Nog 1 week en dan is het paaszaterdag. Na 12 jaar wil ik weer eens de Kennedymars lopen. 80 km door het Limburgse laagland.
3 weken geleden heb ik (samen met mijn broer) de eerste "oefenwandeling" gelopen, van Heerlen naar Wittem. Gestart in Heerlen (Eikenderveld) en via Voerendaal, Klimmen, Ransdaal en Wijlre uiteindelijk ruim 4 uur later aangekomen op onze bestemming. Ons tempo zal tussen de 5 en 6 km/h zijn geweest (dus minimaal 17 km gelopen). Het Limburgse Heuvelland blijft venijnige bergjes hebben...
Voor mij was het de afsluiting van een drukke periode: de gemeenteraadsverkiezingen. Mijn partij (SP Kerkrade) stabiliseerde de zetel in de gemeenteraad die wij al hadden.
Enerzijds was de uitslag een teleurstelling, want er was veel tijd en energie gestoken in de campagne. Maar politiek is net zoals wandelen: het gaat vooral om uithoudingsvermogen. En onze boodschap zal iets langer nodig hebben, om mensen te bewegen op ons te stemmen. We zijn nou eenmaal geen populistische mooipraters, zoals andere partijen.
’s Ochtends was er nog een dun laagje sneeuw. Voor 5 maart was het eigenlijk veel te koud. De natuur lag zéker 2 weken achter op het gemiddelde weerbeeld. In Wittem aangekomen aten we een uitsmijter en dronken een kop koffie. Natuurlijk ook even een bezoekje gebracht aan de abdijkerk, om een kaarsje te branden. Want: dankbaar voor een goede lichamelijke gezondheid.
Onderweg zag je op straat nog allerlei resten van de lokale verkiezingscampagnes. Maar ook de totale uitgestorvenheid van de heuvelland-dorpjes viel mij op. 4 Maal zagen we de trein van Heerlen naar Maastricht voorbijracen. Vanuit Wittem is Maastricht nog maar 18 kilometer…
De terugweg ging via Eys en Simpelveld. Om 13.45 uur vertrokken we. Onderweg zag ik in Simpelveld de eerste sneeuwklokjes bloeien. Rond 16.00 uur was ik weer thuis. Dat wil zeggen dat ik de totale afstand in 8½ uur heb afgelegd. Met dien verstande, dat ik (vanaf het Roda-Stadion) richting Rolduckerveld (Kerkrade) liep, en mijn broer vanaf dit punt zijn reis vervolgde richting Heerlen.
In mijn hoofd voelde ik na thuiskomst een "meditatieve leegte". Een periode van geestelijke drukte kun je het beste afsluiten met lichamelijke activiteit, zoals sport. Het lichamelijke kan niet zonder het geestelijke…
zondag 28 maart 2010
dinsdag 23 februari 2010
Herrezen Parkstad (1)
Het MaankwartierDe stad Heerlen heeft prestigieuze plannen rondom het Centraal Station. In het verleden was er nog sprake van het sluiten van het station, omdat de veiligheid niet te garanderen was. De drugshandel tierde welig in en om het stationsgebied. Door "Operatie Hartslag" is er een leefbare stationsomgeving ontstaan. De combinatie van de aanpak van de drugshandel en het organiseren van verslavingszorg heeft een goed effect gehad. Onder het motto: "eigen verslaafden eerst" heeft het verstrekken van toegangspasjes tot de dag- en nachtopvang een gunstig effect gesorteerd.
De SP Heerlen heeft haar nek uitgestoken om dit probleem op te lossen. Maar het was en ís géén onderwerp waar je veel stemmers mee trekt. Toch moet je gewoon doorgaan, omwille van de stad. En ook om de burgers (dus óók de verslaafden), een leefbare stad te bieden. Een prostituee of verslaafde is net zo goed "burger" als iemand anders. Alleen heb je problemen met het criminele en overlast-veroorzakende gedrag.
Ex-burgemeester Gresel (van Heerlen) stelde, dat toen de gemeente begon met deze problematiek, er nog geen voorbeeld (elders in Nederland) was.
Parkstad heeft een scenario van krimp en vergrijzing. Tevens is de werkloosheid aanzienlijk te noemen. Door de krimp zijn er minder inwoners in de stad en zodoende minder inkomsten vanuit het Rijk. Tevens wil men bezuinigingen op budgetten in het kader van de Wet Werk & Bijstand. En dat terwijl de werkgelegenheid in Parkstad té snel achteruit gaat.
