Literatuur in Parkstad (2)

Schrijfwedstrijd “write now”
Write Now is een landelijke schrijfwedstrijd die dit jaar voor de 8e keer georganiseerd werd. Jongeren tussen 15 en 24 jaar konden meedoen met hun proza, poëzie of columns tijdens een van de vijftien voorrondes die overal in het land georganiseerd werden.

In het zuiden van onze provincie is inmiddels Amber-Helena Reisig uit Heerlen uitgeroepen tot winnares. Van een van de debutanten is al een boek verschenen. Raoul de Jong debuteerde met de roman Stinknegers in 2004.

“Het is onmogelijk het moment te vergeten waarop ik haar voor het eerst zag. Alleen al door het horen van haar stem kon ik haar zien, aanraken, haar huid tegen de mijne voelen. Die stem staat sinds die dag in mijn huid gekerfd, iedere keer wanneer ik mijn ogen sluit, kon ik het gevoel wat zij gaf oproepen en eindeloos in mijn mond proeven, als zwarte koffie”.

Met Billy Holliday en Louis Armstrong op de mediaplayer van haar laptop schreef de 15-jarige Amber-Helena Reisig uit Heerlen in een uur het verhaal “Jazz”. Een stuk proza dat verhaalt over twee jonge vrienden die stiekem een jazzclub binnensluipen en ademloos het optreden beluisteren van jazz-zangeres Francis Blue.

“Ik besefte plotseling dat ik de huid van het kind zijn los aan het laten was en een nieuw stadium instapte. Ik was bereid om de confrontatie aan te gaan met alles dat ooit mijn pad zou kruisen. Ik, Samuel Jefferson, zou mijn weg vinden om te bereiken wat ik vanaf die nacht het meest zou willen bezitten: haar liefde en niets meer”.

Deze studente van het Bernardinuscollege is verslaggeefster van de schoolkrant. Volgend jaar wil ze hoofdredacteur worden. Vóór 3 januari moet haar bijdrage klaar zijn voor de finale. “Perfect kan het nooit zijn. Mensen kunnen niet perfect zijn.”

Uit: het “Limburgs Dagblad”, 30-11-2007.


Roman Peter Lenssen “In dit land wil niemand wonen”
Een lelijk gezicht
Een journalist wordt op z'n speurtocht naar de ervaringen van vluchtelingen in Nederland van het ene op het andere moment verliefd op een Somalische vrouw. “In dit land wil niemand wonen” is een hartstochtelijke roman over een zware problematiek.

Peter Lenssen debuteerde vijftien jaar geleden met “Toplöss”, een boek waarin het anarchisme in de mijnstreek, gedurende de eerste helft van de twintigste eeuw, het toneel vormt van het verhaal, van een sociaal bewogen Limburger die uiteindelijk zijn einde vond in de Spaanse Burgeroorlog.
Ook in z'n nieuwe boek is de toon meeslepend en politiek geïnspireerd. Lenssen is een schrijver die zijn politieke sympathieën niet onder stoelen of banken steekt, een uitgangspunt dat op dit moment door het merendeel van zijn vakbroeders niet al te zeer beleden lijkt te worden.
De roman beschrijft aan de hand van de ervaringen van een Somalische vluchtelinge, de schrijnende situatie rond de vluchtelingen- en asielproblematiek in Nederland. De achterflap van “In dit land wil niemand wonen” rept zelfs van een aanklacht tegen één van de meest beschamende misstanden van deze tijd, een etikettering die ik graag onderschrijf.

