Bloemen uit Berlijn

Het beroep van mijn vriendin bestaat uit het woord. Niet in mooie zinnen op papier, maar gewoon bondig en duidelijk uitgesproken door een microfoon van een headset. Zakelijk en in het Duits. De taal van Goethe maar ook van Udo Lindenberg.

Ze werkt voor een Duits automerk, waar zij de contacten onderhoudt met klanten en lokale dealers. Een ster aan het firmament van luxe en weelde.
Door de drukte in het callcenter lijkt de nabijheid van degene aan de andere kant van de lijn soms groter dan die van de zwoegende collega aan de andere kant van het geluidsabsorberende scherm.

Af en toe geeft ze een teken van (mede)leven richting haar collegae. Een klein gebaar of gewoon een oprechte glimlach. Maar vaak komt de boodschap niet tot aan de andere kant. Omdat het paar ogen, voor wie de boodschap is bedoeld, vastgeklonken zit aan het beeldscherm. Een "legbatterij" van informatie-verstrekkers.

De intensiteit van de telefoongesprekken variëren van oppervlakkig tot confronterend tot huiveringwekkend. Een klant vraagt of het mogelijk is, om de (nog te leveren) bolide te voorzien van een snelheidsbegrenzer, zodat zijn vrouw slechts 40 kilometer per uur kan rijden met het ding. "Ze heeft namelijk geen rijbewijs". Mijn vriendin kan een opkomende lachbui ternauwernood onderdrukken. Wat moet ze hierop antwoorden?

Een norse man belt op. Herr Mayer uit Berlijn. Boos en vooral teleurgesteld over de service. Door gerichte vragen te stellen, verandert de ondertoon van het gesprek. Van het ene op het andere moment is zijn slechte humeur verdwenen. Hij verontschuldigt zich zelfs nog voor zijn kwaadheid van zonet. Zijn stem intrigeert haar. "Eigenlijk best een mooie radiostem".
Met een vleugje zinnelijkheid. Zal ze mij thuis iets vertellen over deze telefonische "flirt"?

Thuis op de computer "googled" ze zijn naam. "****** Mayer, Berlin" tikt ze in. Binnen 4 seconden komt ze op een website terecht, waar Herr Mayer zich ontpopt als zijnde ingenieur. De foto ernaast valt niet tegen. Al gauw wordt duidelijk dat er ook een "Frau Mayer" bestaat. En twee leuke tienerdochters.

Een dag later krijgt vriendin een telefoontje van de receptie. Of ze even "naar beneden" wil komen.
Ze krijg een enorme bos rozen in haar armen gelegd. Verbazing en verwarring. Of misschien wel verbijstering? Ze kijkt op het kaartje dat aan de bos vastzit. De tekst is kort en veelzeggend: "Vielen Dank! M***** Mayer". Ze voelt haar wangen rood kleuren. Net zo rood als de rozen die ze in haar arm houdt.

Iedereen kijkt verbaasd in haar richting, als ze weer binnenkomt. Wat een sensatie! Ze voelt zichzelf de rest van de dag een soort kermisattractie. Iedereen wil weten, wie die prachtige bloemen heeft laten bezorgen. Ze doet het maar af met "Van een stille aanbidder gekregen". De fantasie van de collega’s slaat bijna op hol. Oók goed. Laat ze maar gissen…

’s Avonds krijg ik te horen, dat zij ondanks dit verrassende intermezzo dik tevreden is met haar eigen "Jan Doorsnee", die haar positief stimuleert en met beide benen op de Limburgse grond houdt. Maar de herinnering aan die aardige Herr Mayer, die zal ze haar hele leven met zich meedragen…

Architectuur (6)

Architectuur en ethiek
Via FNV Mondiaal stuitte ik op weerzinwekkende grootheidswaan in Dubai. Het is fantastisch wat er in de Verenigde Arabische Emiraten gebouwd wordt. Bijvoorbeeld het Burj al Arab: een hotel in de vorm van het zeil van een Arabisch schip, gebouwd op een eilandje zodat de enorme schaduw van het gebouw niet over het nabijgelegen strand zou vallen.

De bouw van dit prachtige gebouw heeft een lelijke keerzijde. Rechten en veiligheidsregels worden met voeten getreden. Er is nog altijd geen duidelijkheid over 45 Indiase bouwvakkers die nog steeds gevangen zitten in Dubai. Ze werden beschuldigd van het organiseren van illegale bijeenkomsten, vandalisme én het schenden van de openbare veiligheid, nadat ze hadden deelgenomen aan een staking (voor betere werkomstandigheden). Dat leverde hun 6 maanden gevangenis op.