Met andere woorden: Parkstad zal de komende tijd flink moeten lobbyen in Den Haag.
dinsdag 9 februari 2010
Fragment uit "Reiziger in Limburg" opgenomen in Amsterdamse literaire bundel
Op zaterdag 30 januari 2010 werd de nieuwe literaire bundel van de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA) tijdens een feestelijke bijeenkomst officieel gepresenteerd. In dit boekwerkje zijn verhalen en gedichten opgenomen van de deelnemers aan het maandelijkse Open Podium, die in 2009 aldaar uit eigen werk hebben voorgedragen.Het bijzondere van déze editie ("Van het Oosterdok 2009") is, dat er óók een bijdrage uit Parkstad is opgenomen, afkomstig uit het -in eigen beheer uitgegeven- boek "Reiziger in Limburg".
Schrijver van het verhaal, Maurice Meyers, is bijzonder in zijn nopjes met zijn aandeel in deze OBA-productie. "Het komt nou eenmaal niet elke week voor, dat een Limburgse bijdrage in een Amsterdams boekwerkje wordt opgenomen", glundert de Kerkradenaar.
Toch kwam het niet helemáál als een verrassing dat het verhaal "Toekomstwens, Rotterdam & Racoon" opgenomen zou worden in deze literaire bundel. "Het verhaal heeft namelijk een duidelijke link met Amsterdam. Vandaar dat ik voor déze bijdrage gekozen heb", aldus de sympathieke auteur.
Ook benieuwd naar het hierboven genoemde verhaal? "Reiziger in Limburg" bevat verzamelde columns over Limburg, muziek, verleiding, literatuur, maatschappij en sport, en is verkrijgbaar bij: boekhandel Winants te Heerlen, boekhandel Krings te Sittard en boekhandel Leeskunst te Kerkrade. En natuurlijk via: http://reiziger-in-limburg.blogspot.com
zondag 17 januari 2010
Boekrecensie
Recensie ‘Salto Mortale’ van Claire Polders
De roman "Salto Mortale", behandelt een modern en tevens klassiek thema. De achterflap formuleert het als volgt: "Een veelstemmige roman over moeders en dochters, over de angst voor de vrijheid en het verlangen naar onafhankelijkheid".
Als man is het soms moeilijk jezelf te verplaatsen in een vrouw. Met name in de verwachtingen die worden gesteld aan iemand als dochter zijnde. Maar beetje bij beetje lukte het me om mezelf met deze vrouwen te identificeren.
Het vijftal verschilt erg van elkaar. Zijn allen door een andere website en met andere verwachtingen naar dit vervallen kasteeltje gelokt. Alle vijf willen ze iets anders leren.
De mystiek van de plek houdt de vrouwen in zijn ban. Boodschappen op de muur vertellen, hoe ze het kasteel het beste kunnen restaureren. Maar durft men deze boodschappen ook te negeren?
Ook een gevonden dagboek, waarin de vorige bewoonster schrijft hoe ze de zekerheid van een huis dreigt te verliezen, speelt een grote rol.
De vrouwen zijn totaal geïsoleerd en tot elkaar veroordeeld. Vijf individuen, die uiteindelijk zichzelf her-ontdekken.
In eerste instantie wil men liever "oppervlakkig" blijven ten opzichte van elkaar, onder het motto: "Laat niet te veel van jezelf zien". Maar gaandeweg komt er meer openheid en vertellen ze elkaar hun dromen. Tot hun verbazing lijken ze méér op elkaar, dan ze eigenlijk hadden gedacht.
Het boek verloopt in het algemeen erg traag, maar geeft een goede en levensechte beschrijving van de vijf vrouwen. Persoonlijk lees ik liever verhalen die iets "sneller" zijn geschreven. Maar als je tot rust wilt komen, is dit een aanrader!
De roman "Salto Mortale", behandelt een modern en tevens klassiek thema. De achterflap formuleert het als volgt: "Een veelstemmige roman over moeders en dochters, over de angst voor de vrijheid en het verlangen naar onafhankelijkheid".
Als man is het soms moeilijk jezelf te verplaatsen in een vrouw. Met name in de verwachtingen die worden gesteld aan iemand als dochter zijnde. Maar beetje bij beetje lukte het me om mezelf met deze vrouwen te identificeren.
Het vijftal verschilt erg van elkaar. Zijn allen door een andere website en met andere verwachtingen naar dit vervallen kasteeltje gelokt. Alle vijf willen ze iets anders leren.
De mystiek van de plek houdt de vrouwen in zijn ban. Boodschappen op de muur vertellen, hoe ze het kasteel het beste kunnen restaureren. Maar durft men deze boodschappen ook te negeren?
Ook een gevonden dagboek, waarin de vorige bewoonster schrijft hoe ze de zekerheid van een huis dreigt te verliezen, speelt een grote rol.
De vrouwen zijn totaal geïsoleerd en tot elkaar veroordeeld. Vijf individuen, die uiteindelijk zichzelf her-ontdekken.