Zoekende
De Nederlandse journalist Tom Lambert wordt op een speurtocht naar de ervaringen van vluchtelingen in dit land, van het ene op het andere moment verliefd. Lambert zit in een fase van zijn leven waarin hij zelf ook zoekende is.
Relatie net op de klippen gelopen, intussen zijn lul achterna lopend in een puur seksuele relatie met zijn voormalige schoonzus, wier man en Toms broer dus ook af en toe door Toms leven struint. Een andere broer gesneuveld ergens in Bosnië. Toms leven is al met al een puinhoop. En dan is daar plots Fadumo, de Somalische vluchtelinge, die ook voor Tom het één en ander blijkt te voelen.
Je zou dit boek een liefdesdrama kunnen noemen, ware het niet dat je je eerst door een inleiding moet heen zien te werken, waarin op evocatieve wijze herinneringen aan Fadumo verteld worden. Zowel prachtige beschrijvingen van het leven van deze vrouw, haar ouders en haar broer alsmede vreselijke ervaringen van Fadumo in de kerkers van de Somalische dictator Siad Barre.
Verderop in het boek valt alles op zijn plaats en wordt de relatie helder tussen de verschillende personages. Maar het blijft zware kost. Tom raakt namelijk gaandeweg de roman steeds meer betrokken bij andere vluchtelingen en hun onverkwikkelijke ervaringen met allerlei facetten van Nederland.
Niet alleen de regelgeving die soms hilarische toestanden tot gevolg heeft, maar óók de onverholen vreemdelingenhaat die overal opduikt, en zelfs tot levensgevaarlijke situaties voor Tom en de mensen in zijn omgeving leidt. Het is zelfs zeer twijfelachtig of er zich voor Fadumo en Tom ooit een happy end aan zal dienen, want hoewel de roman in zekere zin een open einde heeft, is de sfeer en de toon van het boek óók aan het slot verre van opwekkend.

Een gezicht
Vrolijk is de beschreven materie niet. Peter Lenssen slaagt er echter in om dit onderwerp, dat voor velen slechts een gegeven is dat niets met mensen maar alles met getallen (bijvoorbeeld de “26.000 van Verdonk”) te maken heeft, een gezicht te geven. Een gezicht dat vaak lelijk is. Een gezicht dat vaak mensonterend is. Maar tevens een gezicht waar we met zijn allen wellicht nog niet voldoende naar gekeken hebben.
Want hoe verklaren we anders dat we in dit land, één van de rijksten ter wereld, niet bereid zijn, anderen een gelegenheid te bieden zelf óók een acceptabel leven op te bouwen? Als Peter Lenssen ook maar een klein beetje in staat is, een enkeling anders tegen deze problematiek aan te laten kijken, dan is dit boek in ieder geval niet voor niets geschreven.
Om potentiële lezers niet af te schrikken, is het goed om te vermelden dat dit boek zeker géén personages van bordkarton bevat, die zich conform politiek-correcte lijnen ontwikkelen. Tom Lambert, de ik-persoon, is een mens met niet louter positieve trekken. Hoewel de man een aantal vervelende trekjes vertoont (zijn diervriendelijkheid bijvoorbeeld laat vaak te wensen over), weet de auteur de hoofdpersoon zodanig voor het voetlicht te brengen dat deze mij na het lezen zeer lief is.
Zo zou ik willen weten hoe het verder verloopt met Lamberts vriendschap met docent Bert. En zelfs bij representanten van de duidelijk aanwezige gevestigde orde slaagt Lenssen erin, een diversiteit in sympathie tot stand te brengen, die contouren en diepgang van personages doet ontstijgen aan die van spelers in een plat politiek manifest. Lenssen weet zich hiermee mijlenver verwijderd van de platgetreden paden der rolmodellen, dit niet in het laatst door zijn woordkeus, beeldspraak en zinsbouw die vaak verrassend zijn.

“In dit land wil niemand wonen” is een uitgave van Baalprodukties Sittard i.s.m. Artilimo Heerlen.
204 pagina's, € 16,50.

Tekst: Ger Limpens

Peter is niet alleen een man van de theorie, maar ook van de praktijk. Ik heb zijn talent gezien bij het “op de kaart zetten” van enkele ‘gezichten’ van de “26.000 van Verdonk”. Bij deze wil ik verwijzen naar de websites: www.artilimo.com en www.keerhettijparkstad.nl

M.M.

Frans Bauer

Het is vandaag 30 december. En dat betekent dat er iemand zijn verjaardag viert:

FRANS BAUER!

Proficiat Frans.
En nog vele jaren en hits erbij!!!

Literatuur in Parkstad (1)

Literature in a hard place

"Rock in a hard place". Een bekend lied en misschien kunnen we ook wel spreken van “literature in a hard place”, als we het hebben over boeken uit de Parkstad. Ik hoop indirect ook te bewerkstelligen dat mensen met literaire en kunstzinnige ambities de handen in elkaar slaan om beter tot hun recht te komen. Vooral omdat we iets anders willen brengen dan de zoetsappige “rozegeur-en-maneschijn-verhalen”, die de boventoon voeren bij de collectie van www.mooilimburgswebshop.nl. Veel maatschappij-kritische boeken worden hier niet gepromoot, en men blijft vooral in de (niet 100% representatieve) “Maastrichtse sfeer” hangen.
Ik hoop, dat idealisten in Parkstad (voormalige Oostelijke Mijnstreek) zich makkelijker weten te vinden. We zijn aan de volgende generaties verplicht om gróter en mondialer te denken.

