Recensie ‘Salto Mortale’ van Claire Polders
De roman "Salto Mortale", behandelt een modern en tevens klassiek thema. De achterflap formuleert het als volgt: "Een veelstemmige roman over moeders en dochters, over de angst voor de vrijheid en het verlangen naar onafhankelijkheid".
Als man is het soms moeilijk jezelf te verplaatsen in een vrouw. Met name in de verwachtingen die worden gesteld aan iemand als dochter zijnde. Maar beetje bij beetje lukte het me om mezelf met deze vrouwen te identificeren.
Het vijftal verschilt erg van elkaar. Zijn allen door een andere website en met andere verwachtingen naar dit vervallen kasteeltje gelokt. Alle vijf willen ze iets anders leren.
De mystiek van de plek houdt de vrouwen in zijn ban. Boodschappen op de muur vertellen, hoe ze het kasteel het beste kunnen restaureren. Maar durft men deze boodschappen ook te negeren?
Ook een gevonden dagboek, waarin de vorige bewoonster schrijft hoe ze de zekerheid van een huis dreigt te verliezen, speelt een grote rol.
De vrouwen zijn totaal geïsoleerd en tot elkaar veroordeeld. Vijf individuen, die uiteindelijk zichzelf her-ontdekken.
In eerste instantie wil men liever "oppervlakkig" blijven ten opzichte van elkaar, onder het motto: "Laat niet te veel van jezelf zien". Maar gaandeweg komt er meer openheid en vertellen ze elkaar hun dromen. Tot hun verbazing lijken ze méér op elkaar, dan ze eigenlijk hadden gedacht.
Het boek verloopt in het algemeen erg traag, maar geeft een goede en levensechte beschrijving van de vijf vrouwen. Persoonlijk lees ik liever verhalen die iets "sneller" zijn geschreven. Maar als je tot rust wilt komen, is dit een aanrader!
zondag 17 januari 2010
zaterdag 2 januari 2010
Erotiek
Patrick Swayze versus Madonna
De seksualiteit spat van de televisie. Verleiding alom in het straatbeeld. Mensen zijn zich soms niet en soms erg bewust van hun aantrekkingskracht. Het spel van de verleiding. Ook deze wereld kent zijn iconen, zoals de onlangs overleden Patrick Swayze. Mijn vrouwelijke klasgenoten op de middelbare school dweepten met deze filmgod. Wij als pukkelige tienerjongens konden hier niet aan tippen bij onze vrouwelijke klasgenoten.
Vooral toen de film "Dirty Dancing" in 1987 een hit werd. Maar ook in "North & South" speelde Swayze de schitterende karakterrol van Orry Main. Unchained Melody (uit de film "Ghost") en pottenbakken zal nooit meer hetzelfde zijn.
Patrick was een solide man, die 34 jaar lang trouw was aan zijn vrouw. Zij was de inspiratie voor het nummer "She’s like the wind". Swayze stond symbool voor de man als trouwe metgezel.
Een tijdje later was er alweer een nieuwe ster aan het firmament: John Bon Jovi.
Mannen hadden het moeilijker om een sexy vrouw te kiezen als icoon. Vrouwen als Madonna waren net in opkomst.
Madonna. Een mystieke en exhibitionistische vrouw. Speelde met haar imago en veranderde steeds; de vlinder veranderde steeds van kleur. Van "onschuldig meisje" tot "vrijgevochten punk" en vervolgens tot de "lady of control" (de vrouw die alle regie in handen heeft). Ze balanceerde op de rand van decadentie en extravaganza. Porno als design.
Andere artiesten beschouwden eenzelfde soort decadentie en extravaganza als belediging of beschuldiging. Madonna zag het als compliment én handelsmerk. Met beelden van darkrooms in haar video’s ging Madonna dáár verder, waar controversiële vrouwen als Frida Kahlo stopten. De vrouw was nog nooit zo bewust van haar seksualiteit.