De werk- en leefomstandigheden van deze "gastarbeiders" zijn ronduit slecht te noemen. Stakingen worden door de Arabische regering beantwoord met deportatie of opsluiting.
De internationale bouwvakbond BWI roept op tot fatsoenlijke werk- en leefomstandigheden voor migranten in de Golfstaten en heeft de Verenigde Arabische Emiraten opgeroepen om de gemaakte afspraken binnen de International Labour Organisation (m.b.t. vrijheid van organisatie) te accepteren. Tijdens een bijeenkomst in Dubai heeft de Arabische regering toegegeven dat er veranderingen nodig zijn m.b.t. de arbeidswetten.

Al jazeera deed 3 maanden onderzoek naar de situatie van migrantenwerkers in de regio en maakte de documentaire "Blood, sweat & tears" (zie ook: http://www.bwint.org/).
Ik ben blij dat deze nieuwszender een kritische nieuwsmaker durft te zijn; ook in de Arabische wereld.

De Verenigde Arabische Emiraten zijn pas officieel opgericht in 1970. 80% van de 2 miljoen inwoners zijn Expats. Inwoners met beperkte burgerrechten. Ze mogen er hun geld verdienen, maar gezinshereniging is hier niet mogelijk, tenminste, als je geen Nederlandse voetbalcoach bent. De economie drijft op de 10% van de wereld-olie-reserves, die zich bevinden onder de woestijnbodem. Een lucratieve monocultuur. Abu Dhabi lijkt op een modern themapark. Niet-moslims kunnen lunchen tijdens de ramadan, mits dit voor de wél-moslims niet zichtbaar is.

Ook dichter bij huis zie je veel misstanden in de bouw (bijvoorbeeld: uitbuiting van Poolse arbeiders). We moeten gewoon kritisch durven te kijken naar onszelf.

(wordt vervolgd…)

Het naakte bestaan (4)

Anita Witzier

In het weekblad Margriet schrijft Anita Witzier een column over haar leven. Maar door de commotie over het programma "Blootgewoon" wijdt ze een column aan haar nieuwe programma. Ze verbaasde zich over alle media-aandacht, nadat het persbericht wereldkundig was gemaakt.

De eerste vraag die werd gesteld is: "Ga jezelf óók bloot?" U begrijpt: die vraag komt als een volslagen verassing…
Verder valt iedereen over het deel "bloot" van Blootgewoon: de KRO en bloot, dat kán toch niet?
Waarom niet? We zijn toch allemáál (katholieken, protestanten, humanisten, atheïsten, moslims, joden, mormonen en boedhisten etc.) naakt ter wereld gekomen?!!

De KRO doet het vooral, om aandacht te vragen voor de Goede Doelen. Vooral het verhaal áchter de "bloot"-actie is van belang.

Mooie foto’s worden geschoten door Guy van Grinsven en Patricia Steur.
De betreffende aflevering had door de bijdrage van Guy een Limburgs tintje. De setting in de "steenkolenmijn" maakte het helemáál bijzonder.
Patricia zou daarnaast kunnen bewerkstelligen, dat vele mannen massaal de kalender gaan bekijken (en wellicht kopen), als de suggestie zou worden gewekt dat ook zíj (zonder textiel) voor de camera zou poseren.

Bij het woord "bloot" denk ik trouwens óók aan de (historische) foto’s van blote mijnwerkers onder de douche, die elkaar "poekelen". Poekele(n) is het woord dat de mijnwerkers bedachten voor het wassen van elkaars rug in het mijn-badhuis. Dit typeert heel kernachtig het "ko(e)mpel-gevoel".
Fotografen geven zichzelf daarentegen zelden of nooit bloot.

Sally Mann (die gisteren te zien was in "Het uur van de wolf") maakte schitterende foto’s van haar kinderen. Met een traditionele camera maakte ze kunstzinnige foto’s. Onschuldig en moederlijk. Time Magazine noemde haar een invloedrijke fotografe.
Ze kwam echter in opspraak omdat de kids soms naakt op de foto stonden. "Naakt" is een politiek item geworden. Het is niet langer onschuldig.

Het idee voor "Blootgewoon" kwam oorspronkelijk uit Spanje. De mediadirecteur van de KRO (Taco Rijssemus) was niet meteen dolenthousiast toen hij de beelden onder ogen kreeg. Degene die hem het programma aanbood, was echter vasthoudend en liet hem vervolgens een nieuwsitem zien over een Nederlandse vrouw, die een naaktkalender had gemaakt, nadat een vriendin van haar aan kanker was gestorven. Zij wilde, door zichzelf bloot te geven, iets goeds doen voor een stichting, die haar persoonlijk aan het hart lag.
Díe gedachte kwam dicht bij de kern wat de KRO wil uitdragen: plezier in het leven, in combinatie met het zorgdragen voor anderen.