Literatuur en Parkstad. Waarschijnlijk vraagt u zich af, wat beiden met elkaar van doen hebben. Er bestaan algemene (onterechte!) vooroordelen, die willen suggereren, dat vooral mensen in deze regio “laag geschoold” zijn, en niet bezig met emotionele en intellectuele zaken. Vooral mensen buiten deze regio doen Parkstedelingen vaak af als “ongecultiveerd, ongeletterd, niet intellectueel én laag opgeleid”. We koesteren onze talenten niet in die mate, zoals dat in Maastricht gebeurt. Van een mislukte acteur maken ze daar een wereldster. Nee, zo’n mentaliteit hebben wij niet in Oostelijke Mijnstreek. Chauvinisme is een Frans woord, waar we liefst niks mee te maken willen hebben.

Van overheidswege probeert men de naam “Parkstad” te promoten. “Ik sport in Parkstad”, “Ik zorg in Parkstad”, “Ik flierefluit in Parkstad”, etc. Een begrip dat niet of nauwelijks leeft onder de bevolking. Om subsidies te genereren, is het belangrijk om aan te tonen dat we een “grote agglomeratie” zijn. Vergelijkbaar met Eindhoven en Maastricht.

Het literaire wereldje is niks anders. Opeens verschijnt er een leestafel met “Limburgse boeken” in de boekhandel. Mijn hoop is, dat er nog veel boeken zullen verschijnen, waarin de cultuur van de Oostelijke Mijnstreek de boventoon zal voeren. Wat hebben toch veel in huis!
Daarom vraag ik jullie aandacht voor verschillende producten.

Als eerste de weblog http://zuidenwind.blogspot.com, die een kritische en soms ook vrolijke en inspirerende kijk heeft op onze maatschappij (in de breedste zin van het woord), en waar tevens prachtige foto’s op te vinden zijn van freelance fotografe Sally (die ook grotendeels de foto’s (óók de bovenstaande foto) op deze blog heeft verzorgd). Zowel verrassende plaatjes, alsmede alledaagse taferelen en foto’s uit de kunst- en muziekwereld. Klik gewoon eens op de bovenstaande link en ga eens kijken (en lezen).

Overigens: opmerkingen en ideeën zie ik graag tegemoet op: maaswater@gmail.com

Over kerk en geloof

Erfgoedhuis kent elk weetje over katholieken

Nijmegen - Het Digitaal Katholiek Erfgoedhuis (DKE) biedt sinds gisteren toegang tot een uitgebreide internetsite over katholiek Nederland. De site is het resultaat van een samenwerking tussen de Radboud Universiteit Nijmegen en het Katholieke Documentaire Centrum (KDC). De collectie van het KDC is aangevuld met informatie van tal van organisaties. Het gaat om foto’s, films, geluids- fragmenten, schoolplaten en devotieprentjes.

Dus als je kleinzoon vraagt: ”Wat was dat eigenlijk, het vormsel?”, dan klikt opa de nieuwe site aan en legt uit hoe een twaalfjarige vroeger in de katholieke kerk zijn doopsel bevestigde door het vormsel. En dat hij daarbij door de bisschop gezalfd werd en van die man een soort ridderslag kreeg, een tik tegen zijn wang. Omdat Noord-Brabant, samen met Limburg, eeuwenlang de braafste katholieke provincie was, is er op de site heel wat over het Brabantse katholieke leven te vinden.

“We willen met de site een bijdrage leveren aan de kennis over religie en confessionele verhoudingen in Nederland”, legt Monteiro uit. “Het is niet de geschiedenis van de kerk, maar de geschiedenis van een kerkgemeenschap.
Men kijkt met een zekere bevreemding naar praktiserende moslims of orthodoxe protestanten die dagelijks intensief met hun geloof bezig zijn. Ze vergeten dat het goed veertig jaar geleden voor veel katholieken niet anders was”.

www.nederlandskatholicisme.nl

Uit: het “Limburgs Dagblad”, 6-11-2007


Kerkraadse Lambertuskerk bestaat 900 jaar

Er zal -Kerkrade kennende- nog veel gefeest gaan worden. Eucharistievieringen, frühshoppen, concerten, een processie. Ze zullen nog tot en met december 2008 geprogrammeerd worden om iedereen te herinneren aan het negenhonderdjarig bestaansfeest van de parochie. Eerste in de reeks van festiviteiten was de onlangs gehouden presentatie van het boek “900 Jaren Kerk en Parochie Sint Lambertus Kerkrade”, en een discussie over de daaraan gekoppelde vraag of men ook mag spreken van “de geboorte van een stad”, zoals de ondertitel van het parochiefeest luidt.

