Nog 1 week en dan is het paaszaterdag. Na 12 jaar wil ik weer eens de Kennedymars lopen. 80 km door het Limburgse laagland.
3 weken geleden heb ik (samen met mijn broer) de eerste "oefenwandeling" gelopen, van Heerlen naar Wittem. Gestart in Heerlen (Eikenderveld) en via Voerendaal, Klimmen, Ransdaal en Wijlre uiteindelijk ruim 4 uur later aangekomen op onze bestemming. Ons tempo zal tussen de 5 en 6 km/h zijn geweest (dus minimaal 17 km gelopen). Het Limburgse Heuvelland blijft venijnige bergjes hebben...
Voor mij was het de afsluiting van een drukke periode: de gemeenteraadsverkiezingen. Mijn partij (SP Kerkrade) stabiliseerde de zetel in de gemeenteraad die wij al hadden.
Enerzijds was de uitslag een teleurstelling, want er was veel tijd en energie gestoken in de campagne. Maar politiek is net zoals wandelen: het gaat vooral om uithoudingsvermogen. En onze boodschap zal iets langer nodig hebben, om mensen te bewegen op ons te stemmen. We zijn nou eenmaal geen populistische mooipraters, zoals andere partijen.
’s Ochtends was er nog een dun laagje sneeuw. Voor 5 maart was het eigenlijk veel te koud. De natuur lag zéker 2 weken achter op het gemiddelde weerbeeld. In Wittem aangekomen aten we een uitsmijter en dronken een kop koffie. Natuurlijk ook even een bezoekje gebracht aan de abdijkerk, om een kaarsje te branden. Want: dankbaar voor een goede lichamelijke gezondheid.
Onderweg zag je op straat nog allerlei resten van de lokale verkiezingscampagnes. Maar ook de totale uitgestorvenheid van de heuvelland-dorpjes viel mij op. 4 Maal zagen we de trein van Heerlen naar Maastricht voorbijracen. Vanuit Wittem is Maastricht nog maar 18 kilometer…
De terugweg ging via Eys en Simpelveld. Om 13.45 uur vertrokken we. Onderweg zag ik in Simpelveld de eerste sneeuwklokjes bloeien. Rond 16.00 uur was ik weer thuis. Dat wil zeggen dat ik de totale afstand in 8½ uur heb afgelegd. Met dien verstande, dat ik (vanaf het Roda-Stadion) richting Rolduckerveld (Kerkrade) liep, en mijn broer vanaf dit punt zijn reis vervolgde richting Heerlen.
In mijn hoofd voelde ik na thuiskomst een "meditatieve leegte". Een periode van geestelijke drukte kun je het beste afsluiten met lichamelijke activiteit, zoals sport. Het lichamelijke kan niet zonder het geestelijke…
Posts tonen met het label Heerlen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Heerlen. Alle posts tonen
zondag 28 maart 2010
dinsdag 23 februari 2010
Herrezen Parkstad (1)
Het MaankwartierDe stad Heerlen heeft prestigieuze plannen rondom het Centraal Station. In het verleden was er nog sprake van het sluiten van het station, omdat de veiligheid niet te garanderen was. De drugshandel tierde welig in en om het stationsgebied. Door "Operatie Hartslag" is er een leefbare stationsomgeving ontstaan. De combinatie van de aanpak van de drugshandel en het organiseren van verslavingszorg heeft een goed effect gehad. Onder het motto: "eigen verslaafden eerst" heeft het verstrekken van toegangspasjes tot de dag- en nachtopvang een gunstig effect gesorteerd.
De SP Heerlen heeft haar nek uitgestoken om dit probleem op te lossen. Maar het was en ís géén onderwerp waar je veel stemmers mee trekt. Toch moet je gewoon doorgaan, omwille van de stad. En ook om de burgers (dus óók de verslaafden), een leefbare stad te bieden. Een prostituee of verslaafde is net zo goed "burger" als iemand anders. Alleen heb je problemen met het criminele en overlast-veroorzakende gedrag.
Ex-burgemeester Gresel (van Heerlen) stelde, dat toen de gemeente begon met deze problematiek, er nog geen voorbeeld (elders in Nederland) was.
Parkstad heeft een scenario van krimp en vergrijzing. Tevens is de werkloosheid aanzienlijk te noemen. Door de krimp zijn er minder inwoners in de stad en zodoende minder inkomsten vanuit het Rijk. Tevens wil men bezuinigingen op budgetten in het kader van de Wet Werk & Bijstand. En dat terwijl de werkgelegenheid in Parkstad té snel achteruit gaat.