In eerste instantie wil men liever "oppervlakkig" blijven ten opzichte van elkaar, onder het motto: "Laat niet te veel van jezelf zien". Maar gaandeweg komt er meer openheid en vertellen ze elkaar hun dromen. Tot hun verbazing lijken ze méér op elkaar, dan ze eigenlijk hadden gedacht.
Het boek verloopt in het algemeen erg traag, maar geeft een goede en levensechte beschrijving van de vijf vrouwen. Persoonlijk lees ik liever verhalen die iets "sneller" zijn geschreven. Maar als je tot rust wilt komen, is dit een aanrader!
zaterdag 2 januari 2010
Erotiek
Patrick Swayze versus Madonna
De seksualiteit spat van de televisie. Verleiding alom in het straatbeeld. Mensen zijn zich soms niet en soms erg bewust van hun aantrekkingskracht. Het spel van de verleiding. Ook deze wereld kent zijn iconen, zoals de onlangs overleden Patrick Swayze. Mijn vrouwelijke klasgenoten op de middelbare school dweepten met deze filmgod. Wij als pukkelige tienerjongens konden hier niet aan tippen bij onze vrouwelijke klasgenoten.
Vooral toen de film "Dirty Dancing" in 1987 een hit werd. Maar ook in "North & South" speelde Swayze de schitterende karakterrol van Orry Main. Unchained Melody (uit de film "Ghost") en pottenbakken zal nooit meer hetzelfde zijn.
Patrick was een solide man, die 34 jaar lang trouw was aan zijn vrouw. Zij was de inspiratie voor het nummer "She’s like the wind". Swayze stond symbool voor de man als trouwe metgezel.
Een tijdje later was er alweer een nieuwe ster aan het firmament: John Bon Jovi.
Mannen hadden het moeilijker om een sexy vrouw te kiezen als icoon. Vrouwen als Madonna waren net in opkomst.
Madonna. Een mystieke en exhibitionistische vrouw. Speelde met haar imago en veranderde steeds; de vlinder veranderde steeds van kleur. Van "onschuldig meisje" tot "vrijgevochten punk" en vervolgens tot de "lady of control" (de vrouw die alle regie in handen heeft). Ze balanceerde op de rand van decadentie en extravaganza. Porno als design.
Andere artiesten beschouwden eenzelfde soort decadentie en extravaganza als belediging of beschuldiging. Madonna zag het als compliment én handelsmerk. Met beelden van darkrooms in haar video’s ging Madonna dáár verder, waar controversiële vrouwen als Frida Kahlo stopten. De vrouw was nog nooit zo bewust van haar seksualiteit.
De seksualiteit spat van de televisie. Verleiding alom in het straatbeeld. Mensen zijn zich soms niet en soms erg bewust van hun aantrekkingskracht. Het spel van de verleiding. Ook deze wereld kent zijn iconen, zoals de onlangs overleden Patrick Swayze. Mijn vrouwelijke klasgenoten op de middelbare school dweepten met deze filmgod. Wij als pukkelige tienerjongens konden hier niet aan tippen bij onze vrouwelijke klasgenoten.
Vooral toen de film "Dirty Dancing" in 1987 een hit werd. Maar ook in "North & South" speelde Swayze de schitterende karakterrol van Orry Main. Unchained Melody (uit de film "Ghost") en pottenbakken zal nooit meer hetzelfde zijn.
Patrick was een solide man, die 34 jaar lang trouw was aan zijn vrouw. Zij was de inspiratie voor het nummer "She’s like the wind". Swayze stond symbool voor de man als trouwe metgezel.
Een tijdje later was er alweer een nieuwe ster aan het firmament: John Bon Jovi.
Mannen hadden het moeilijker om een sexy vrouw te kiezen als icoon. Vrouwen als Madonna waren net in opkomst.
Madonna. Een mystieke en exhibitionistische vrouw. Speelde met haar imago en veranderde steeds; de vlinder veranderde steeds van kleur. Van "onschuldig meisje" tot "vrijgevochten punk" en vervolgens tot de "lady of control" (de vrouw die alle regie in handen heeft). Ze balanceerde op de rand van decadentie en extravaganza. Porno als design.
Andere artiesten beschouwden eenzelfde soort decadentie en extravaganza als belediging of beschuldiging. Madonna zag het als compliment én handelsmerk. Met beelden van darkrooms in haar video’s ging Madonna dáár verder, waar controversiële vrouwen als Frida Kahlo stopten. De vrouw was nog nooit zo bewust van haar seksualiteit.
dinsdag 27 oktober 2009
Eilanden (1)
Boudewijn Büch leed aan islamanie (dwangmatig eilanden bezoeken). Hij bezocht veel eilanden die voor zon- en strandvakanties totaal ongeschikt waren, maar hij had wél altijd een enthousiast verhaal.
Australië zocht voor een eiland aan haar kust een enthousiast PR-mens.