Op 30 juli was de eerste uitzending van "Blootgewoon". De kalender is te koop via: http://webwinkel.kro.nl/

Weblogs (2)

De 1e Nederlandstalige weblog was: "More Where That", die begon omstreeks juni 1999. Het is zeker een jong genre te noemen. Weblogs trekken in de loop van tijd een vast publiek. Soms ook begonnen als digitaal dagboek om je hart te luchten.
Maar je moet altijd in de gaten houden dat privacy en Internet twee totaal verschillende dingen zijn. Ik probeer mezelf altijd een publiek voor te stellen, bij de stukjes die ik schrijf. Dat ik (bijvoorbeeld) spaghetti lekker vind, is naar mijn idee niet belangrijk voor de lezer. Mits diezelfde lezer voor mij zou koken. Maar in het algemeen is micro-blogging niet aan mij besteed.

Je kunt weblogs in verschillende categorieën rangschikken:

Lifelogs (weblogs waarop regelmatig berichten geplaatst worden m.b.t. gebeurtenissen in het leven van de beheerder)
Linkdumps (weblogs die verwijzen naar andermans bijdrage(n) op het internet)
Nieuwslogs
Shocklogs
Stadsblogs / wijkblogs
Corporate blogs / businessblogs
Politieke blogs
Reisblogs
Facelogs

Het is ook een medium om begrip te kweken voor bepaalde groepen in onze samenleving. Bijvoorbeeld voor verslaafden, geschreven door een psycholoog.
Soms reageren mensen op elkaar met troostende woorden of met hun eigen verhaal. Blogs kunnen bijdragen om muren van onbegrip te slopen.

Een artikel in de Metro van 23-7-2008 stelt: "Wie blogt, die blijft".
"Volgens pop-art-kunstenaar Andy Warhol heeft iedereen recht op pakweg een kwartier roem. Waar Warhol in de sixties dacht aan de televisie, lijkt zijn uitspraak op maat gesneden richting het internet-tijdperk.

Wat wil ik met mijn weblog? Aandacht (blijven) vragen voor Cultuur, Optimisme én Menselijkheid. Politieke en maatschappelijke ambities laten stromen, als het water in de Maas en de Worm (deze laatste is een beekje tussen Kerkrade en Herzogenrath).

Een weblog die ik uitermate interessant vind, is die van de "Low Impact Man". Hij probeert (tegelijkertijd) zo milieuvriendelijk én leuk te leven. Kijk óók eens op: http://www.lowimpactman.worldpress.com/.

Wereld Muziek Concours / World Music Contest

Kerkrade is momenteel weer het stralende middelpunt van het de blaasmuziek-wereld. Tot en met 2 augustus 2009 wordt in deze Zuid-Limburgse stad het 16e Wereld Muziek Concours gehouden.
Ik geniet elke keer opnieuw van de nationale en internationale belangstelling voor dit stadje.
De provinciale TV-zender L1 maakte een aardige bijdrage van een muziekcorps uit Sicilië dat haar uiterste best deed, om in Kerkrade te kunnen schitteren. Er is namelijk nogal wat inspanning en geld mee gemoeid. De amateur-muzikanten moeten vele uren oefenen en daarnaast kost het in verhouding veel geld, om alle deelnemers en instrumenten naar Kerkrade te brengen en ze hier ook nog eens onderdak te verschaffen. Bedenk wel: vele muzikanten zijn in hun dagelijkse leven gewone mensen (landbouwers, studenten, etc.) die meestal bewust moeten sparen voor dit tripje naar Limburg.

Het WMC is een "wereldgebeuren" te noemen. Blaasmuziek is een muzieksoort die niet echt met mijn persoonlijke smaak overeenkomt, maar ik kan wél horen of mensen "gepassioneerd" bezig zijn met hun muziek.
Een iets toegankelijker muzieksoort is popmuziek. Van softrock tot reggae. Er is geen grotere meltingpot als popmuziek. Zelfs mensen die zeggen, weinig op te hebben met buitenlanders, luisteren vaak buitenlandse muziek. Zonder blues zou er nooit hardrock zijn ontstaan. Ska ontstond in de arbeiderswijken van Londen, doordat westerse muziek zich vermengde met de muziek uit West-Indië (het huidige Jamaica). Afrika staat synoniem voor ritmische muziek, Oost-Europese muziek is melodieus en meeslepend, Azië staat voor "serene" en soms zelfs "kale" muziek, terwijl West-Europa melodieuzere muziek kent. Om mooie muziek te krijgen, heb je altijd meerdere "ingrediënten" nodig.