De seksualiteit spat van de televisie. Verleiding alom in het straatbeeld. Mensen zijn zich soms niet en soms erg bewust van hun aantrekkingskracht. Het spel van de verleiding. Ook deze wereld kent zijn iconen, zoals de onlangs overleden Patrick Swayze. Mijn vrouwelijke klasgenoten op de middelbare school dweepten met deze filmgod. Wij als pukkelige tienerjongens konden hier niet aan tippen bij onze vrouwelijke klasgenoten.
Vooral toen de film "Dirty Dancing" in 1987 een hit werd. Maar ook in "North & South" speelde Swayze de schitterende karakterrol van Orry Main. Unchained Melody (uit de film "Ghost") en pottenbakken zal nooit meer hetzelfde zijn.
Patrick was een solide man, die 34 jaar lang trouw was aan zijn vrouw. Zij was de inspiratie voor het nummer "She’s like the wind". Swayze stond symbool voor de man als trouwe metgezel.
Een tijdje later was er alweer een nieuwe ster aan het firmament: John Bon Jovi.
Mannen hadden het moeilijker om een sexy vrouw te kiezen als icoon. Vrouwen als Madonna waren net in opkomst.
Madonna. Een mystieke en exhibitionistische vrouw. Speelde met haar imago en veranderde steeds; de vlinder veranderde steeds van kleur. Van "onschuldig meisje" tot "vrijgevochten punk" en vervolgens tot de "lady of control" (de vrouw die alle regie in handen heeft). Ze balanceerde op de rand van decadentie en extravaganza. Porno als design.
Andere artiesten beschouwden eenzelfde soort decadentie en extravaganza als belediging of beschuldiging. Madonna zag het als compliment én handelsmerk. Met beelden van darkrooms in haar video’s ging Madonna dáár verder, waar controversiële vrouwen als Frida Kahlo stopten. De vrouw was nog nooit zo bewust van haar seksualiteit.
dinsdag 27 oktober 2009
Eilanden (1)
Boudewijn Büch leed aan islamanie (dwangmatig eilanden bezoeken). Hij bezocht veel eilanden die voor zon- en strandvakanties totaal ongeschikt waren, maar hij had wél altijd een enthousiast verhaal.
Australië zocht voor een eiland aan haar kust een enthousiast PR-mens.
Belangrijkste taken voor de verzorgers van het eiland zijn: duiken, zwemmen, varen en vliegen rond de eilanden in het Great Barrier Reef. Oh ja, en af-en-toe een stukje voor de weblog schrijven over je belevenissen in het paradijs. Het salaris? Zo’n 150.000 Australische dollars voor zes maanden. Niet zo gek, dat maar liefst 35.000 mensen solliciteerden op deze buitengewone baan.
De Britten (en dan vooral Margareth Tatcher) leden eveneens aan een vorm van islamanie. Thatcher was ervan overtuigd dat "Britain Rules the Waves".
In de jaren tachtig was deze "fobie" nog steeds niet voorbij. Ze begon een oorlog met Argentinië om een eilandengroep (de Falkland-eilanden), met daarop vooral veel schapen en verder slechts een handjevol Britse onderdanen.
Nederland joeg velen de dood in voor Nederlands Indie in de jaren vijftig. Alleen de CPN durfde deze waanzin aan te kaarten. U begrijpt dat ik geen fan kan zijn van Maragreth Tatcher en het kabinet ….
Australië zocht voor een eiland aan haar kust een enthousiast PR-mens.
Belangrijkste taken voor de verzorgers van het eiland zijn: duiken, zwemmen, varen en vliegen rond de eilanden in het Great Barrier Reef. Oh ja, en af-en-toe een stukje voor de weblog schrijven over je belevenissen in het paradijs. Het salaris? Zo’n 150.000 Australische dollars voor zes maanden. Niet zo gek, dat maar liefst 35.000 mensen solliciteerden op deze buitengewone baan.
De Britten (en dan vooral Margareth Tatcher) leden eveneens aan een vorm van islamanie. Thatcher was ervan overtuigd dat "Britain Rules the Waves".