Met andere woorden: Parkstad zal de komende tijd flink moeten lobbyen in Den Haag.
vrijdag 30 mei 2008
Wanneer krijgen Snowworld en Rodahal zonnepanelen op het dak?
De Stadsschouwburg te Heerlen heeft ze al op de gevel zitten… Zonnepanelen!Samen met de zonne-tegels in de stoep, zorgen ze voor een deel van de electriciteit. Een druppeltje op de gloeiende plaat, maar… vele druppeltjes maken nog steeds één grote emmer vol…
Zouden ze in Landgraaf ook warmlopen voor zonne-energie? Toen ik laatst op de parkeerplaats van Snowworld stond, bedacht ik me dat het toch eeuwig zonde is, dat het dak van de immense ski-hal nog steeds niet bedekt is, met glanzende, zwarte zonnepanelen.
Zoals ik ergens heb gehoord of gelezen, zouden de plannen er wel degelijk zijn.
Maar dan denk ik er meteen achteraan: waar wachten ze dan nog op??? Misschien op de subsidies, die vanuit de overheid verstrekt zullen gaan worden t.z.t.?
Of zou het enkel-en-alléén daarom zijn, dat de baas van Snowworld voor deze bewuste "vertraging" kiest? Nog íets langer wachten tot je optimaal kunt profiteren van alle beschikbare subsidies??!
En waar blijft Kerkrade met de Rodahal? Aan dat ding worden naar alle waarschijnlijkheid al een miljoentje of tien vertimmerd, dus waarom niet meteen ook dáár een hele batterij zonnepanelen op het dak leggen?!! Stukken milieuvriendelijker dan ie nu is!
Foto: © Sally
maandag 31 december 2007
Literatuur in Parkstad (2)
Schrijfwedstrijd “write now”
Write Now is een landelijke schrijfwedstrijd die dit jaar voor de 8e keer georganiseerd werd. Jongeren tussen 15 en 24 jaar konden meedoen met hun proza, poëzie of columns tijdens een van de vijftien voorrondes die overal in het land georganiseerd werden.
In het zuiden van onze provincie is inmiddels Amber-Helena Reisig uit Heerlen uitgeroepen tot winnares. Van een van de debutanten is al een boek verschenen. Raoul de Jong debuteerde met de roman Stinknegers in 2004.
“Het is onmogelijk het moment te vergeten waarop ik haar voor het eerst zag. Alleen al door het horen van haar stem kon ik haar zien, aanraken, haar huid tegen de mijne voelen. Die stem staat sinds die dag in mijn huid gekerfd, iedere keer wanneer ik mijn ogen sluit, kon ik het gevoel wat zij gaf oproepen en eindeloos in mijn mond proeven, als zwarte koffie”.
Met Billy Holliday en Louis Armstrong op de mediaplayer van haar laptop schreef de 15-jarige Amber-Helena Reisig uit Heerlen in een uur het verhaal “Jazz”. Een stuk proza dat verhaalt over twee jonge vrienden die stiekem een jazzclub binnensluipen en ademloos het optreden beluisteren van jazz-zangeres Francis Blue.
“Ik besefte plotseling dat ik de huid van het kind zijn los aan het laten was en een nieuw stadium instapte. Ik was bereid om de confrontatie aan te gaan met alles dat ooit mijn pad zou kruisen. Ik, Samuel Jefferson, zou mijn weg vinden om te bereiken wat ik vanaf die nacht het meest zou willen bezitten: haar liefde en niets meer”.
Deze studente van het Bernardinuscollege is verslaggeefster van de schoolkrant. Volgend jaar wil ze hoofdredacteur worden. Vóór 3 januari moet haar bijdrage klaar zijn voor de finale. “Perfect kan het nooit zijn. Mensen kunnen niet perfect zijn.”
Uit: het “Limburgs Dagblad”, 30-11-2007.
Roman Peter Lenssen “In dit land wil niemand wonen”
Een lelijk gezicht
Een journalist wordt op z'n speurtocht naar de ervaringen van vluchtelingen in Nederland van het ene op het andere moment verliefd op een Somalische vrouw. “In dit land wil niemand wonen” is een hartstochtelijke roman over een zware problematiek.