De deskundigen zijn het er niet over eens. Volgens de één is er pas sprake van een gemeenschap Kerkrade in 1467, toen Kerkrade zijn schepenbank kreeg. Een ander zegt pas vanaf 1750, toen de monocultuur in Kerkrade eindigde. Een ding is zeker: van een echte gemeenschap was in 1100 absoluut nog geen sprake. En het destijds zeer dunbevolkte Kerkrade, heeft vóór de stichting van de Lambertusparochie naar alle waarschijnlijkheid behoord tot de Johannes de Doperparochie in Eygelshoven.
De kerk van Kerkrade werd in 1108 (vier jaar na inwijding van Rolduc) gesticht door de familie van Saffenberg uit Mayschoss aan de Ahr, die het gebied “Rode” (niet alleen Kerkrade maar óók Herzogenrath) in handen had, én de zielzorg voor de bewoners van hun grondgebied verzorgde. Dat uitgestrekte gebied bestond negenhonderd jaar geleden overigens uit pakweg veertig woningen en boerderijen en maximaal 300 mensen.

Het eerder vermelde boek verhaalt ook over de stichting van andere parochies in Kerkrade. En over een pastoor die zich al in 1660 beklaagde over de dagelijkse “slechtweer kerkgangers”, die pas naar de kerk kwamen als de pest ze op hun hielen zat. Maar ook een voorwoord van de (uit Kerkrade afkomstige) Bisschop van Roermond, Frans Wiertz. Die hier zijn eerste heilige communie deed, het vormsel kreeg toegediend en er zijn eerste heilige mis opdroeg.

Voor het boek kan men voorintekenen bij Boekhandel Deurenberg (info@deurenberg.nl)
Aan de kassa € 22,50 en bij voorintekenen € 20,-.


Bijbel en Koran op dezelfde internetsite (een voortreffelijk initiatief!)

De volledige tekst van de Bijbel en de Koran staat sinds gisteren in het Nederlands, Engels en het Arabisch op een website. Een zoekfunctie maakt het mogelijk aan de hand van een zoekwoord de teksten uit beide heilige boeken met elkaar te vergelijken.

De site www.bijbelenkoran.nl is een initiatief van de interkerkelijke omroep IKON en Radio Nederland Wereldomroep. Zij spreken van een wereldprimeur. De twee omroepen willen een brug slaan tussen moslims en christenen en de dialoog tussen de aanhangers van beide wereldgodsdiensten bevorderen. Zo zal het vele Nederlanders verrassen dat het woord “slaan” in de Bijbel zestig keer vaker voorkomt dan in de Koran.

De site maakt gebruik van de Nieuwe Bijbelvertaling, die ruim drie jaar geleden verscheen. De vertaling van de Koran in het Nederlands is van Fred Leemhuis. Om de lezer op weg te helpen in zijn speurtocht door de twee boeken hebben de initiatiefnemers achttien verhalen op de site gezet die zowel in de Koran als in de Bijbel voorkomen.

Uit: “De Pers”, 7-12-2007

Column Maud Schaepkens

In de Zuid-Limburger lees ik de column van Maud Schaepkens. Zij reist hetzelfde traject als ik.
Haar reis naar Maastricht heeft een andere reden dan ik. Zij is nog jong en idealistisch én student. Ik ben iets ouder, werkend en ambtenaar. Echter, de liefde voor het gedrukte en het gesproken woord is datgene wat ons verbindt. De titel van haar stukje is "Mauds Mijmeringen". Ik vind dit net zo’n Aha-Erlebnis, als het feit dat Pierre Kemp ons honderd jaar geleden "tegemoet reisde" op hetzelfde traject.

In het verleden waren er in de intercity-treinen treinstellen, waar studenten (als ze zin hadden) een kleine lezing konden geven over een bepaald thema, voor iedereen die belangstelling had. Maar gezien het onderstaande artikel, zal dat in de boemeltrein tussen Kerkrade en Maastricht een fictie blijven. Al reizend meer kennis verwerven.