Belangrijkste taken voor de verzorgers van het eiland zijn: duiken, zwemmen, varen en vliegen rond de eilanden in het Great Barrier Reef. Oh ja, en af-en-toe een stukje voor de weblog schrijven over je belevenissen in het paradijs. Het salaris? Zo’n 150.000 Australische dollars voor zes maanden. Niet zo gek, dat maar liefst 35.000 mensen solliciteerden op deze buitengewone baan.
De Britten (en dan vooral Margareth Tatcher) leden eveneens aan een vorm van islamanie. Thatcher was ervan overtuigd dat "Britain Rules the Waves".
In de jaren tachtig was deze "fobie" nog steeds niet voorbij. Ze begon een oorlog met Argentinië om een eilandengroep (de Falkland-eilanden), met daarop vooral veel schapen en verder slechts een handjevol Britse onderdanen.
Nederland joeg velen de dood in voor Nederlands Indie in de jaren vijftig. Alleen de CPN durfde deze waanzin aan te kaarten. U begrijpt dat ik geen fan kan zijn van Maragreth Tatcher en het kabinet ….
Australië zocht voor een eiland aan haar kust een enthousiast PR-mens.
Belangrijkste taken voor de verzorgers van het eiland zijn: duiken, zwemmen, varen en vliegen rond de eilanden in het Great Barrier Reef. Oh ja, en af-en-toe een stukje voor de weblog schrijven over je belevenissen in het paradijs. Het salaris? Zo’n 150.000 Australische dollars voor zes maanden. Niet zo gek, dat maar liefst 35.000 mensen solliciteerden op deze buitengewone baan.
De Britten (en dan vooral Margareth Tatcher) leden eveneens aan een vorm van islamanie. Thatcher was ervan overtuigd dat "Britain Rules the Waves".
In de jaren tachtig was deze "fobie" nog steeds niet voorbij. Ze begon een oorlog met Argentinië om een eilandengroep (de Falkland-eilanden), met daarop vooral veel schapen en verder slechts een handjevol Britse onderdanen.
Nederland joeg velen de dood in voor Nederlands Indie in de jaren vijftig. Alleen de CPN durfde deze waanzin aan te kaarten. U begrijpt dat ik geen fan kan zijn van Maragreth Tatcher en het kabinet ….
zondag 4 oktober 2009
Dierendag (3)
Een traditionele dierenliefhebber kan ik mijzelf niet noemen. Thuis bij mijn ouders hielden we goudvissen en kanaries. We waren niet anti-dieren, maar een hond of kat zou nooit aangeschaft worden. Ik hou van de natuur en ben bewust bezig met het milieu, voor zover ik dit kán.Maar ik ben wél van mening, dat andermans dieren mij geen overlast mogen bezorgen. En dan doel ik op zaken als hondepoep op de stoep en kattedrollen in de tuin.
Vooral de hondenpoep zit de gemeenteraad in Kerkrade erg hoog. In gewoon Nederlands kun je dat vertalen met: "boetes schrijven".
Het zou een goed idee zijn, om onder "kwijtschelding van gemeentelijke belastingen" ook de hondenbelasting (voor de eerste hond!) te impliceren. Een idee dat al eens is geopperd in de gemeenteraad. Met name als een kleine tegemoetkoming voor mensen met een smalle beurs. Ook gezien het feit, dat er veel mensen zijn die bijvoorbeeld geen gebruik (kunnen) maken van budgetten voor culturele bijeenkomsten (theater, bioscoop, etc.).
Een kat vind ik trouwens interessanter dan een hond. Een kat gaat zijn eigen weg en laat zich niet commanderen. Een kat heeft iets aristocratisch, ja, zelfs iets anarchistisch over zich.
Martin Gaus zal hier waarschijnlijk heel anders over denken.
We moeten natuur en milieu weer onvoorwaardelijke voorrang geven. De financiële wereld zit flink in het slop. Nieuwbouwprojecten die vertraging oplopen of zelfs afgeblazen worden, betekenen een adempauze voor de natuur en het milieu in ons land. Natuurlijk zijn er altijd een aantal belanghebbenden die dit niet leuk vinden, maar vriendelijk zijn voor natuur en milieu betekent niet persé dat je er financieel gezien niks mee opschiet. Het kan zelfs veel werkgelegenheid opleveren.
Ook is het prima, dat er meer discussie komt over alternatieve energiebronnen. Zeker nu al jaren bekend is, dat de olievoorraden niet eindeloos zijn en kernenergie levensgevaarlijk afval oplevert. Bovendien is de verbranding van olie (en oliegerelateerde producten zoals benzine, diesel, stookolie, etc.) erg slecht voor het broeikaseffect. En uiteindelijk hebben we maar één aarde, met maar één enkele dampkring. Die we ook maar één keer naar de klote kunnen helpen!
(wordt vervolgd…)
Abonneren op:
Posts (Atom)