Peter Lenssen debuteerde vijftien jaar geleden met “Toplöss”, een boek waarin het anarchisme in de mijnstreek, gedurende de eerste helft van de twintigste eeuw, het toneel vormt van het verhaal, van een sociaal bewogen Limburger die uiteindelijk zijn einde vond in de Spaanse Burgeroorlog.
Ook in z'n nieuwe boek is de toon meeslepend en politiek geïnspireerd. Lenssen is een schrijver die zijn politieke sympathieën niet onder stoelen of banken steekt, een uitgangspunt dat op dit moment door het merendeel van zijn vakbroeders niet al te zeer beleden lijkt te worden.
De roman beschrijft aan de hand van de ervaringen van een Somalische vluchtelinge, de schrijnende situatie rond de vluchtelingen- en asielproblematiek in Nederland. De achterflap van “In dit land wil niemand wonen” rept zelfs van een aanklacht tegen één van de meest beschamende misstanden van deze tijd, een etikettering die ik graag onderschrijf.
Zoekende
De Nederlandse journalist Tom Lambert wordt op een speurtocht naar de ervaringen van vluchtelingen in dit land, van het ene op het andere moment verliefd. Lambert zit in een fase van zijn leven waarin hij zelf ook zoekende is.
Relatie net op de klippen gelopen, intussen zijn lul achterna lopend in een puur seksuele relatie met zijn voormalige schoonzus, wier man en Toms broer dus ook af en toe door Toms leven struint. Een andere broer gesneuveld ergens in Bosnië. Toms leven is al met al een puinhoop. En dan is daar plots Fadumo, de Somalische vluchtelinge, die ook voor Tom het één en ander blijkt te voelen.
Je zou dit boek een liefdesdrama kunnen noemen, ware het niet dat je je eerst door een inleiding moet heen zien te werken, waarin op evocatieve wijze herinneringen aan Fadumo verteld worden. Zowel prachtige beschrijvingen van het leven van deze vrouw, haar ouders en haar broer alsmede vreselijke ervaringen van Fadumo in de kerkers van de Somalische dictator Siad Barre.
Verderop in het boek valt alles op zijn plaats en wordt de relatie helder tussen de verschillende personages. Maar het blijft zware kost. Tom raakt namelijk gaandeweg de roman steeds meer betrokken bij andere vluchtelingen en hun onverkwikkelijke ervaringen met allerlei facetten van Nederland.
Niet alleen de regelgeving die soms hilarische toestanden tot gevolg heeft, maar óók de onverholen vreemdelingenhaat die overal opduikt, en zelfs tot levensgevaarlijke situaties voor Tom en de mensen in zijn omgeving leidt. Het is zelfs zeer twijfelachtig of er zich voor Fadumo en Tom ooit een happy end aan zal dienen, want hoewel de roman in zekere zin een open einde heeft, is de sfeer en de toon van het boek óók aan het slot verre van opwekkend.
Een gezicht
Vrolijk is de beschreven materie niet. Peter Lenssen slaagt er echter in om dit onderwerp, dat voor velen slechts een gegeven is dat niets met mensen maar alles met getallen (bijvoorbeeld de “26.000 van Verdonk”) te maken heeft, een gezicht te geven. Een gezicht dat vaak lelijk is. Een gezicht dat vaak mensonterend is. Maar tevens een gezicht waar we met zijn allen wellicht nog niet voldoende naar gekeken hebben.
Want hoe verklaren we anders dat we in dit land, één van de rijksten ter wereld, niet bereid zijn, anderen een gelegenheid te bieden zelf óók een acceptabel leven op te bouwen? Als Peter Lenssen ook maar een klein beetje in staat is, een enkeling anders tegen deze problematiek aan te laten kijken, dan is dit boek in ieder geval niet voor niets geschreven.
Om potentiële lezers niet af te schrikken, is het goed om te vermelden dat dit boek zeker géén personages van bordkarton bevat, die zich conform politiek-correcte lijnen ontwikkelen. Tom Lambert, de ik-persoon, is een mens met niet louter positieve trekken. Hoewel de man een aantal vervelende trekjes vertoont (zijn diervriendelijkheid bijvoorbeeld laat vaak te wensen over), weet de auteur de hoofdpersoon zodanig voor het voetlicht te brengen dat deze mij na het lezen zeer lief is.