Misschien wel een idee om zo’n "literaire spoorclub" op te richten. Ik denk ook aan de woorden van Mandela, die stelt dat scholing overal kan plaatsvinden (zelfs in de gevangenis).

Robbeneiland was de uitgelezen plek waar de gevangenen van het apartheidsregime konden nadenken over het bestuur van het nieuwe Zuid-Afrika na de Apartheid. Terwijl ze "verstoken" waren (en bleven) van informatie van buitenaf. Daarom werd de gevangenis liefkozend "Universiteit Robbeneiland" genoemd.

Zo kunnen alle plaatsen waar mensen elkaar ontmoeten, plekken voor onderwijs en kennisvergaring zijn. Bibliotheken en Internet zijn dit dus ook. De Romeinen hadden destijds hun badhuizen, en de democratie werd in Athene geboren in de open lucht...

Over boeken en idealisme

Idealistische winkel in Parkstad

Mensen lopen langs drukke winkelstraten, op zoek naar het ultieme cadeau.
Vindt u dat het gebaar belangrijker is dan het cadeau? Wilt u een cadeau dat verder werkt dan alleen het blije gezicht van degene die het cadeau ontvangt?

Ik moet denken aan een artikel in het Limburgs Dagblad, dat stelt dat de groene Sinterklaas niet bestaat. Niet duidend op de actie van Oxfam/Novib met Dolf Jansen (want… een Afrikaans gezin een geitje doneren kan daadwerkelijk een wereld van verschil maken in Afrika), maar het feit dat veel producten natuur- en milieuonvriendelijk zijn. Denk aan de verhalen over kinderspeelgoed, waar voor € 20,- aan batterijen in moet. "Mensen letten niet op het milieu als ze Sinterklaascadeaus kopen." stelt Fred van Raay, hoogleraar economische psychologie aan de Universiteit van Tilburg (in de krant van 4 december 2007).

"Mensen worden niet zozeer milieuonvriendelijker", meent van Raay "maar wanneer de welvaart stijgt, neemt de vraag naar luxere goederen toe. Ouders kopen dan veel sneller een cadeau dat op batterijen of op elektriciteit werkt omdat ze dan ook het geld ervoor hebben."

Bezoek daarom eens de site van Goede Waar & Co, die op de duurzaamheid letten van leuk kinderspeelgoed. Toch zijn er ook in Parkstad leuke en idealistische winkels. Denk maar eens aan de wereldwinkel in Kerkrade, Heerlen, Landgraaf en Brunssum. Eerlijk handwerk dat verkocht wordt voor een eerlijke prijs (http://www.wereldwinkel.nl/). Er zullen ongetwijfeld méér zijn, dan die ik op dit moment kan noemen.

Net zoals bijvoorbeeld biologische boerenwinkels. Bent u de bio-industrie ook zo ontzettend zat? En wilt u deze kerst een eerlijk stuk vlees op uw bord? Loop dan eens binnen bij de biologische slagers die Parkstad rijk is! Ook dierenwelzijn telt deze Kerstdagen. Elke euro die u uitgeeft, is een soort stembiljet voor de producent. Zo lang mensen kiloknallers kopen, zal er op een dieronvriendelijke én milieuvervuilende manier worden geproduceerd in de bio-industrie.

Een bijzondere boekenwinkel

In het voormalige postagentschap van de Heerlense wijk Bekkerveld, is een ideële boekenzaak gevestigd. Het assortiment is ruim te noemen en de gehele opbrengst is voor het goede doel. Stichting Boekensteun kiest per jaar waar de baten van de boekenverkoop naartoe gaan.

De opbrengst van dit jaar is/was voor KiKa (Kinderen Kankervrij) waar Inge de Bruijn ambassadrice van is.

"Dankzij informatie uit afgerond genen-onderzoek zijn we er van overtuigd, dat we nieuwe behandelingsmogelijkheden kunnen ontwikkelen om kinderkanker vaker te genezen en " vriendelijk" te behandelen. Daarvoor is het wel absoluut noodzakelijk om vernieuwend onderzoek in gang te zetten, specifiek gericht op kinderkanker".
Prof. Dr. Tom Voute, kinderspecialist en voorzitter KiKa (www.kika.nl)

Het adres van deze bijzondere boekenwinkel:
Van Weerden Poelmanstraat 1
Heerlen
045-5412786

De openingstijden zijn:
Woensdag van 15:00 tot 18:00
Donderdag van 12:00 tot 15:00
Zaterdag van 12:00 tot 15:00
Zondag van 12:00 tot 15:00

Aanleveren van boeken graag tijdens deze uren.