Ik hoop in de toekomst nog vele stukjes van de wereld te kunnen zien en natuurlijk te horen. Te kunnen genieten van verschillende interessante culturen en hun muzikale klanken.

People without the knowledge of their past history, origin and culture
Are like trees without roots
Marcus Garvey

Man on the moon

Vandaag precies 40 jaar geleden werd de eerste Apollo richting de maan gestuurd. De eerste "maanwandelaar" was Neil Armstrong; de tweede die het maanoppervlak betrad was Edwin (Buzz) Aldrin. De onbekendere "derde" van het team was Michael Collins. Hij had de oneervolle taak in het moederschip te moeten blijven, en óm de maan te blijven cirkelen terwijl zijn beide collega’s met de "échte eeuwige roem" aan de haal gingen.

Armstrong is natuurlijk nog steeds bekend van zijn onvergetelijke quote: "Een kleine stap voor een mens, maar een reuzensprong voor de mensheid" (That's one small step for man, one giant leap for mankind).
Niet alleen Neil Armstrong, maar ook zijn collega’s Collins en Aldrin hebben veel betekend.
Milieuproblemen werden in de loop van de jaren anders en serieuzer bekeken (neem de Club van Rome & Wubbo Ockels en zijn aandacht voor het milieu).

Uiteraard speelde defensie een doorslaggevende rol binnen deze (en andere) ruimtemissie(s). Nog steeds wordt gesproken over "ruimteschilden" en "kernwapens in Europa".
Anderzijds vervagen de grenzen in de ruimte: in het ruimtestation ISS wordt gewoon samengewerkt.

Interessant was de uitzending van "Showroom" (een programma, vergelijkbaar met "Man bijt hond"), waarin een oude boer niet geloofde dat de Amerikanen de maan écht hadden betreden.
In de tijd van de koude oorlog was de verovering van de maan een prestige-project. Een aantal mensen waren sceptisch en vonden het een propaganda-stunt van Hollywood en het Pentagon…

Het naakte bestaan (3)

Bonobo-gedrag

Silvio Berlusconi en wijlen Prins Bernhard zijn/waren mannen met een geldingsdrang. Veel van hun affaires waren een publiek geheim, maar Bernhard kwám en Berlusconi kómt er steeds mee weg. Macht en geld werkt voor veel mannen én vrouwen erotiserend.

Het privé-domein is ook al politiek geworden. Neem Bill Clinton en zijn voormalig stagiaire Lewinski. Niet zijn affaire stond ter discussie, maar het hebben belogen van de Senaat.

Ik ben eigenlijk wel blij met de "grijze" saaiheid van Balkenende. Het gaat om de zaak en niet om de franje. Ik was verbaasd over zijn "sms-relatie" met Jan Smit. Als vader des vaderlands zal hij Janneman wellicht een vaderlijk advies hebben gegeven. Diezelfde Balkenende die in het verleden zijn gezicht ook eens liet zien bij Shownieuws. Wellicht om ook tot dit deel van het volk door te kunnen dringen. Mensen die houden van pracht, praal, shownieuwtjes en uiteraard "roddel en achterklap".

Veel kiezers kijken niet naar programma’s als NOVA of Zembla, maar wél naar Shownieuws & co. Vooral Wilders weet, hoe de media wel én niet werkt. Wijselijk houdt hij zich op afstand van de serieuze media. Mensen gaan voor non-verbaal gedrag. Kort en rechtlijnig.
Kijken we nog even naar Berlusconi en zijn telefoongedrag (voordat hij Angela Merkel de hand kan schudden): Hij laat de Italianen geloven, dat híj de macht heeft in Europa. Hij zal het wel even regelen…

Andy Warhol schilderde onze koningin als popster. Misschien zijn politieke leiders soortgelijke iconen geworden. Kennedy & Obama zijn politici naar mijn hart. Wetend dat zij zich eveneens bedienden en bedienen van sterallures en mediatrucjes.
Obama schittert nu; zijn nieuwe horizon van hoop gloort… Er zit een boodschap achter zijn imago. Hij heeft politieke statements gemaakt. Berlusconi is slechts een opgeblazen imago. Een hol karkas. Wilders boodschap is duidelijk; hoe ergerlijk deze boodschap ook is.