Zo zou ik willen weten hoe het verder verloopt met Lamberts vriendschap met docent Bert. En zelfs bij representanten van de duidelijk aanwezige gevestigde orde slaagt Lenssen erin, een diversiteit in sympathie tot stand te brengen, die contouren en diepgang van personages doet ontstijgen aan die van spelers in een plat politiek manifest. Lenssen weet zich hiermee mijlenver verwijderd van de platgetreden paden der rolmodellen, dit niet in het laatst door zijn woordkeus, beeldspraak en zinsbouw die vaak verrassend zijn.
“In dit land wil niemand wonen” is een uitgave van Baalprodukties Sittard i.s.m. Artilimo Heerlen.
204 pagina's, € 16,50.
Tekst: Ger Limpens
Peter is niet alleen een man van de theorie, maar ook van de praktijk. Ik heb zijn talent gezien bij het “op de kaart zetten” van enkele ‘gezichten’ van de “26.000 van Verdonk”. Bij deze wil ik verwijzen naar de websites: www.artilimo.com en www.keerhettijparkstad.nl
M.M.
Write Now is een landelijke schrijfwedstrijd die dit jaar voor de 8e keer georganiseerd werd. Jongeren tussen 15 en 24 jaar konden meedoen met hun proza, poëzie of columns tijdens een van de vijftien voorrondes die overal in het land georganiseerd werden.
In het zuiden van onze provincie is inmiddels Amber-Helena Reisig uit Heerlen uitgeroepen tot winnares. Van een van de debutanten is al een boek verschenen. Raoul de Jong debuteerde met de roman Stinknegers in 2004.
“Het is onmogelijk het moment te vergeten waarop ik haar voor het eerst zag. Alleen al door het horen van haar stem kon ik haar zien, aanraken, haar huid tegen de mijne voelen. Die stem staat sinds die dag in mijn huid gekerfd, iedere keer wanneer ik mijn ogen sluit, kon ik het gevoel wat zij gaf oproepen en eindeloos in mijn mond proeven, als zwarte koffie”.
Met Billy Holliday en Louis Armstrong op de mediaplayer van haar laptop schreef de 15-jarige Amber-Helena Reisig uit Heerlen in een uur het verhaal “Jazz”. Een stuk proza dat verhaalt over twee jonge vrienden die stiekem een jazzclub binnensluipen en ademloos het optreden beluisteren van jazz-zangeres Francis Blue.
“Ik besefte plotseling dat ik de huid van het kind zijn los aan het laten was en een nieuw stadium instapte. Ik was bereid om de confrontatie aan te gaan met alles dat ooit mijn pad zou kruisen. Ik, Samuel Jefferson, zou mijn weg vinden om te bereiken wat ik vanaf die nacht het meest zou willen bezitten: haar liefde en niets meer”.
Deze studente van het Bernardinuscollege is verslaggeefster van de schoolkrant. Volgend jaar wil ze hoofdredacteur worden. Vóór 3 januari moet haar bijdrage klaar zijn voor de finale. “Perfect kan het nooit zijn. Mensen kunnen niet perfect zijn.”
Uit: het “Limburgs Dagblad”, 30-11-2007.
Roman Peter Lenssen “In dit land wil niemand wonen”
Een lelijk gezicht
Een journalist wordt op z'n speurtocht naar de ervaringen van vluchtelingen in Nederland van het ene op het andere moment verliefd op een Somalische vrouw. “In dit land wil niemand wonen” is een hartstochtelijke roman over een zware problematiek.
Peter Lenssen debuteerde vijftien jaar geleden met “Toplöss”, een boek waarin het anarchisme in de mijnstreek, gedurende de eerste helft van de twintigste eeuw, het toneel vormt van het verhaal, van een sociaal bewogen Limburger die uiteindelijk zijn einde vond in de Spaanse Burgeroorlog.
Ook in z'n nieuwe boek is de toon meeslepend en politiek geïnspireerd. Lenssen is een schrijver die zijn politieke sympathieën niet onder stoelen of banken steekt, een uitgangspunt dat op dit moment door het merendeel van zijn vakbroeders niet al te zeer beleden lijkt te worden.
De roman beschrijft aan de hand van de ervaringen van een Somalische vluchtelinge, de schrijnende situatie rond de vluchtelingen- en asielproblematiek in Nederland. De achterflap van “In dit land wil niemand wonen” rept zelfs van een aanklacht tegen één van de meest beschamende misstanden van deze tijd, een etikettering die ik graag onderschrijf.