In de jaren tachtig was deze "fobie" nog steeds niet voorbij. Ze begon een oorlog met Argentinië om een eilandengroep (de Falkland-eilanden), met daarop vooral veel schapen en verder slechts een handjevol Britse onderdanen.
Nederland joeg velen de dood in voor Nederlands Indie in de jaren vijftig. Alleen de CPN durfde deze waanzin aan te kaarten. U begrijpt dat ik geen fan kan zijn van Maragreth Tatcher en het kabinet ….
zondag 4 oktober 2009
Dierendag (3)
Een traditionele dierenliefhebber kan ik mijzelf niet noemen. Thuis bij mijn ouders hielden we goudvissen en kanaries. We waren niet anti-dieren, maar een hond of kat zou nooit aangeschaft worden. Ik hou van de natuur en ben bewust bezig met het milieu, voor zover ik dit kán.Maar ik ben wél van mening, dat andermans dieren mij geen overlast mogen bezorgen. En dan doel ik op zaken als hondepoep op de stoep en kattedrollen in de tuin.
Vooral de hondenpoep zit de gemeenteraad in Kerkrade erg hoog. In gewoon Nederlands kun je dat vertalen met: "boetes schrijven".
Het zou een goed idee zijn, om onder "kwijtschelding van gemeentelijke belastingen" ook de hondenbelasting (voor de eerste hond!) te impliceren. Een idee dat al eens is geopperd in de gemeenteraad. Met name als een kleine tegemoetkoming voor mensen met een smalle beurs. Ook gezien het feit, dat er veel mensen zijn die bijvoorbeeld geen gebruik (kunnen) maken van budgetten voor culturele bijeenkomsten (theater, bioscoop, etc.).
Een kat vind ik trouwens interessanter dan een hond. Een kat gaat zijn eigen weg en laat zich niet commanderen. Een kat heeft iets aristocratisch, ja, zelfs iets anarchistisch over zich.
Martin Gaus zal hier waarschijnlijk heel anders over denken.
We moeten natuur en milieu weer onvoorwaardelijke voorrang geven. De financiële wereld zit flink in het slop. Nieuwbouwprojecten die vertraging oplopen of zelfs afgeblazen worden, betekenen een adempauze voor de natuur en het milieu in ons land. Natuurlijk zijn er altijd een aantal belanghebbenden die dit niet leuk vinden, maar vriendelijk zijn voor natuur en milieu betekent niet persé dat je er financieel gezien niks mee opschiet. Het kan zelfs veel werkgelegenheid opleveren.
Ook is het prima, dat er meer discussie komt over alternatieve energiebronnen. Zeker nu al jaren bekend is, dat de olievoorraden niet eindeloos zijn en kernenergie levensgevaarlijk afval oplevert. Bovendien is de verbranding van olie (en oliegerelateerde producten zoals benzine, diesel, stookolie, etc.) erg slecht voor het broeikaseffect. En uiteindelijk hebben we maar één aarde, met maar één enkele dampkring. Die we ook maar één keer naar de klote kunnen helpen!
(wordt vervolgd…)
maandag 31 augustus 2009
Bloemen uit Berlijn
Het beroep van mijn vriendin bestaat uit het woord. Niet in mooie zinnen op papier, maar gewoon bondig en duidelijk uitgesproken door een microfoon van een headset. Zakelijk en in het Duits. De taal van Goethe maar ook van Udo Lindenberg.
Ze werkt voor een Duits automerk, waar zij de contacten onderhoudt met klanten en lokale dealers. Een ster aan het firmament van luxe en weelde.
Door de drukte in het callcenter lijkt de nabijheid van degene aan de andere kant van de lijn soms groter dan die van de zwoegende collega aan de andere kant van het geluidsabsorberende scherm.
Af en toe geeft ze een teken van (mede)leven richting haar collegae. Een klein gebaar of gewoon een oprechte glimlach. Maar vaak komt de boodschap niet tot aan de andere kant. Omdat het paar ogen, voor wie de boodschap is bedoeld, vastgeklonken zit aan het beeldscherm. Een "legbatterij" van informatie-verstrekkers.
