwsgierig als we zijn, besluiten we een kijkje te nemen.

Een dag later, surfend op internet, kom ik erachter, dat het de expositie "Glas" betreft, in het atelier Kunst & Bühne, Kirchstr. 17 (te Eupen).

Prachtige sculpturen van glas en steen van o.a. Constant Beerden, Christophe Genard en Hubert Carpentier. De kunstwerken van Constant Beerden kregen door zandstralen een eigen dimensie. Prachtige objecten.

De gastvrouw fêteerde ons nog (onverwachts) op een glas witte wijn.

Al met al was het een leuke en leerzame dag.

Meer info m.b.t. Constant Beerden: www.beerden-collard.net/


"Vrije tijd weten te benutten is het resultaat van cultuur en opvoeding."
Bertrand Russel

Toevallige ontmoetingen (1)

Vrijdag 24 april 2009. Samen met mijn partner een bezoekje aan Heerlen gebracht. Even tijd voor elkaar, want vaak komt het er niet van, wegens afspraken, vergaderingen, cursussen, etc.

In het restaurant van de Hema komen we in gesprek met een aardige meneer. Het gesprek gaat over het leven, de hardheid, de oneerlijkheid van de economie en de uitsluiting van mensen. We zijn het er hartgrondig over eens, dat iedereen recht heeft op werk en waardering in een maatschappij als de onze.

Onze gesprekspartner, Dhr. Hoogakker, blijkt een gepassioneerd schilder/tekenaar/kunstenaar.
Hij nodigt ons spontaan uit om de kunstwerken bij hem thuis te komen bekijken. En inderdaad: zijn werk is echt de moeite waard (zie de foto’s hierboven).

De heer Hoogakker vindt het moeilijk om expositieruimten te vinden in Parkstad. Graag zou hij in contact komen met andere kunstenaars & creatievelingen, evenals met mensen die nog ideeën of suggesties hebben m.b.t. expositieruimte(n).
Uiteraard kunt u óók contact met hem opnemen, als u serieus geïnteresseerd bent in zijn werk.
Het telefoonnummer is: 045 - 5714878 (s.v.p. tussen 20 en 21 uur bellen).