Zoekende
De Nederlandse journalist Tom Lambert wordt op een speurtocht naar de ervaringen van vluchtelingen in dit land, van het ene op het andere moment verliefd. Lambert zit in een fase van zijn leven waarin hij zelf ook zoekende is.
Relatie net op de klippen gelopen, intussen zijn lul achterna lopend in een puur seksuele relatie met zijn voormalige schoonzus, wier man en Toms broer dus ook af en toe door Toms leven struint. Een andere broer gesneuveld ergens in Bosnië. Toms leven is al met al een puinhoop. En dan is daar plots Fadumo, de Somalische vluchtelinge, die ook voor Tom het één en ander blijkt te voelen.
Je zou dit boek een liefdesdrama kunnen noemen, ware het niet dat je je eerst door een inleiding moet heen zien te werken, waarin op evocatieve wijze herinneringen aan Fadumo verteld worden. Zowel prachtige beschrijvingen van het leven van deze vrouw, haar ouders en haar broer alsmede vreselijke ervaringen van Fadumo in de kerkers van de Somalische dictator Siad Barre.
Verderop in het boek valt alles op zijn plaats en wordt de relatie helder tussen de verschillende personages. Maar het blijft zware kost. Tom raakt namelijk gaandeweg de roman steeds meer betrokken bij andere vluchtelingen en hun onverkwikkelijke ervaringen met allerlei facetten van Nederland.
Niet alleen de regelgeving die soms hilarische toestanden tot gevolg heeft, maar óók de onverholen vreemdelingenhaat die overal opduikt, en zelfs tot levensgevaarlijke situaties voor Tom en de mensen in zijn omgeving leidt. Het is zelfs zeer twijfelachtig of er zich voor Fadumo en Tom ooit een happy end aan zal dienen, want hoewel de roman in zekere zin een open einde heeft, is de sfeer en de toon van het boek óók aan het slot verre van opwekkend.
Een gezicht
Vrolijk is de beschreven materie niet. Peter Lenssen slaagt er echter in om dit onderwerp, dat voor velen slechts een gegeven is dat niets met mensen maar alles met getallen (bijvoorbeeld de “26.000 van Verdonk”) te maken heeft, een gezicht te geven. Een gezicht dat vaak lelijk is. Een gezicht dat vaak mensonterend is. Maar tevens een gezicht waar we met zijn allen wellicht nog niet voldoende naar gekeken hebben.
Want hoe verklaren we anders dat we in dit land, één van de rijksten ter wereld, niet bereid zijn, anderen een gelegenheid te bieden zelf óók een acceptabel leven op te bouwen? Als Peter Lenssen ook maar een klein beetje in staat is, een enkeling anders tegen deze problematiek aan te laten kijken, dan is dit boek in ieder geval niet voor niets geschreven.
Om potentiële lezers niet af te schrikken, is het goed om te vermelden dat dit boek zeker géén personages van bordkarton bevat, die zich conform politiek-correcte lijnen ontwikkelen. Tom Lambert, de ik-persoon, is een mens met niet louter positieve trekken. Hoewel de man een aantal vervelende trekjes vertoont (zijn diervriendelijkheid bijvoorbeeld laat vaak te wensen over), weet de auteur de hoofdpersoon zodanig voor het voetlicht te brengen dat deze mij na het lezen zeer lief is.
Zo zou ik willen weten hoe het verder verloopt met Lamberts vriendschap met docent Bert. En zelfs bij representanten van de duidelijk aanwezige gevestigde orde slaagt Lenssen erin, een diversiteit in sympathie tot stand te brengen, die contouren en diepgang van personages doet ontstijgen aan die van spelers in een plat politiek manifest. Lenssen weet zich hiermee mijlenver verwijderd van de platgetreden paden der rolmodellen, dit niet in het laatst door zijn woordkeus, beeldspraak en zinsbouw die vaak verrassend zijn.
“In dit land wil niemand wonen” is een uitgave van Baalprodukties Sittard i.s.m. Artilimo Heerlen.
204 pagina's, € 16,50.
Tekst: Ger Limpens
Peter is niet alleen een man van de theorie, maar ook van de praktijk. Ik heb zijn talent gezien bij het “op de kaart zetten” van enkele ‘gezichten’ van de “26.000 van Verdonk”. Bij deze wil ik verwijzen naar de websites: www.artilimo.com en www.keerhettijparkstad.nl
M.M.
Abonneren op:
Posts (Atom)