De kracht van een boek

In mijn leven zou ik niet zonder boeken en tijdschriften kunnen. Vaak om inzicht in moeilijke processen te krijgen. Vaak denkt men, dat men alleen is met zijn problemen. Maar in een boek (of nog beter: een gesprek) ervaart men dat het leven mooi kan zijn.

Er zijn veel redenen voor mensen om verdrietig te zijn. De kerstdagen kunnen altijd moeilijke momenten opleveren voor mensen. Rouwverwerking, eenzaamheid, uitsluiting en ruzies. Gewoon wat kreten die bij mij opkomen. Ik ben gecharmeerd door mensen die het leven draagbaar proberen te maken voor anderen. Vooral door mensen te laten ervaren, dat men zijn leven niet moet laten leiden door de mening van de ander/anderen.

Als je rouw enigszins kunt verwerken door een stevige wandeling te maken, óf door de hele dag in bed te blijven liggen, moet je dat gewoon doen. Niemand is expert op dit gebied, en je weet zélf meestal wat het beste is voor jezelf (http://www.rouwverwerking.nl/).
Ik wens iedereen wijsheid en steun, om díe dingen te doen, die het beste voor jezelf zijn. Los van de commercie of wat anderen ervan vinden.

Deze (míjn) mening en eigenwijsheid is vooral gebaseerd op "boerenverstand" en "boekenverstand". Een goed boek kan op honderden manieren een uitwerking hebben op mensen, is mijn persoonlijke mening.

Daarom lijkt het me leuk, in de toekomst binnen Parkstad te experimenteren met zwerfboeken. Je laat een boek achter, met als doel dat iemand anders dit (gratis) kan lezen, en op die manier bijvoorbeeld steun haalt uit het betreffende boek óf zich een bepaalde mening over iets kan vormen óf bijstellen.
Je zou ook kunnen vragen om een reactie van degene die het zwerfboek ná jou leest (bijvoorbeeld in de trein), d.m.v. een email waarin hij/zij een reactie geeft op het boek (kan vanalles zijn: kanttekeningen, gevoelens en emoties die dit boek opriep bij die lezer, etc.).
Opeens merk je dat je niet alleen bent. Voorbij de anonimiteit…

Goede ideeën en initiatieven zijn uiteraard van harte welkom!

P.S.: De foto's zijn wederom gemaakt door mijn vriendin Sally (freelance fotografe).

Straatkrant

Beste landgenoten,

Ik wil via deze weblog een beetje reclame maken voor de straatkrant die in (bijvoorbeeld) Heerlen verkocht wordt.
Koop dit "Straatmagazine" en help dak- en thuislozen aan een klein inkomen.
Er zijn wel spelregels aan deze krant: verkopers dragen een badge en de artikelen zijn alléén in het Nederlands. In steden als Kerkrade (o.a. bij de verkoopster vóór de Albert Heijn (Hertogenlaan)) duikt tegenwoordig een Frans-Nederlandse versie op. Dit vind ik op zijn zachtst gezegd "een beetje vreemd".
In "Straatmagazine" staan regelmatig nieuwtjes. Zoals deze maand een exclusief interview met Boudewijn de Groot, die speciaal voor dit tijdschrift zich liet interviewen (ofschoon hij momenteel eigenlijk een interview-stop hanteert).
Het voorbeeld van "Straatnieuws" is de Engelse straatkrant "Big Issue".

De volgende gedichten zijn afkomstig uit de actueelste straatkrant:

Eerste dag
Vandaag is de dag
Dat ik weer naar school mag
Een agenda, pen en papier
En misschien ook nog
Een beetje plezier
Want is alweer
Een tijdje geleden
Dat er cijfers en letters
Van mijn vingers gleden
Maar ik ga met frisse moed
Een nieuwe periode tegemoet.
John de H.

Goed Nieuws
Hoe moet ik het vertellen
Wie kan ik nu nog bellen
Om te zeggen hoe het met mij gaat
Om te zeggen hoe het in het leven staat
Want het gaat steeds beter met mij
Voel me met de dag steeds meer vrij
Desnoods loop ik mijn blote billen
Maar zo ver laten we het niet gaan
Ik blijf hier gewoon rechtop staan.
Roland S.