De intensiteit van de telefoongesprekken variëren van oppervlakkig tot confronterend tot huiveringwekkend. Een klant vraagt of het mogelijk is, om de (nog te leveren) bolide te voorzien van een snelheidsbegrenzer, zodat zijn vrouw slechts 40 kilometer per uur kan rijden met het ding. "Ze heeft namelijk geen rijbewijs". Mijn vriendin kan een opkomende lachbui ternauwernood onderdrukken. Wat moet ze hierop antwoorden?
Een norse man belt op. Herr Mayer uit Berlijn. Boos en vooral teleurgesteld over de service. Door gerichte vragen te stellen, verandert de ondertoon van het gesprek. Van het ene op het andere moment is zijn slechte humeur verdwenen. Hij verontschuldigt zich zelfs nog voor zijn kwaadheid van zonet. Zijn stem intrigeert haar. "Eigenlijk best een mooie radiostem".
Met een vleugje zinnelijkheid. Zal ze mij thuis iets vertellen over deze telefonische "flirt"?
Thuis op de computer "googled" ze zijn naam. "****** Mayer, Berlin" tikt ze in. Binnen 4 seconden komt ze op een website terecht, waar Herr Mayer zich ontpopt als zijnde ingenieur. De foto ernaast valt niet tegen. Al gauw wordt duidelijk dat er ook een "Frau Mayer" bestaat. En twee leuke tienerdochters.
Een dag later krijgt vriendin een telefoontje van de receptie. Of ze even "naar beneden" wil komen.
Ze krijg een enorme bos rozen in haar armen gelegd. Verbazing en verwarring. Of misschien wel verbijstering? Ze kijkt op het kaartje dat aan de bos vastzit. De tekst is kort en veelzeggend: "Vielen Dank! M***** Mayer". Ze voelt haar wangen rood kleuren. Net zo rood als de rozen die ze in haar arm houdt.
Iedereen kijkt verbaasd in haar richting, als ze weer binnenkomt. Wat een sensatie! Ze voelt zichzelf de rest van de dag een soort kermisattractie. Iedereen wil weten, wie die prachtige bloemen heeft laten bezorgen. Ze doet het maar af met "Van een stille aanbidder gekregen". De fantasie van de collega’s slaat bijna op hol. Oók goed. Laat ze maar gissen…
’s Avonds krijg ik te horen, dat zij ondanks dit verrassende intermezzo dik tevreden is met haar eigen "Jan Doorsnee", die haar positief stimuleert en met beide benen op de Limburgse grond houdt. Maar de herinnering aan die aardige Herr Mayer, die zal ze haar hele leven met zich meedragen…
Ze werkt voor een Duits automerk, waar zij de contacten onderhoudt met klanten en lokale dealers. Een ster aan het firmament van luxe en weelde.
Door de drukte in het callcenter lijkt de nabijheid van degene aan de andere kant van de lijn soms groter dan die van de zwoegende collega aan de andere kant van het geluidsabsorberende scherm.
Af en toe geeft ze een teken van (mede)leven richting haar collegae. Een klein gebaar of gewoon een oprechte glimlach. Maar vaak komt de boodschap niet tot aan de andere kant. Omdat het paar ogen, voor wie de boodschap is bedoeld, vastgeklonken zit aan het beeldscherm. Een "legbatterij" van informatie-verstrekkers.
De intensiteit van de telefoongesprekken variëren van oppervlakkig tot confronterend tot huiveringwekkend. Een klant vraagt of het mogelijk is, om de (nog te leveren) bolide te voorzien van een snelheidsbegrenzer, zodat zijn vrouw slechts 40 kilometer per uur kan rijden met het ding. "Ze heeft namelijk geen rijbewijs". Mijn vriendin kan een opkomende lachbui ternauwernood onderdrukken. Wat moet ze hierop antwoorden?
Een norse man belt op. Herr Mayer uit Berlijn. Boos en vooral teleurgesteld over de service. Door gerichte vragen te stellen, verandert de ondertoon van het gesprek. Van het ene op het andere moment is zijn slechte humeur verdwenen. Hij verontschuldigt zich zelfs nog voor zijn kwaadheid van zonet. Zijn stem intrigeert haar. "Eigenlijk best een mooie radiostem".
Met een vleugje zinnelijkheid. Zal ze mij thuis iets vertellen over deze telefonische "flirt"?
Thuis op de computer "googled" ze zijn naam. "****** Mayer, Berlin" tikt ze in. Binnen 4 seconden komt ze op een website terecht, waar Herr Mayer zich ontpopt als zijnde ingenieur. De foto ernaast valt niet tegen. Al gauw wordt duidelijk dat er ook een "Frau Mayer" bestaat. En twee leuke tienerdochters.
Een dag later krijgt vriendin een telefoontje van de receptie. Of ze even "naar beneden" wil komen.
Ze krijg een enorme bos rozen in haar armen gelegd. Verbazing en verwarring. Of misschien wel verbijstering? Ze kijkt op het kaartje dat aan de bos vastzit. De tekst is kort en veelzeggend: "Vielen Dank! M***** Mayer". Ze voelt haar wangen rood kleuren. Net zo rood als de rozen die ze in haar arm houdt.
Iedereen kijkt verbaasd in haar richting, als ze weer binnenkomt. Wat een sensatie! Ze voelt zichzelf de rest van de dag een soort kermisattractie. Iedereen wil weten, wie die prachtige bloemen heeft laten bezorgen. Ze doet het maar af met "Van een stille aanbidder gekregen". De fantasie van de collega’s slaat bijna op hol. Oók goed. Laat ze maar gissen…
’s Avonds krijg ik te horen, dat zij ondanks dit verrassende intermezzo dik tevreden is met haar eigen "Jan Doorsnee", die haar positief stimuleert en met beide benen op de Limburgse grond houdt. Maar de herinnering aan die aardige Herr Mayer, die zal ze haar hele leven met zich meedragen…
vrijdag 28 augustus 2009
Architectuur (6)
Architectuur en ethiekVia FNV Mondiaal stuitte ik op weerzinwekkende grootheidswaan in Dubai. Het is fantastisch wat er in de Verenigde Arabische Emiraten gebouwd wordt. Bijvoorbeeld het Burj al Arab: een hotel in de vorm van het zeil van een Arabisch schip, gebouwd op een eilandje zodat de enorme schaduw van het gebouw niet over het nabijgelegen strand zou vallen.
De bouw van dit prachtige gebouw heeft een lelijke keerzijde. Rechten en veiligheidsregels worden met voeten getreden. Er is nog altijd geen duidelijkheid over 45 Indiase bouwvakkers die nog steeds gevangen zitten in Dubai. Ze werden beschuldigd van het organiseren van illegale bijeenkomsten, vandalisme én het schenden van de openbare veiligheid, nadat ze hadden deelgenomen aan een staking (voor betere werkomstandigheden). Dat leverde hun 6 maanden gevangenis op.
De werk- en leefomstandigheden van deze "gastarbeiders" zijn ronduit slecht te noemen. Stakingen worden door de Arabische regering beantwoord met deportatie of opsluiting.
De internationale bouwvakbond BWI roept op tot fatsoenlijke werk- en leefomstandigheden voor migranten in de Golfstaten en heeft de Verenigde Arabische Emiraten opgeroepen om de gemaakte afspraken binnen de International Labour Organisation (m.b.t. vrijheid van organisatie) te accepteren. Tijdens een bijeenkomst in Dubai heeft de Arabische regering toegegeven dat er veranderingen nodig zijn m.b.t. de arbeidswetten.
Al jazeera deed 3 maanden onderzoek naar de situatie van migrantenwerkers in de regio en maakte de documentaire "Blood, sweat & tears" (zie ook: http://www.bwint.org/).
Ik ben blij dat deze nieuwszender een kritische nieuwsmaker durft te zijn; ook in de Arabische wereld.
De Verenigde Arabische Emiraten zijn pas officieel opgericht in 1970. 80% van de 2 miljoen inwoners zijn Expats. Inwoners met beperkte burgerrechten. Ze mogen er hun geld verdienen, maar gezinshereniging is hier niet mogelijk, tenminste, als je geen Nederlandse voetbalcoach bent. De economie drijft op de 10% van de wereld-olie-reserves, die zich bevinden onder de woestijnbodem. Een lucratieve monocultuur. Abu Dhabi lijkt op een modern themapark. Niet-moslims kunnen lunchen tijdens de ramadan, mits dit voor de wél-moslims niet zichtbaar is.
Ook dichter bij huis zie je veel misstanden in de bouw (bijvoorbeeld: uitbuiting van Poolse arbeiders). We moeten gewoon kritisch durven te kijken naar onszelf.
(wordt vervolgd…)
zondag 9 augustus 2009
Het naakte bestaan (4)
Anita WitzierIn het weekblad Margriet schrijft Anita Witzier een column over haar leven. Maar door de commotie over het programma "Blootgewoon" wijdt ze een column aan haar nieuwe programma. Ze verbaasde zich over alle media-aandacht, nadat het persbericht wereldkundig was gemaakt.
De eerste vraag die werd gesteld is: "Ga jezelf óók bloot?" U begrijpt: die vraag komt als een volslagen verassing…
Verder valt iedereen over het deel "bloot" van Blootgewoon: de KRO en bloot, dat kán toch niet?
Waarom niet? We zijn toch allemáál (katholieken, protestanten, humanisten, atheïsten, moslims, joden, mormonen en boedhisten etc.) naakt ter wereld gekomen?!!
De KRO doet het vooral, om aandacht te vragen voor de Goede Doelen. Vooral het verhaal áchter de "bloot"-actie is van belang.
Mooie foto’s worden geschoten door Guy van Grinsven en Patricia Steur.
De betreffende aflevering had door de bijdrage van Guy een Limburgs tintje. De setting in de "steenkolenmijn" maakte het helemáál bijzonder.
Patricia zou daarnaast kunnen bewerkstelligen, dat vele mannen massaal de kalender gaan bekijken (en wellicht kopen), als de suggestie zou worden gewekt dat ook zíj (zonder textiel) voor de camera zou poseren.
Bij het woord "bloot" denk ik trouwens óók aan de (historische) foto’s van blote mijnwerkers onder de douche, die elkaar "poekelen". Poekele(n) is het woord dat de mijnwerkers bedachten voor het wassen van elkaars rug in het mijn-badhuis. Dit typeert heel kernachtig het "ko(e)mpel-gevoel".
Fotografen geven zichzelf daarentegen zelden of nooit bloot.
Sally Mann (die gisteren te zien was in "Het uur van de wolf") maakte schitterende foto’s van haar kinderen. Met een traditionele camera maakte ze kunstzinnige foto’s. Onschuldig en moederlijk. Time Magazine noemde haar een invloedrijke fotografe.
Ze kwam echter in opspraak omdat de kids soms naakt op de foto stonden. "Naakt" is een politiek item geworden. Het is niet langer onschuldig.
Het idee voor "Blootgewoon" kwam oorspronkelijk uit Spanje. De mediadirecteur van de KRO (Taco Rijssemus) was niet meteen dolenthousiast toen hij de beelden onder ogen kreeg. Degene die hem het programma aanbood, was echter vasthoudend en liet hem vervolgens een nieuwsitem zien over een Nederlandse vrouw, die een naaktkalender had gemaakt, nadat een vriendin van haar aan kanker was gestorven. Zij wilde, door zichzelf bloot te geven, iets goeds doen voor een stichting, die haar persoonlijk aan het hart lag.
Díe gedachte kwam dicht bij de kern wat de KRO wil uitdragen: plezier in het leven, in combinatie met het zorgdragen voor anderen.
Op 30 juli was de eerste uitzending van "Blootgewoon". De kalender is te koop via: http://webwinkel.kro.nl/
Abonneren op:
Posts (Atom)